Γιατί δεν βιάζεται ο Γιώργος;

Ύστερα από πολυήμερη απουσία ο κ. Παπανδρέου επέστρεψε στην πολιτική σκηνή.
Αλλά η προχθεσινή του εμφάνιση στη Βουλή δεν διασκέδασε τις ανησυχίες στελεχών
του ΠΑΣΟΚ ότι συμμερίζεται απόψεις που εκφράζουν οι φιλελεύθεροι επήλυδες του
ψηφοδελτίου επικρατείας.

Στην ομιλία του ο κ. Παπανδρέου ανέφερε ότι ως καταναλωτής θα επιθυμούσε την
απελευθέρωση του ωραρίου των καταστημάτων. Αλλά ως πολιτικός θα επεδίωκε το
θέμα αυτό, όπως και το Εργασιακό, να λυθούν ύστερα από εξαντλητικό διάλογο.
Πράγματι, η κριτική του κ. Παπανδρέου σε πρόσφατα νομοθετήματα της κυβέρνησης
δεν στρέφεται τόσο ενάντια στο περιεχόμενό τους όσο στον «αυταρχικό» τρόπο με
τον οποίο μεθοδεύονται.

Τι συμβαίνει με τον Γιώργο; Γιατί δεν αρπάζει την ευκαιρία να σφυροκοπήσει εξ
αριστερών τη «νεοφιλελεύθερη» κυβερνητική πολιτική; Προφανώς, υπάρχει ένα
ζήτημα προσωπικών πολιτικών πεποιθήσεων, που εκδηλώθηκε άλλωστε και στο
Συνέδριο με την επίθεση στον κρατισμό. Αλλά κυρίως υπάρχει ένα ζήτημα
πολιτικής τακτικής.

Τα ευρωπαϊκά σοσιαλιστικά κόμματα βρίσκονται σε σταυροδρόμι. H αναφαινόμενη
ανάγκη της φιλελεύθερης προσαρμογής τους, δηλαδή της απόπειρας συγκερασμού του
φιλελευθερισμού με τη σοσιαλδημοκρατία, δημιουργεί εσωτερικούς κραδασμούς που
οδηγούν σε ρήγματα. Ιδεολόγοι ή οπορτουνιστές όπως ο Λαφοντέν και ο Φαμπιούς
στη Γερμανία και τη Γαλλία τραβούν μέχρι και τον δρόμο της διάσπασης. Για το
ΠΑΣΟΚ το πρόβλημα δεν έχει λάβει αυτές τις διαστάσεις. Αλλά ηγετικά στελέχη
όπως ο Ευάγγ. Βενιζέλος σπεύδουν να κατοχυρώσουν την έκφραση της παραδοσιακής
σοσιαλιστικής ταυτότητας.

Σε αντίθεση με την κυβέρνηση που διακατέχεται από την ψύχωση των
δημοσκοπήσεων, ο κ. Παπανδρέου φαίνεται να εκτιμά ψυχραιμότερα τον πολιτικό
χρόνο. H κάμψη της δημοτικότητάς του στην παρούσα χρονική στιγμή έχει ελάχιστη
σημασία. Παρά τα κυβερνητικά πυροτεχνήματα, οι εκλογές είναι μακριά. Άρα ο
παρών χρόνος δεν προσφέρεται για σύσφιγξη των αντιπολιτευτικών γραμμών, όταν
μάλιστα υπόκεινται πραγματικά πολιτικά διλήμματα.

Το ξεκαθάρισμα θα γίνει στην προοπτική των εκλογών, όταν ο καθένας θα πρέπει
να αναλάβει τις προφανείς του πολιτικές ευθύνες και τα ιδεολογικά διλήμματα θα
τίθενται σε πιο πραγματιστικές διαστάσεις. Τότε θα χρειαστεί ο κ. Παπανδρέου
να εκπέμψει ένα διαυγές πολιτικό στίγμα. Όχι προς τα στελέχη, που θα κληθούν
να στοιχηθούν πίσω του, αλλά προς τους ψηφοφόρους.