Kυβέρνηση λούζερ

ΚΑΘΕ διακυβέρνηση έχει μια κινητήρια δύναμη. H κυβέρνηση Καραμανλή
κινείται υπό την πίεση του φόβου.

H βιασύνη του Βαγγέλη Μεϊμαράκη να κατεβάσει τον πήχυ των δημοτικών και
νομαρχιακών εκλογών στο 42% είναι άλλο ένα σύμπτωμα της ίδιας πολιτικής
ασθένειας. Τι φοβούνται; Οι φοβίες της N.Δ. αφορούν το παρόν και το μέλλον.

Σε παρόντα χρόνο, η κυβέρνηση φοβάται τις κοινωνικές παρενέργειες των αλλαγών
στο Εργασιακό και το Ασφαλιστικό. Εξ ου και επείγεται να αλλάξει την ατζέντα.
Σε μέλλοντα χρόνο, ο φόβος αφορά το αποτέλεσμα των δημοτικών και νομαρχιακών
εκλογών του 2006. Είναι, ομολογουμένως, άξιο ψυχολογικής διερεύνησης το
γεγονός ότι Ρηγίλλης και Μαξίμου φοβούνται από τώρα κάτι που θα γίνει σε
δεκατέσσερις-δεκαπέντε μήνες.

H NEO-ΚΑΡΑΜΑΝΛΙΚΗ Δεξιά τελεί υπό το κράτος φόβου σχεδόν εξαρχής. Ο
Καραμανλής φοβήθηκε να πάρει ανοιχτή θέση στο Κυπριακό την άνοιξη του 2004.
Φοβήθηκε επίσης να προτείνει συντηρητικό υποψήφιο για την Προεδρία της
Δημοκρατίας, επιλέγοντας πρόσωπο από το ΠΑΣΟΚ, τον Κάρολο Παπούλια.

Τον χειμώνα του 2005, το Μαξίμου φοβόταν να πάρει μέτρα για την οικονομία,
παρά το γεγονός ότι η δημοσιονομική απογραφή είχε εκτοξεύσει το έλλειμμα στα
ύψη. Τελικώς, η καραμέλα της «ήπιας προσαρμογής» εγκαταλείφθηκε, όχι γιατί
Καραμανλής κα Αλογοσκούφης ένιωσαν ξαφνικά θάρρος, αλλά γιατί υπήρχε φόβος για
τις αντιδράσεις των Βρυξελλών. Αντίστοιχα, ο Πάνος Παναγιωτόπουλος έτρεμε στην
ιδέα να ανοίξει τα εργασιακά. Τελικώς, το έπραξε κι αυτός από τον φόβο ότι θα
ανασχηματισθεί!

Στον κατάλογο αυτών που φοβάται ο Καραμανλής είναι, βεβαίως, οι Αμερικανοί. Ο
νέος Πρωθυπουργός έδωσε νωρίς νωρίς και άνευ όρων υποστήριξη στο να πάρει η
Άγκυρα ημερομηνία για ενταξιακές διαπραγματεύσεις. Ακόμη και η πρόσφατη αγορά
των σαράντα F-16 με τον ίδιο τρόπο εξηγείται. H ελληνική κυβέρνηση κράτησε με
την παραγγελία της ανοιχτή τη γραμμή παραγωγής ενός αεροσκάφους που δεν
αγοράζει πλέον το αμερικανικό Πεντάγωνο, ελπίζοντας ότι έτσι θα τα έχει καλά
με την Ουάσιγκτον.

ΓΙΑΤΙ φοβάται η N.Δ.; Είκοσι χρόνια στην αντιπολίτευση είναι
ζωντανός εφιάλτης για οποιοδήποτε κόμμα. H ελληνική Δεξιά έχει τα τραύματά της
από την περίοδο 1981-2004. Αξίζει μάλιστα να σημειωθεί ότι η τριετία Μητσοτάκη
επέτεινε τους φόβους, αντί να τους απαλύνει. Κι αυτό γιατί αποτέλεσε
παράδειγμα πως η νίκη στις εκλογές δεν συνεπάγεται αναγκαστικά μακροημέρευση
στην εξουσία.

Σύμφωνα με την ανάλυση αυτή, η N.Δ. προσήλθε να κυβερνήσει με το σύνδρομο του
«λούζερ», δηλαδή του χαμένου. H αδυναμία του ΠΑΣΟΚ να την αντιπολιτευθεί
αποτελεσματικά δεν έχει αλλάξει τη βασική ψυχολογική της διάθεση. Στον καμβά
αυτό εγγράφεται και η προσωπικότητα του Κώστα Καραμανλή. Εκτοξεύτηκε στην
ηγεσία το 1997, φέροντας βαρύ ονοματεπώνυμο, αλλά μη έχοντας σοβαρή πολιτική
εμπειρία. Σαραντάρης Πρωθυπουργός σε μια χώρα που έχει συνήθως αρχηγούς τρίτης
ηλικίας, ο Καραμανλής δεν κάνει εύκολα κινήσεις, γιατί φοβάται συνέπειες που
δεν έχει προβλέψει.

Κάπως έτσι, η N.Δ. φοβάται από τώρα τις δημοτικές εκλογές. Αναμφιβόλως, θα
φοβάται ακόμη περισσότερο τις βουλευτικές εκλογές που έπονται. Για την
κυβέρνηση Καραμανλή ισχύει πρωτίστως η κλασική ψυχολογική παρατήρηση ότι «αυτό
που κυρίως φοβάται κανείς είναι ο ίδιος ο φόβος του». Κοινώς, φοβούνται ακόμη
και τη σκιά τους.