Tο λεωφορείο έμοιαζε σαν κουτί με σαρδέλες

ΜΑΡΤΥΡΙΑ 3

Ο συντάκτης των «ΝΕΩΝ» Θάνος Παπαδόπουλος βρέθηκε 100 μέτρα από το διώροφο λεωφορείο

Ήταν περίπου 9.00 η ώρα το πρωί. Βρισκόμασταν με τον γιο μου στη γωνία της
Russel Square. Κατευθυνόμασταν στον σταθμό του υπόγειου σιδηρόδρομου για να
πάρουμε το τρένο. Εκείνη την ώρα αστυνομικοί έκλειναν την πλατεία. Διοχέτευαν
προς άλλες κατευθύνσεις τον κόσμο που πήγαινε να πάρει το τρένο. Προχωρήσαμε
αναγκαστικά προ τον Southampton Road και κάναμε μερικά βήματα.

Μία κοπέλα έβγαλε μια φωνή. Ξαφνικά πίσω μας ακούσαμε την έκρηξη. Μια έκρηξη
φρικτή, «γεμάτη», σαν να σκάει στον τοίχο σακούλα γεμάτη αέρα. Οι κοπέλες
μπροστά μας άρχισαν να ουρλιάζουν. Γυρίσαμε προς την κατεύθυνση όπου ακούστηκε
η έκρηξη και στα 100 μέτρα είδαμε ένα κόκκινο διώροφο λεωφορείο, πνιγμένο
στους καπνούς. Αστυνομικοί από τη Russel Square και τους γύρω δρόμους έτρεξαν
προς το σημείο της έκρηξης. Απέκλεισαν τον δρόμο και έδιωξαν αυτοκίνητα και
ανθρώπους έξω από τα δύο σημεία.

Ακούστηκαν σειρήνες και κατέφθασαν αμέσως περιπολικά και ασθενοφόρα. Κάποιος
μπροστά μας είπε ότι υπήρχε ένας νεκρός από την έκρηξη. Σε λίγο ένας άλλος
είπε ότι υπήρχαν δύο νεκροί και πολλοί τραυματίες. Σιγά σιγά, άρχισαν να
διαλύονται οι καπνοί. Το λεωφορείο ήταν στραπατσαρισμένο, η στέγη του έχει
ξηλωθεί και να κρέμεται στα δεξιά. Έμοιαζε σαν κόκκινο κουτί με σαρδέλες που
κάποιος τράβηξε δυνατά το καπάκι προς τα πάνω και δεξιά.

Οι αστυνομικοί μάς έσπρωξαν νότια. Πήραμε κάνα δυο δρόμους και βγήκαμε στην
Kingsway. Μαζί μας κατέβαιναν πολλοί άνθρωποι που συζητούσαν ανήσυχοι. Κάθε
τόσο σταματούσαν στις βιτρίνες καταστημάτων με ηλεκτρονικά και ηλεκτρικά είδη
ή σε καφετέριες που είχαν ανοίξει τις τηλεοράσεις. Αγωνιούσαν να μάθουν νέα.
Από βιτρίνα σε βιτρίνα και από τηλεόραση σε τηλεόραση, μαθαίναμε ότι οι
εκρήξεις ήταν περισσότερες από δύο και ο αριθμός των θυμάτων, νεκρών και
τραυματιών, πολλαπλασιαζόταν. H προχθεσινή ημέρα που οι Λονδρέζοι γιόρταζαν
επειδή πήραν τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012, μετατρεπόταν σε θρήνο για μια
τραγωδία που από ώρα σε ώρα μεγάλωνε. Οι άνθρωποι πήγαιναν στις δουλειές τους
με σφιγμένα πρόσωπα από την αγωνία. Σε λίγο τα δίκτυα της κινητής τηλεφωνίας
κατέρρευσαν από την υπερφόρτωση. Κανείς δεν μπορούσε να επικοινωνήσει με
κανέναν, για να μάθει αν είναι ζωντανός και τι κάνει.

