Ξαναγεννιούνται τα χωριά από τους ξένους!

«Με τα ίδια χρήματα στην Ιταλία θα αγόραζα ένα μικρό διαμέρισμα σε χωριό με
πολλούς κατοίκους και… βαβούρα. H Χώρα Αλοννήσου είναι ο τέλειος προορισμός
για τις καλοκαιρινές μου διακοπές και κανείς δεν ξέρει… Μπορεί όταν
συνταξιοδοτηθώ να γίνω μόνιμος κάτοικος γι’ αυτό και πήρα την απόφαση να χτίσω
σπίτι».

«Μπορούμε να κοιμηθούμε στο σπίτι με το κλειδί πάνω στην πόρτα. Αν το κάναμε αυτό στην Αγγλία, θα ξυπνούσαμε και δεν θα βρίσκαμε ούτε το κρεβάτι μας», λένε γελώντας ο Τόνι και η Κάρολ Λέιν από την Αγγλία που ζουν μόνιμα στην Πλάκα της Κρήτης

Ο 50χρονος Αντρέα Σίλβεστρι από την Ιταλία είναι ένας από τους εκατοντάδες
Δυτικοευρωπαίους που έφεραν «ζωή» σε μικρά χωριά και ερημωμένους οικισμούς ανά
την Ελλάδα αγοράζοντας γη, χτίζοντας σπίτια ή αναπαλαιώνοντας παλιά αρχοντικά.
Ο λόγος; H αγάπη τους για τη φύση και τη θάλασσα, το μεράκι τους για την
αρχιτεκτονική του τόπου και οι… χαμηλές τιμές της Ελλάδας σε σύγκριση με τις
αντίστοιχες στην πατρίδα τους.

Ο μεγάλος σεισμός του 1965 που σημειώθηκε στη Χώρα Αλοννήσου ανάγκασε τους
κατοίκους να μετακομίσουν στο βόρειο τμήμα του Πατητηριού. Λίγα χρόνια
αργότερα άρχισαν να πωλούν τα ερειπωμένα σπίτια τους σε Γερμανούς, Άγγλους και
Ιταλούς τουρίστες που εκδήλωναν έντονο ενδιαφέρον. Σε διάστημα τεσσάρων
δεκαετιών οι αλλοδαποί μόνιμοι και εποχικοί κάτοικοι της Χώρας ξεπερνούν τους
600 και αποτελούν τα 2/3 του πληθυσμού.

Την αγοραστική… τάση των τουριστών «μυρίστηκε» η αρχιτέκτων μηχανικός,
Μαρίλη Τσαγκανού, γι’ αυτό και άνοιξε γραφείο στην Αλόννησο. «Έβλεπα μεγάλη
κινητικότητα τα τελευταία τέσσερα χρόνια, ωστόσο στο νησί δεν υπήρχε
αρχιτέκτονας. Αυτός ήταν ο λόγος που έφυγα από την Αθήνα με τον σύζυγο και τα
τρία παιδιά μου και εγκατασταθήκαμε εδώ. Και δεν το μετάνιωσα…»,
υπογραμμίζει.

«Όλα είναι πολύ ήσυχα και νομίζω πως αποτελεί ιδανικό τόπο για να μεγαλώσω τα παιδιά μου. Και βέβαια, το κλίμα είναι εκπληκτικό», τονίζει η 45χρονη Αγγλίδα Κάρεν Τζάκσον που ζει μόνιμα στην Κρήτη τα τελευταία δύο χρόνια και εργάζεται σε καφετέρια

Οι χαμηλές τιμές. Δέλεαρ, εκτός από τη φυσική ομορφιά του τόπου, είναι
οι χαμηλές τιμές εν συγκρίσει με αυτές των χωρών τους: το κόστος κατασκευής
ανά τετραγωνικό μέτρο φτάνει τα 2.000 ευρώ στην Ιταλία και τα 3.000 ευρώ στην
Αγγλία, ενώ στην Ελλάδα δεν ξεπερνά τα 1.000 ευρώ.

Στον οικισμό Αργυρέικα, στο Πήλιο, βρίσκονταν οι ελαιώνες των κατοίκων της
Βυζίτσας. Στο παρελθόν, από τον Νοέμβριο έως και τα μέσα Απριλίου οι κάτοικοι
μετακόμιζαν στον οικισμό όπου είχαν χτίσει πρόχειρα νοικοκυριά για να
ολοκληρώσουν τις αγροτικές εργασίες τους και να περάσουν τον χειμώνα. «Με το
πέρασμα των χρόνων ο οικισμός ερημώθηκε και αυτό είχε ως αποτέλεσμα οι
ιδιοκτήτες να βάλουν πωλητήριο σε σπίτια και κτήματα», λέει στα «NEA» ο
πρόεδρος της Βυζίτσας, Μιχάλης Γκότσικας.

