ΓNΩMH Γιατί πρέπει να πιστέψουμε τον ΙRΑ

Έχουν περάσει περισσότερα από επτά χρόνια από τότε που επετεύχθη η Συμφωνία
της Μεγάλης Παρασκευής. Έχουν περάσει σχεδόν τέσσερα χρόνια από τότε που ο
Ιρλανδικός Δημοκρατικός Στρατός προανήγγειλε για πρώτη φορά τον αφοπλισμό του.
Μέσα στα δύο τελευταία χρόνια, πραγματοποιήθηκαν δύο σοβαρές προσπάθειες για
την επίτευξη μιας δεύτερης συμφωνίας της Μεγάλης Παρασκευής – αμφότερες,
ωστόσο, κατέληξαν σε αντεγκλήσεις. H διαμάχη αυτή ακολούθησε δεκαετίες,
αιώνες, διαμφισβητούμενης ιστορίας. Είναι λοιπόν φυσική η επιφύλαξη με την
οποία αντιμετωπίστηκε σε ορισμένες περιπτώσεις η ανακοίνωση του IRA ότι
εγκαταλείπει τον ένοπλο αγώνα. Θα χρειαστούν μήνες, ίσως και περισσότερο, έως
ότου καταστεί σαφές αν πρόκειται πράγματι για ένα ιστορικό βήμα προόδου. Αυτό
όμως δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να πάρουμε στα σοβαρά τα λόγια του IRA.

Υπάρχει, άλλωστε, μια λογική τόσο στο περιεχόμενο όσο και στη χρονική συγκυρία
της ανακοίνωσης. H προοπτική μιας «επιστροφής στον πόλεμο» έπαψε να υφίσταται
μετά τις θηριωδίες της 11ης Σεπτεμβρίου του 2001. Οι πρόσφατες βομβιστικές
επιθέσεις στο Λονδίνο απλώς ενίσχυσαν την πραγματικότητα που προστάζει τον
τερματισμό της «πολιτικής τρομοκρατίας» του είδους που έζησαν πολλές
δυτικοευρωπαϊκές χώρες, αλλά κυρίως το Όλστερ, στη διάρκεια της δεκαετίας του
1970. Δεν υπάρχει επιστροφή.

Έπεται, φυσικά, πολλή συζήτηση για τον τρόπο με τον οποίο θα ελεγχθεί η
ειλικρίνεια του IRA. Ουδείς γνωρίζει επακριβώς πόσα όπλα έχουν τα μέλη του,
κατά συνέπεια δεν υπάρχει τρόπος να εξακριβωθεί ο πλήρης αφοπλισμός του. Το
αυτονομιστικό κίνημα παραμένει οικονομικά ισχυρό. Γι’ αυτό, ακόμα και αν
πεταχτεί σήμερα και η τελευταία σφαίρα, αύριο μπορεί να αγοραστούν στη θέση
της εκατό άλλες. Αναπόφευκτα, οι συνθήκες δεν είναι τέλειες. Οι κάτοικοι του
Όλστερ δεν έχουν πρακτικά άλλη επιλογή παρεκτός να εμπιστευτούν τη Διεθνή
Επιτροπή Αφοπλισμού.

Υπάρχουν ακόμη μεγάλα περιθώρια για απογοήτευση, ωστόσο, σήμερα έχουμε
περισσότερους λόγους να αισιοδοξούμε από ό,τι οποιαδήποτε άλλη στιγμή μετά τη
Συμφωνία της Μεγάλης Παρασκευής. Για το Όλστερ, το υπόλοιπο του Ηνωμένου
Βασιλείου και της Ιρλανδίας, θα μπορούσε να είναι η αρχή του τέλους.