Στο εστιατόριο όπου καθήσαμε να φάμε, ο σερβιτόρος είπε ότι υπάρχουν πολλοί
νεκροί και τραυματίες. Ένας μίλησε για 44 νεκρούς και 1.000 τραυματίες, πολλοί
από τους οποίους είναι σε κρίσιμη κατάσταση. Όλοι οι δρόμοι στο κέντρο του
Λονδίνου γέμισαν με αστυνομικούς, περιπολικά, ασθενοφόρα και πυροσβεστικά
οχήματα που έτρεχαν προς όλες τις κατευθύνσεις με τις σειρήνες να ουρλιάζουν.

Οι επιχειρήσεις άρχισαν να στέλνουν τους υπαλλήλους στα σπίτια τους τρεις –
τέσσερις ώρες νωρίτερα από το τέλος του ωραρίου. Ομάδες ανθρώπων έβγαιναν στον
δρόμο, αλλά καθώς δεν υπήρχε «υπόγειος» (είχε κλείσει) και τα αστικά λεωφορεία
δεν κινούνταν, ξεκινούσαν όλοι για τα σπίτια τους με τα πόδια ακόμα και αν
κατευθύνονταν στις πιο μακρινές συνοικίες του Λονδίνου. Στη New London Bridge
η ουρά για ταξί είχε μήκος άνω των 50 μέτρων.

Καθήσαμε στην ουρά. Χρειάστηκε μία ώρα και 20 λεπτά για να πάρουμε ταξί. Εκεί
μάθαμε ότι απαγορεύθηκε κάθε πτήση πάνω από το κέντρο του Λονδίνου, εκτός από
τα αστυνομικά ελικόπτερα. Ήδη δύο από αυτά είχαν καθηλωθεί από το πρωί, ένα
ανατολικά και ένα δυτικά για να εποπτεύουν το κέντρο του Λονδίνου. Επίσης,
ακούσαμε ότι μονάδες στρατού βγήκαν από τους στρατώνες και ανέλαβαν να
φυλάξουν κρίσιμα και στρατηγικά σημεία και κτίρια. Τα ανάκτορα του Μπάκιγχαμ
αποκλείστηκαν για το κοινό και τα φυλάει ο στρατός. H αστυνομία ζήτησε από
τους κατοίκους να μη βγαίνουν από τα σπίτια τους. Κάναμε τη διαδρομή με το
ταξί και καταφέραμε να φτάσουμε έως και έξι τετράγωνα πριν από το ξενοδοχείο.
Εκεί η αστυνομία είπε ότι απαγορεύεται η διέλευση των αυτοκινήτων και
επιτρέπεται μόνο η διέλευση πεζών. Κατεβήκαμε και συνεχίσαμε με τα πόδια. Ένα
νέο μπλοκ αστυνομικών δεν επέτρεπε σε κανένα να περάσει. Εξηγήσαμε σε δύο
αστυνομικούς ότι μένουμε στο ξενοδοχείο και μας είπε να έχουμε τις κάρτες του
ξενοδοχείου στο χέρι.

Μαζευτήκαμε αρκετοί και σε λίγο ένας αστυνομικός μάς οδήγησε, μέσω άλλου
δρόμου, στην αυλή του ξενοδοχείου. H κύρια είσοδός του είχε αποκλεισθεί από
αστυνομικούς που δεν επέτρεπαν σε κανένα να περάσει, ούτε προς τα έξω ούτε
προς τα μέσα. «Το Λονδίνο έκλεισε σήμερα νωρίς», είπε ο εκφωνητής του BBC. Το
Λονδίνο έζησε την πιο μαύρη μέρα του εδώ και πάνω από 60 χρόνια, από τότε που
το βομβάρδισε ο Χίτλερ…

ΜΑΡΤΥΡΙΑ 4

«Με λεωφορεία μετέφεραν τραυματίες στα νοσοκομεία»

