[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

OI ΤΑΥΤΟΤΗΤΕΣ ουσιαστικά απόψεις (και ανακοινώσεις) της Άγκυρας και του
Λονδίνου ότι «η επέκταση της Τελωνειακής Ένωσης της Τουρκίας με τις δέκα χώρες
(νέα μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης) δεν σημαίνει αναγνώριση της Κυπριακής
Δημοκρατίας» ασφαλώς κανέναν δεν εκπλήσσει.

Τόσο η Ουάσιγκτον όσο και το Λονδίνο, που προεδρεύει αυτό το εξάμηνο στην
E.E., επιδιώκουν πάση θυσία και για ξεχωριστά συμφέροντα – η κάθε πρωτεύουσα –
την εφαρμογή του σχεδίου Ανάν, με κάποια μορφή του. Θέλουν δηλαδή την
κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας, το ακόμη μεγαλύτερο μοίρασμα του νησιού
και τη συρρίκνωση του Ελληνισμού. Το επιτάσσουν τα στενά γεωπολιτικά τους
συμφέροντα.

Αυτό που εκπλήσσει είναι η αδιαφορία της ελληνικής πλευράς απέναντι σ’ ένα
σχέδιο που εδώ και δεκαετίες βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη και αφορά στην
ευρύτερη περιοχή μας, με θύμα – μεταξύ των άλλων – και την Ελλάδα. Κανένας
μακροπρόθεσμος, πολύ περισσότερο εθνικός σχεδιασμός δεν υπάρχει – τουλάχιστον
από τότε που κατέρρευσε ο «υπαρκτός σοσιαλισμός» στην Ανατολική Ευρώπη και
ανατράπηκαν οι διεθνείς ισορροπίες.

Αντιθέτως ελληνικές κυβερνήσεις έκαναν – και με περισσό ζήλο συνεχίζουν να
κάνουν – τα αδύνατα δυνατά για να δείξουν στη διεθνή κοινή γνώμη ότι «η
ελληνοτουρκική (διακρατική -διακυβερνητική και όχι των λαών) φιλία καλά
κρατεί».

Προπαγανδιστικές ταινίες, σίριαλ αλλά και ανόητοι δημοτικοί άρχοντες, που απλά
θέλουν να επανεκλεγούν ανεξαρτήτως τιμήματος – αρκεί να βρουν πόρους για να
διαφημίζονται, έστω κι αν αυτό προωθεί ξένα συμφέροντα – μπήκαν στο παιχνίδι.
Και προβάλλουν όλοι αυτοί οι παράγοντες μία άνευ αντικρύσματος «φιλία», χωρίς
τουλάχιστον να καταγγέλλονται ποιοι «μεγάλοι» κρύβονται πίσω από αυτόν τον
συνεχιζόμενο διχασμό στην Κύπρο και στις επιθετικές τουρκικές κινήσεις στο
Αιγαίο εις βάρος του Ελληνισμού.

Για πολλοστή φορά – τέλος – διαπιστώνεται η παντελής απουσία της Βουλής από
τον έλεγχο των εξελίξεων, τουλάχιστον από μία ανοιχτή, μπροστά στον λαό,
συζήτηση. Και μάλιστα σε μία εποχή, κατά την οποία πολλά γεγονότα
διαστρεβλώνονται, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα την ηρωική, συνεχιζόμενη
και αυξανόμενη αντίσταση των περήφανων Ιρακινών κατά της ξένης κατοχής της
πατρίδας τους, που ορισμένοι επιμένουν να αποκαλούν «τρομοκρατία».