ΣE ΠPΩTO ENIKO Kάποιοι μάς κάνουν να βιώνουμε όλο και περισσότερο φόβο…

Ο φίλος αεροναυπηγός από την Αγγλία είχε έρθει ύστερα από χρόνια για να φάμε
μαζί παραμονή της Παναγίας, αλλά τα προσωπικά νέα μπήκαν σε δεύτερη μοίρα και
τα πιρούνια έμειναν την περισσότερη ώρα κάτω. H καρδιά σφιγμένη από το
αποτρόπαιο νέο (είκοσι πέντε παιδιά;), πονοκέφαλος από τα ερωτηματικά, το
στομάχι-πέτρα από τις μακάβριες υποθέσεις…

H δεύτερη μεγάλη αεροπορική τραγωδία μέσα σε μερικές μέρες – μετά το
δυστύχημα κοντά στη Σικελία – είχε αλλάξει τη συνήθη αφηρημένη κουβέντα περί
των «πιθανοτήτων» και «του πιο ασφαλούς συγκοινωνιακού μέσου» σε μια πολύ πεζή
και δυσοίωνη συζήτηση: «Οι πτήσεις έχουν αυξηθεί πάρα πολύ, χιλιάδες πια κάθε
μέρα»… «Ο ανταγωνισμός των εταιρειών ρίχνει το κόστος, αλλά και την
ποιότητα»… «H επιδιόρθωση, για παράδειγμα, μιας βλάβης γίνεται συχνά με
”δεύτερα” ανταλλακτικά, που κάνουν το ένα πέμπτο της τιμής των κανονικών»…

Εταιρείες διαφημίζουν ότι για να πας στο Λονδίνο ή στις Βρυξέλλες θα δώσεις
όσα για σουβλάκια στο μαγαζί της γωνίας – αλλά με τι (πραγματικό) αντίτιμο; H
περίφημη ελεύθερη αγορά και οι ωραίες νεοφιλελεύθερες απόψεις των τελευταίων
χρόνων μπορεί και να γίνουν αποδεκτές, αρκεί να μην έχουν να κάνουν με τη
διασφάλιση ή μη της ίδιας της ζωής!

Πώς θα σκεφθώ τώρα πια να στείλω το παιδί μου με τους συμμαθητές του για τους
αγώνες κολύμβησης στη Μάλτα ή στη Βιέννη; Πώς θα το βάλω στο αεροπλάνο να πάμε
στην Ντίσνεϊλαντ; Καλύτερα δεν θα είναι να μείνουμε σπίτι αν δεν βρούμε
εισιτήριο με το πλοίο για τα νησιά;

H απειλή της τρομοκρατίας μετά την 11η Σεπτεμβρίου μείωσε ήδη τα οικογενειακά
αεροπορικά ταξίδια στα απαραίτητα και περιόρισε τις επιλογές στους
προορισμούς, αφού προσπαθεί κανείς να προστατεύσει (κάπως) τα αγαπημένα του
πρόσωπα. Απορρίφθηκε η Βόρεια Ιταλία και οι χιονισμένοι Δολομίτες για τα
Χριστούγεννα, πάει και το Λονδίνο για τα θερινά μαθήματα γλώσσας και μπαλέτου,
το Λος Άντζελες και το Σαν Φρανσίσκο έγιναν πια μακρινό όνειρο… Μακαρίζουμε
τους εαυτούς μας που προλάβαμε να επισκεφθούμε το Λούξορ και το Ασουάν και
θρηνούμε που δεν πήγαμε όσο ήταν καιρός στην Καζαμπλάνκα και στο Μαρακές…
Την Κωνσταντινούπολη, όποιος την είδε την είδε…

Την εποχή της πολυσυζητημένης παγκοσμιοποίησης, μήπως τελικά κλεινόμαστε
ολοένα και περισσότερο στο καβούκι μας; Στο όνομα της «ελευθερίας» –
οικονομικής και πολιτικής – κάποιοι μάς κάνουν να βιώνουμε ολοένα και
περισσότερο φόβο…