O συνεργάτης των «ΝΕΩΝ» Γιώργος Γεμενάκης γράφει για την τραγωδία

ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ ενδείξεις – που δεν μπορούσα να καταλάβω – ήταν ότι το κινητό
μου ξαφνικά νεκρωνόταν χωρίς λόγο. Καθώς συνόδευα στο γειτονικό μου νοσοκομείο
συγγενικά μου πρόσωπα, έβλεπα κι άλλους που κρατούσαν τα κινητά τους αμήχανοι.
Οι εκρήξεις είχαν αρχίσει… Αμέριμνοι μπήκαμε στα εξωτερικά ιατρεία για το
διαβητικό τμήμα. Σε λίγο οι πόρτες έκλεισαν. Κλητήρες τοποθετήθηκαν στις
πόρτες, σταματώντας όσους δεν είχαν σοβαρή ανάγκη, ενώ άρχισαν να ‘ρχονται
γιατροί και νοσοκόμες. Μάθαμε ότι όσοι επρόκειτο να μπουν στο νοσοκομείο για
εξετάσεις κ.λπ. στάλθηκαν σπίτια τους.

Αστυνομικά αυτοκίνητα με σειρήνες άνοιξαν τον δρόμο και η κυκλοφορία οχημάτων
διοχετεύθηκε στα γύρω δρομάκια…

Και τότε μόλις μάθαμε ότι κάποιες εκρήξεις συνέβησαν στους δρόμους του
κεντρικού Λονδίνου, στο Μετρό και σε σιδηροδρομικούς σταθμούς.

Μετά άρχισαν οι σειρήνες των ασθενοφόρων και των αστυνομικών οχημάτων.
Αργότερα, άρχισαν να καταφθάνουν τραυματίες μέσα σε λεωφορεία κάθε λίγα λεπτά.
Βλέποντας από το εσωτερικό μπαλκόνι που στεκόμαστε προς το μεγάλο χολ, είδαμε
ότι είχε γίνει τόπος διαλογής, όπου υπάλληλοι (κλητήρες) συνόδευαν τους
τραυματίες σε διάφορα τμήματα, προφανώς ανάλογα με τις ανάγκες. Αργότερα έμαθα
ότι τα λεωφορεία – όπως είχε συμβεί και σε παλαιότερες ασκήσεις ετοιμότητας,
σε περίπτωση ανάγκης – άδειασαν από τους επιβάτες και μετέφεραν πολλούς
τραυματίες στα νοσοκομεία.

Γενικότερα, οι δοκιμές που είχαν γίνει με νοσοκομεία, γιατρούς, μεταφορικά
μέσα και προσωπικό της περιοχής, Αστυνομία και Πυροσβεστική είχαν πιάσει τόπο.
Ακόμη και οι μικρότερες λεπτομέρειες, όπως η συμμετοχή ταχυδρομικών που
γνωρίζουν όλες τις διαδρομές και τα δρομάκια της περιφέρειάς τους στις
ασκήσεις που είχαν γίνει: οι δυνάμεις ασφαλείας φοβούνταν ότι κάποτε θα
γινόταν το κακό. Από την πλευρά τους, οι αθώοι επιβάτες που παγιδεύτηκαν μέσα
στο κέντρο, είτε στο Μετρό είτε σε σιδηροδρομικούς σταθμούς, ανταποκρίθηκαν με
ψυχραιμία στις οδηγίες που τους έδιναν από τα μεγάφωνα και έτσι δεν υπήρξαν
κρούσματα πανικού.

ΜΑΡΤΥΡΙΑ 5

Πίτερ Γκόρντον: «Ήταν πραγματικό μακελειό»

«HMOYN στο γραφείο μου, τα είδα όλα από το παράθυρο. Το λεωφορείο
έμεινε χωρίς οροφή, υπήρχε καπνός παντού. Ήταν πραγματικό μακελειό, έβλεπες
νεκρούς να κείτονται πλάι, στον δρόμο».