ΣE ΠPΩTO ENIKO «Iκανά διαπιστευτήρια»

«Εξάλλου, δεν είσαι δημοσιογράφος;», κατέληξε. Και παρ’ ότι δεν δίνει
ιδιαίτερη σημασία στο… είδος των δημοσιογράφων, κατά βάθος πιστεύει πως το
επάγγελμα αυτό κρύβει μία ιδιαίτερη δύναμη.

Γι’ αυτό και θεωρούσε πως κάτι μπορεί να αλλάξει εάν γράψω για την αστυνομική
βία. «Το ‘χω κάνει» απαντάω. «Και δεν είχε κανένα αποτέλεσμα, όπως βλέπουμε».

Επί μία ώρα επέμενε πως ο φίλος πρέπει να καταγγείλει το περιστατικό. Ο φίλος
που… περιφερόταν ασκόπως σε δρόμο με πολλές τράπεζες. Αυτό ήταν! Αυτή δηλαδή
ήταν η δικαιολογία. Είχε προηγηθεί το… πέταγμα σε μια τζαμαρία καταστήματος,
ακόμη και οι χειροπέδες.

Ναι, και χειροπέδες μπήκαν όταν τόλμησε να ζητήσει να δει κάποιο σήμα. Κι όμως
δεν είχε κάνει κάτι! Εκτός κι αν θεωρείται αδίκημα το ότι γύριζε με τα πόδια
στο σπίτι του, όταν ένα διαλυμένο αυτοκίνητο του μπλόκαρε τον δρόμο. Και δύο
νεαροί με -σκισμένα παντελόνια -του φώναξαν: «Αστυνομία, δώσε μας την
ταυτότητά σου».

Στάθηκε ψύχραιμος, θεωρώντας πως πρόκειται για κάποιους που ήθελαν να τον
ληστέψουν. Προχώρησε σιγά, με σταθερό βήμα. Και τότε άκουσε: «Πιάσ’ τον,
αντίσταση κατά της αρχής». Χρειάστηκε να πει πως είναι δικηγόρος και να δείξει
το «απαραίτητο» πιστοποιητικό, για να καταλήξουν σε νουθεσίες… «Αυτά κάνετε,
δεν σταματάτε και μετά γκρινιάζετε πως βιάζουν τη μητέρα ή την αδελφή σας»
είπαν.

Ναι, μάλλον ήταν τελικά αστυνομικοί! Όχι δεν πήρε τον αριθμό της πινακίδας
τους, πιθανόν να μην μπορέσει να τους αναγνωρίσει κιόλας. Ναι, θα πουν άλλοι
παθόντες, ήταν και τυχερός. Δεν χρειάστηκε να πάει στο Αυτόφωρο για τα…
περαιτέρω.

Ήταν δικηγόρος, οπότε τον άφησαν! Κι εγώ δημοσιογράφος, οπότε τελικά έγραψα
την ιστορία. Μόνο που συνεχίζω να φοβάμαι ότι κάποια στιγμή θα ξαναδώ μια
παρόμοια ιστορία, γραμμένη από κάποιον άλλο. Και μπορεί να αφορά κάποιον
άλλον, δικό του φίλο, που να μη διαθέτει ούτε «ικανά διαπιστευτήρια».