Ήθη και έθιμα. Πόλος έλξης για τους Ευρωπαίους λάτρεις της φύσης και
της απομόνωσης είναι και οι περιοχές της Πελοποννήσου. Στα οκτώ Δημοτικά
Διαμερίσματα του Δήμου Αβίας – με ιδιαίτερη προτίμηση στους οικισμούς
Σταυροπήγιο και Αλτομιρά – έχουν χτιστεί ή αναπαλαιωθεί 200 σπίτια μέσα σε μια
πενταετία, τα οποία κατοικούνται από αλλοδαπούς. «Οι ξένοι αγοραστές σέβονται
την αρχιτεκτονική του τόπου δημιουργώντας σπίτια που “δένουν” με το οικιστικό
σύνολο», τονίζει ο αντιδήμαρχος, Σταύρος Βαβαρούτσος.

Ο 59χρονος Βρετανός Ρίτσαρντ Γουίκινς προτίμησε να χτίσει το σπίτι των…
ονείρων του στην Κυπαρισσία. «Το 2006 θα μείνουμε μόνιμα στο νέο μας σπίτι.
Αγαπώ τους Έλληνες γιατί διατηρούν τα ήθη και έθιμα και επιθυμώ η κόρη μου –
που σήμερα είναι 15 χρόνων – να ζήσει με αρχές και αξίες», λέει στα «NEA».

Πιο πολύ ακούς αγγλικά από ελληνικά!

«Οι τιμές στην Ελλάδα είναι πιο χαμηλές από αυτές στην Ιταλία. Αγόρασα το οικόπεδο σε τιμή ευκαιρίας», λέει ο 50χρονος Αντρέα Σίλβεστρι από την Ιταλία που σε δύο μήνες τελειώνει το σπίτι του στη Χώρα Αλοννήσου

Στους δρόμους, τα καταστήματα και τα σπίτια του χωριού Πλάκα στις βόρειες
ακτές της Κρήτης, στην περιοχή του Αποκορώνου, τα αγγλικά είναι η πιο
συνηθισμένη γλώσσα χειμώνα – καλοκαίρι. Και αυτό γιατί 250 από τους περίπου
400 μόνιμους κατοίκους είναι Άγγλοι, Γερμανοί και Γάλλοι. Τα τελευταία πέντε
χρόνια ο πληθυσμός του χωριού – και της περιοχής – διπλασιάστηκε λόγω της
οικιστικής ανάπτυξης, καθώς οι Δυτικοευρωπαίοι άρχισαν να αγοράζουν μετά
μανίας είτε γη είτε έτοιμα σπίτια από κτηματομεσιτικές εταιρείες.

«Το 2000 τα σπίτια στην περιοχή ήταν λίγα. Μέσα σε μία πενταετία κτίστηκαν τα
τριπλάσια. Οι ντόπιοι τούς πουλούσαν τις χαλέπες που δεν είχαν καμία αξία και
αυτοί έκτιζαν σπίτια. Σύντομα δημιουργήθηκαν οι κτηματομεσιτικές που αγόραζαν
κατευθείαν τα χωράφια, έκτιζαν πανομοιότυπα σπίτια και τα πουλούσαν έτοιμα»,
σημειώνει ο Στρατής Μαραθάκης που δεν κρύβει την ανησυχία του για τον ρυθμό με
τον οποίο πουλιέται η γη.

Ο πιο… παλιός από τους ξένους μόνιμους κάτοικους της Πλάκας είναι ο Νικόλας
Εϊνί από τη Γαλλία που ζει μόνιμα στην περιοχή τα τελευταία 20 χρόνια. «Όταν
ήρθα δεν υπήρχε τίποτα, τώρα έχουμε γίνει… Ευρώπη. Είναι πιο πολλοί οι ξένοι
από τους ντόπιους. Προσωπικά, αν και έχω καλές σχέσεις με όλους, προτιμώ τους
Έλληνες, τους Αλβανούς και τους Ρώσους γιατί παρότι είναι φωνακλάδες δεν
παύουν να είναι πιο θερμοί και πιο απλοί άνθρωποι», εξομολογείται στα «NEA».