Έλληνες 1.440 μ. κάτω από τη γη!

Την ώρα που μια σφοδρή καταιγίδα μαινόταν πάνω από τον Δυτικό Καύκασο, στην
καρδιά του βουνού σε βάθος 1.440 μέτρων, τρεις Έλληνες σπηλαιολόγοι
ετοιμάζονταν να βουτήξουν σε ένα υποβρύχιο τούνελ για να χαρτογραφήσουν για
πρώτη φορά με λέιζερ το βαθύτερο σπήλαιο του κόσμου, το Βερόνια Κρουμπέρα, που
φθάνει στα 2.080 μέτρα!

Ο Κώστας Αδαμόπουλος, ο Ηλίας Καζαής και ο Μεθόδιος Ψωμάς, μέλη του
Σπηλαιολογικού Ελληνικού Αθλητικού Συλλόγου, άκουγαν με αγωνία τους Ρώσους
συναδέλφους τους να λένε πως το τούνελ ήταν μεγαλύτερο απ’ όσο περίμεναν και
πως η στάθμη του νερού είχε ενισχυθεί από τους εσωτερικούς καταρράκτες και
έφθανε τώρα τα δύο μέτρα. Άλλο πέρασμα δεν υπήρχε. «Το τούνελ εκτεινόταν στα 8
μέτρα και δεν είχαμε καμία δυνατότητα να δούμε τι συνέβαινε στην άλλη πλευρά.
Μόνο μέσα από αυτό το σιφώνι, θα μπορούσαμε να καταδυθούμε για συνεχίσουμε την
κάθοδο στο σπήλαιο», λέει στα NEA ο αρχηγός της αποστολής Κώστας Αδαμόπουλος,
που επέστρεψε μαζί με τους συναδέλφους του πριν από λίγες μέρες στην Αθήνα.

Όμως οι μπουκάλες που υπήρχαν διαθέσιμες ήταν μόλις δύο. H μία χωρούσε ένα
λίτρο και αρκούσε για 10 ανάσες. H άλλη έπαιρνε δύο λίτρα. Χρόνος για
ανεφοδιασμό με τη συνδρομή άλλων σπηλαιολόγων που βρίσκονταν στην επιφάνεια
του βουνού δεν υπήρχε. H καταιγίδα έστελνε νερό, πέτρες και ρεύματα ψυχρού
αέρα μέσα στο βάραθρο. H τηλεφωνική επικοινωνία είχε διακοπεί. H ελληνική
ομάδα είχε καταφέρει να φθάσει βαθύτερα από ποτέ. Πιο κάτω ακόμη και από τον
Γουργούθακα στην Κρήτη που είναι το βαθύτερο σπήλαιο της Ελλάδας, με 1.208
μέτρα.

Κρύο. Ο χρόνος που απέμενε κυλούσε γρήγορα. Το κρύο ήταν έντονο. H
θερμοκρασία είχε πέσει κάτω από τους 5 βαθμούς Κελσίου. H υγρασία ήταν
αφόρητη. Τα ρούχα τους βρεγμένα. Οι Ρώσοι φώναζαν «πρέπει να περάσετε τώρα!».
Οι Έλληνες σπηλαιολόγοι φώναζαν κι αυτοί ο ένας στον άλλον ότι «είναι τρέλα να
το κάνουμε. Να σταματήσουμε εδώ»! Δεν είχαν άλλωστε μεγάλη εμπειρία από
σπηλαιοκατάδυση. Ο φίλος τους ο Νίκος που είναι ειδικός σ’ αυτά είχε μείνει
πίσω στην Αθήνα. Οι ίδιοι βρίσκονταν στο σπήλαιο 128 ώρες. Δηλαδή 5 μέρες. Ένα
ακόμη ελληνικό ρεκόρ.

Ήταν 18 Ιουλίου. Στις 21 του μήνα έπρεπε να περάσουν τα σύνορα της Γεωργίας
για να γυρίσουν στην Αθήνα. «Δεν μπορούμε να το ριψοκινδυνεύσουμε με μια
μισοάδεια μπουκάλα. Ο ρυθμιστής μπορεί να χαλάσει και οι 10 ανάσες να γίνουν
μια». «Μπορούμε να πάμε και πιο κάτω από τα 1.440 μέτρα. Είναι μοναδική
ευκαιρία!». «Είναι ρώσικη ρουλέτα γαμώτο!». «Άσ’ το, ανεβαίνουμε πάνω…».
Έτσι, η κατάβαση τερματίστηκε 640 μέτρα πριν το τέλος του σπηλαίου.
Χρειάστηκαν άλλες 8 ώρες για να ανέβουν τα τελευταία 1.200 μέτρα του σπηλαίου.
Την επόμενη μέρα ένας 23χρονος Ρώσος συνάδελφός τους τραυματίστηκε σοβαρά μέσα
στο βάραθρο από ελεύθερη πτώση επτά μέτρων. Τον πρόδωσε το σκοινί του.

Χίλια μέτρα. H ελληνική ομάδα είχε καταφέρει να συμβάλει στη
χαρτογράφηση του Βερόνια που έγινε στο πλαίσιο διεθνούς σπηλαιολογικής
αποστολής. Οι τρεις σπηλαιολόγοι κάλυψαν το κομμάτι από τα 500 μέτρα μέχρι τα
1.440. «Χρησιμοποιήσαμε μια συσκευή λέιζερ, εξειδικευμένη πυξίδα και ένα
κλισίμετρο», λέει ο κ. K. Αδαμόπουλος. «Με το λέιζερ μετρούσαμε τις αποστάσεις
ανάμεσα στα τοιχώματα του σπηλαίου και με το κλισίμετρο την κλίση των
πετρωμάτων που οδηγούν στο βάθος».