[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

AN EIXE ΜΙΛΙΑ αυτή η Γέφυρα των Κήπων και τι δεν θα έλεγε… Πρώτον,
ότι δεν είναι η πρώτη φορά που στήθηκε τέτοιο σκηνικό φιλίας ανάμεσα στην
Ελλάδα και στην Τουρκία, όπως συνέβη την Κυριακή το μεσημέρι με τους
Πρωθυπουργούς Ταγίπ Ερντογάν και Κώστα Καραμανλή στη γέφυρα των Κήπων, στον
Έβρο. Δεύτερον, ότι αυτή η «ιστορία» της «ελληνοτουρκικής φιλίας» δεν έχει
τελειωμό, εδώ και δεκαετίες. Και, τρίτον, ότι τόσον το ΝΑΤΟ όσο και ο
αμερικανοβρετανικός παράγων έχουν πολλές φορές ευνοήσει στο παρελθόν τέτοιες
πρωτοβουλίες, σαν αυτή που έγινε με τον αγωγό φυσικού αερίου, μία υπόθεση στην
οποία εμφανίζονται Αθήνα και Άγκυρα να πρωταγωνιστούν.

Φυσικά, η τελευταία ενέργεια δεν είναι η μόνη σε μία σειρά από εγχειρήματα που
θέλουν τις δύο χώρες να ζουν «μέλι – γάλα». Τα ακριτικά νησιά της χώρας με
πολλά «κίνητρα» προχώρησαν κι αυτά τα τελευταία χρόνια σε αναρίθμητες και
εντυπωσιακές ενέργειες για την εδραίωση μιας φιλίας, η οποία ακόμη δεν έχει
κατανοήσει κανείς πώς αυτή εκφράζεται είτε στη δικαίωση της Ελλάδας και της
Κύπρου είτε στην εδραίωση μιας ακαθόριστης δημοκρατίας στην Τουρκία. Άλλωστε
και ποιος δήμαρχος, που δεν έχει συναίσθηση της ιστορίας του τόπου, θα
μπορούσε να συμπεριφερθεί διαφορετικά, όταν βλέπει την ηγεσία της χώρας άλλοτε
να χορεύει ζεϊμπέκικο και άλλοτε τον χορό του Ησαΐα με τον γείτονα.

Επειδή όμως δεν έφθασε ακόμη η ώρα είτε μίας κοινωνίας αγγέλων είτε μίας
αταξικής κοινωνίας, γεννάται το ερώτημα μήπως όλος αυτός ο κουρνιαχτός για
φιλίες καλύπτει πραγματικά προβλήματα που υπάρχουν και δεν έχουν λυθεί. Γιατί
μπορεί να θέλει όλος ο κόσμος τη φιλία, αλλά αυτή – ως γνωστόν – δεν
επιτυγχάνεται (και δεν επιτεύχθηκε ποτέ στο παρελθόν) με ευχολόγια και μάλιστα
στα πλαίσια στρατιωτικών και οικονομικών συμμαχιών μπλεγμένων ακόμη και σε
περιπέτειες πολεμικών συγκρούσεων.

Και ασφαλώς έχει κανείς το δικαίωμα να διερωτάται μήπως κι αυτή η πρωτοβουλία
αποτελεί ακόμη μία φορά το όχημα για να μεγαλώσουν οι γκρίζες ζώνες στο Αιγαίο
και η βάρβαρη κατοχή στην Κύπρο…