[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΟΙ ΠΡΟΘΕΣΕΙΣ είναι αγνές. H προσπάθεια αξιέπαινη. H Δικαιοσύνη,
ταλαιπωρημένη όσο ποτέ από τον αυτοκαταστροφικό της εαυτό, απολαμβάνει το
θέαμα. Καθισμένοι γύρω από το ίδιο τραπέζι, όλοι μαζί, οι εκπρόσωποι των
φορέων που αναπνέουν (ή ασφυκτιούν) στις αγκάλες της, αναζητούν λύσεις για τη
σωτηρία του ασθενούς. H εικόνα παραπέμπει σε ιατρικό συμβούλιο, όπου ο κάθε
επιστήμονας καταθέτει την πρότασή του αναλόγως της ειδικότητας που ασκεί.
Δικαστές, εισαγγελείς, δικηγόροι και δικαστικοί υπάλληλοι δηλώνουν
αποφασισμένοι να συμβάλουν στην αποκατάσταση του κύρους της Δικαιοσύνης, στην
επιτάχυνση των ρυθμών απονομής της και, ασφαλώς, στην κάθαρση του σώματος από
τη διαφθορά που την έχει στιγματίσει. H πρωτοβουλία του διαλόγου ανήκει στον
πρόεδρο του Δικηγορικού Συλλόγου της Αθήνας, τον Δ. Παξινό. Μια κοινή
ανακοίνωση υποδηλώνει τη σύμπνοια. Έως εδώ όλα καλά. Οι πάντες συμφωνούν πως
«δεν πάει άλλο». Αλλά… Πέρα από τις μεγάλες κουβέντες καραδοκεί η αμείλικτη
πραγματικότητα. Που συμπυκνώνεται σε μια φράση. «Μόνο αν παραμερίσουμε τα
κλαδικά και τα συντεχνιακά μας θα έχουμε ένα καλό αποτέλεσμα». Την εκστόμισε
με τόλμη ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Δικαστικών Υπαλλήλων Ελλάδας Χρ.
Καϋμενάκης, αλλά δεν πήρε απάντηση. Ευτυχώς. Γιατί ουδείς θα απαντούσε με
ειλικρίνεια. Ό,τι επιδιώκουν οι μεν (με το πρόσχημα πάντα του ενδιαφέροντος
για τη Δικαιοσύνη) το πολεμούν οι δε για τους ίδιους ακριβώς λόγους. Ταχύτητα
στην έκδοση αποφάσεων θέλουν οι δικηγόροι; Το χρονικό περιθώριο που βάζει η
νέα νομοθετική ρύθμιση, βρίσκει αντίθετους τους δικαστές. Διαμαρτύρονται
δικαστές και εισαγγελείς για την υπερπληθώρα υποθέσεων που κατακλύζουν τα
δικαστήρια και τα έχουν οδηγήσει σε τέλμα; Υποδαυλίζουν τη δικομανία των
πολιτών οι δικηγόροι. Και πάει λέγοντας… Όλοι θέλουν να ζήσουν. Και να
ζήσουν καλά! Εμείς όμως – το κοινωνικό σύνολο – πώς θα ζήσουμε καλύτερα, αν
δεν κάνουν έκπτωση στα συντεχνιακά τους οι παροικούντες τη Δικαιοσύνη; Δικαίως
ή αδίκως η εποχή δεν ευνοεί τις διεκδικήσεις. Εν μέσω θλιβερών αποκαλύψεων,
ερευνών για διαφθορά, ποινικών και πειθαρχικών διώξεων, τα κλαδικά αιτήματα
μας προκαλούν. Και οι κηλίδες όσο μένουν ποτίζουν. Ας φροντίσουν να μη γίνουν
ανεξίτηλες… Προέχει.