Όπισθεν ολοταχώς

Οι προσευχές της Χρυσοπηγής Δεβετζή – ας σημειωθεί ότι για εκείνη (περίπου…) έπιασαν τόπο – χρειάζονται πια για τους Έλληνες αθλητές

O ελληνικός στίβος δεν πήγε καλά στο Ελσίνκι αντίθετα από όλες τις
διοργανώσεις ύστερα από το ΑΘΗΝΑ ’97. Και αυτό, όσο και αν δεν σημαίνει
καταστροφή πρέπει να χτυπήσει τον κώδωνα κινδύνου…

Υπήρξε μακρά περίοδος επιτυχιών. Είχαμε μέχρι το 1997 μόνο ένα μετάλλιο σε
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα (το χάλκινο της Άννας Βερούλη στο ακόντιο, στο Ελσίνκι το
1983) και τραβήξαμε ψηλά, πολύ ψηλά, κατακτώντας δύο στο ΑΘΗΝΑ ’97, έξι το
1999 στη Σεβίλλη, πέντε το 2001 στο Έντμοντον και τέσσερα το 2003 στο Παρίσι.

Το ότι έμεινε χωρίς μετάλλιο η Ελλάδα στο Ελσίνκι, δεν σημαίνει ότι είχε
κάποιες τεράστιες δυνατότητες ή καμιά σπουδαία οργάνωση που την είχε
καταστήσει παγκόσμια υπερδύναμη και ξαφνικά γκρεμίστηκε ολόκληρο το οικοδόμημα
μέσα σε ένα χρόνο, αφού και πέρυσι, στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας είχε
κατακτήσει 5 μετάλλια, τα 2 χρυσά. H Ελλάδα δεν είναι η χώρα που διαθέτει βάση
αθλουμένων στον στίβο τόσο μεγάλη ώστε να μπορεί να παρουσιάζει με μεγάλη
συχνότητα αθλητές που πρωταγωνιστούν παγκοσμίως.

Ασφαλώς, είναι σοβαρή δικαιολογία ότι βρισκόμαστε σε μεταολυμπιακή χρονιά και
κάποιοι αθλητές που είχαν επενδύσει πολλά και πέτυχαν μεγάλες επιδόσεις και
διακρίσεις στους Ολυμπιακούς Αγώνες που φιλοξενούσε η χώρα μας, ήταν φυσικό να
αναζητούν λίγο πιο χαλαρή σεζόν.

H «χρυσή» Ολυμπιονίκης στα 400 μ. μετ’ εμποδίων Φανή Χαλκιά και η «ασημένια»
στη δισκοβολία Τασούλα Κελεσίδου δεν μετείχαν στο Ελσίνκι, η πρώτη λόγω
τραυματισμού και η δεύτερη για προσωπικό λόγο, ενώ η «χρυσή» στα 20 χλμ. βάδην
Αθανασία Τσουμελέκα ακυρώθηκε (κάτι που συμβαίνει συχνά σε μεγάλους
πρωταθλητές στο βάδην) και η ασημένια στο τριπλούν Πηγή Δεβετζή που έδειχνε
ότι είχε πολλές πιθανότητες να είναι στο βάθρο, έμεινε στην 5η θέση του
τριπλούν. H M. Μανιάνι για πρώτη φορά σε μεγάλη διοργάνωση από το 1999 βρέθηκε
τόσο ευάλωτη και ήταν η μόνη αθλήτρια του προκριματικού στον ακοντισμό που δεν
είχε ούτε μία έγκυρη βολή. Ο 3ος στο Παρίσι στα 400 μ. μετ’ εμποδίων Περικλής
Ιακωβάκης μπορούσε τελικό, ίσως και μετάλλιο σε αυτό το αγώνισμα το οποίο
παρουσίασε φέτος κάτι σαν έκρηξη επιδόσεων από πολλούς αθλητές. Δυστυχώς, τα
έχασε όλα τρέχοντας με λάθος τακτική (λόγω υπερεκτίμησης των δυσκολιών της
κούρσας) στον ημιτελικό.

Αγώνες είναι το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα – και μάλιστα δύσκολοι, ειδικά αυτή την
εποχή αφού τα περισσότερα αγωνίσματα αμερικανοκρατούνται, κάποια άλλα
ρωσοκρατούνται και οι μεγάλες αποστάσεις αφρικανοκρατούνται… Έχουν χαθεί
δυνάμεις του ευρωπαϊκού και παγκόσμιου στίβου όπως η Γερμανία, η Ιταλία, η
Ισπανία, η Βρετανία, η Ουγγαρία, η Κίνα, η Πολωνία, που κατακτούν μετάλλια
πολύ δύσκολα πλέον.

Ίσως είναι και τέλος εποχής για κάποιους πρωταθλητές μας (Μανιάνι, Μελέτογλου,
Βόγγολη), αλλά και για τις όποιες δυνατότητες του «ελληνικού μοντέλου» με λίγα
άτομα και όχι όλα ιδιαίτερα μεγάλων προσόντων να σηκώνουν, με την υποστήριξη
της Ομοσπονδίας (και ουσιαστικά της Πολιτείας), το βάρος της διάκρισης.

H πτώση των επιδόσεων των αθλητών μας στο σύνολό τους είναι πιθανό να
οφείλεται και στο γεγονός ότι με το «κακό όνομα» που έβγαλε η χώρα μας τα
τελευταία χρόνια σε θέματα χρήσης απαγορευμένων ουσιών και από τους
αιφνιδιαστικούς ελέγχους της WADA σε βαθμό που δεν έχει επαναληφθεί με άλλη
χώρα, πλην ίσως της Κίνας, ο ΣΕΓΑΣ πλέον έχει θέσει ως κύρια προτεραιότητα τη
μη ανάμειξη του ελληνικού ονόματος σε θέματα που συνιστούν παράβαση των
κανονισμών περί ντόπινγκ.

Εν τούτοις, στο Ελσίνκι υπήρξαν και ελπιδοφόρα νέα ονόματα, όπως η 21χρονη
πρωταθλήτρια Ευρώπης ελπίδων στα 100 μ. Μαρία Καρασταμάτη που έφτασε κοντά
στον τελικό τρέχοντας σε 11”20 στον ημιτελικό, ο 19χρονος Κώστας Φιλιππίδης
που με φετινή επίδοση 5,72 μ. έχασε τον τελικό στο επί κοντώ για μία
προσπάθεια, η Αθηνά Παπαγιάννη που με την 6η θέση στα 20 χλμ. βάδην
επιβεβαίωσε ότι είναι αθλήτρια ικανή να διακριθεί σε μεγάλους αγώνες και η
Χριστίνα Χατζή που προκρίθηκε με ατομικό ρεκόρ (56’15”) στα ημιτελικά των 400
μ. μετ’ εμποδίων.