TPITH AΠOΨH Ούτε μ’ αυτούς ούτε μ’ εκείνους

Ένας επικηρυγμένος είμαι / που για να γλιτώσω / γράφω ακόμη

Στάθη Κουτσούνη, H τρομοκρατία της ομορφιάς

H τρομοκρατική δολοφονία αθώων ανθρώπων και η αντιτρομοκρατική παγκόσμια
υστερία συνθλίβουν την ποιότητα της Δημοκρατίας και τις ελευθερίες των
πολιτών. Ο γενικευμένος περιορισμός και η επιλεκτική κατάργηση δικαιωμάτων στο
όνομα της θωράκισης μιας συγκεκριμένης ασφάλειας (από ορατούς, αόρατους και
κατασκευασμένους κινδύνους) δεν θεμελιώνεται σε συνταγματικά ή νομικοπολιτικά
επιχειρήματα, αλλά επιβάλλεται από ένα ιδιόμορφο «δίκαιο του τρόμου». Αντί της
παροχής στους Ευρωπαίους πολίτες ενός υψηλού επιπέδου προστασίας μέσα σε χώρο
ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης (Τάμπερε, 1999) – που σημαίνει σεβασμό
των ανθρωπίνων δικαιωμάτων όλων – σήμερα διαπιστώνουμε ότι η Ευρώπη-Φρούριο
μετακυλίει τις ευθύνες, τους φόβους και τις αδυναμίες της σ’ ένα σύστημα
«διατεταγμένης ανασφάλειας και παρατεταμένης παρεμβατικής χειραγώγησης» που
δεν ελέγχει η ίδια.

Ο μη δημοκρατικά νομιμοποιημένος ένοπλος εγγυητής των ελευθεριών του δυτικού
κόσμου, δηλαδή οι ΗΠΑ, επενδεδυμένος με εξουσίες Καίσαρα, υπερφαλαγγίζει την
πολιτική δημοκρατία των κρατών-εθνών (αλλά και των διεθνών οργάνων και
οργανισμών) και αντιμετωπίζει κάθε πολίτη της γηραιάς (και γηρασμένης
πολιτικά;) ηπείρου ως δυνάμει εχθρό (και οπωσδήποτε «ύποπτο»). H Ευρωπαϊκή
Ένωση από σαστιμάρα, ανεπάρκεια ή δειλία ότι θα θεωρηθεί συνοδοιπόρος της
Τρομοκρατίας συμ-πράττει στο ν’ απλωθεί ένα παγκόσμιο νομικοφανές δίχτυ
ασφάλειας (από το οποίο ούτε η ίδια μπορεί να ξεφύγει). Αντί να επιλέξει την
ενίσχυση των ελευθεριών των πολιτών που σε μια δημοκρατική κοινωνία
εξασφαλίζουν την ασφάλεια του συνόλου, η Ευρώπη προτίμησε να θέσει σε κίνδυνο
τη Δημοκρατία στο όνομα μιας «ασφαλίτικης ελευθερίας». Όλοι παρακολουθούνται
διότι ορισμένοι κινδυνεύουν ή παραμονεύουν. Όλοι πρέπει να φοβούνται διότι ο
τρομοκρατημένος άνθρωπος καταπίνει ευκολότερα ολοκληρωτικές πρακτικές (ιδίως
σε βάρος του απείθαρχου, διαφορετικού, μελαψού μετανάστη της πλαϊνής πόρτας).

H σχετικοποίηση και εντέλει ελαστικοποίηση των ελευθεριών είναι βέβαιο ότι
μεσοπρόθεσμα θα επιστρέψει ως boomerang effect εναντίον αυτού που τις
χειρίστηκε ως πρόσχημα και ως άλλοθι.

Ο νόμος του νόμου, δηλαδή η ουσία της νομιμότητας και της νομιμοποίησης, δεν
σχετίζεται ούτε ταυτίζεται με την επέκταση «των περιορισμών των ελευθεριών
λόγω εξαιρετικών περιστάσεων» σε όλο το φάσμα της κοινωνικής και πολιτικής
δράσης των ελεύθερων πολιτών.

Αν το δίκαιο έπαψε να λειτουργεί εγγυοδοτικά για τον άνθρωπο του δρόμου και αν
η ζωή του κάθε ανθρώπου στον δρόμο έχασε πλέον την (αυτ)αξία της διότι
«κάποιοι κυνηγούν κάποιους, οι οποίοι επίσης τους κυνηγούν επειδή κυνηγήθηκαν
από αυτούς…», τότε όλο το νομικοπολιτικό μας σύστημα έχει παγιδευθεί στο
αδιέξοδο και μάταιο παιχνίδι του «κερδίζω – χάνεις» στο οποίο βέβαια ποτέ δεν
υπάρχει νικητής (αφού όλοι μετρούν νεκρούς και παράπλευρες θεσμικές απώλειες).

Τάσσομαι κατά του ιστορικού συμψηφισμού της βίας (σε σκοτώνω σήμερα διότι με
είχες «σκοτώσει» παλαιότερα), τάσσομαι κατά της χρησιμοποίησης, ομηρείας και
εκτέλεσης αθώων ανθρώπων [επειδή ανήκουν σε διαφορετικά (εχθρικά) έθνη],
τάσσομαι κατά της ανώνυμης, κουκουλοφόρου και μη-αυταπόδεικτα απελευθερωτικής
– για τους λαούς που (υποτίθεται ότι) υπερασπίζονται – τρομοκρατίας (πολλοί
«τρομοκράτες» τελούν εν υπηρεσία…).

Τάσσομαι όμως επίσης κατά του αστυνομικού κράτους και της δικαιοσύνης έκτακτης
ανάγκης και κατά των νόμων που τρομοκρατούν τους πολίτες και όχι τους
«τρομοκράτες».

Να βγούμε στους δρόμους για να μη μπούμε στο τούνελ του φόβου. Στους δρόμους
εναντίον όλων αυτών που παίζουν στην πλάτη των λαών και των δημοκρατικών μας κατακτήσεων.

ΥΓ: Τώρα τελευταία αρθρογραφούν υπέρ των ελευθεριών και συνταγματολόγοι που
είχαν συντάξει (πολιτικά και νομικά) όλη την αντιτρομοκρατική νομοθεσία της
χώρας. Έλεος, ω!! εκσυγχρονιστές υπο-κριτές…