Οι «γιάφκες» του σπαγκέτι

Σε ένα σοκάκι του Μιλάνου κοντά στον υπέροχο καθεδρικό της πόλης υπάρχει
ένα μαγαζί με όψη εγκαταλελειμμένη και τα παράθυρα βαμμένα. Δείχνει κλειστό
από καιρό. Και όμως, κάθε βράδυ, γύρω στις 7 η ώρα, η πόρτα ανοίγει για να
υποδεχθεί δεκάδες ανθρώπους που έρχονται να φάνε, να πιούνε, να φλυαρήσουν…

Από τότε που υιοθετήθηκε το ευρώ, το κόστος μιας εξόδου σε ένα νόμιμο εστιατόριο έχει αυξηθεί πολύ, ενώ οι μισθοί παρέμειναν οι ίδιοι. Οι Ιταλοί αποφάσισαν να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους ανοίγοντας εστιατόρια… «fai da te» – «κάνε το μόνος σου»

Είναι μία από τις πολλές «παράνομες» τρατορίες που έχουν ανοίξει τα τελευταία
χρόνια στην Ιταλία, σε μεγάλο βαθμό εξαιτίας των οικονομικών προβλημάτων της
χώρας. Από τότε που υιοθετήθηκε το ευρώ, το κόστος μιας εξόδου για φαγητό έχει
αυξηθεί πολύ – σύμφωνα με κάποιους έχει διπλασιαστεί – ενώ οι μισθοί έχουν
παραμείνει σε γενικές γραμμές οι ίδιοι. Το φαγητό, όμως, αποτελεί τη
μεγαλύτερη αγάπη των Ιταλών και δεν είναι διατεθειμένοι να το απαρνηθούν.
Παίρνουν λοιπόν την κατάσταση στα χέρια τους ανοίγοντας εστιατόρια… «fai da
te» – «κάνε το μόνος σου». Είναι άλλωστε ένας τρόπος να εξοικονομήσουν μερικά
χρήματα: δεν πληρώνουν (φυσικά) φόρους και δεν υπόκεινται στους δεκάδες
υγειονομικούς περιορισμούς και περιορισμούς ασφαλείας που ισχύουν στην Ιταλία
– όπως και στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες.

«Οι Ιταλοί είναι πολυμήχανοι», λέει στην «Guardian» ο Τζιανκάρλο Καλντέσι,
ένας ντόπιος εστιάτορας. «Όταν ορθώνεις μπροστά τους ένα εμπόδιο, θα βρουν τον
τρόπο να το παρακάμψουν. Επειδή η οικονομική κατάσταση είναι δύσκολη, αυτό δεν
σημαίνει ότι πρέπει να απαρνηθείς την καλοπέραση».

Παράνομες τρατορίες αρχίζουν, σύμφωνα με την «Corriere della Sera», να
εμφανίζονται και στην ιταλική επαρχία. H «διαφήμιση» γίνεται στόμα με στόμα ή
μέσω γραπτών μηνυμάτων. Ιδού μια κλασική πρόσκληση: «Παρασκευή. 8 το βράδυ.
Σπιτικό φαγητό. 15 ευρώ. Φέρτε το δικό σας κρασί. Πείτε το και στους φίλους
σας. Ενημερώστε μας για το πόσοι θα είστε». Και καλή όρεξη!

«Χωρίς ανέσεις, αλλά με εκπληκτικό φαγητό»

Ο TZON Μπόουτον είναι Λονδρέζος, πρόσφατα όμως πέρασε για
επαγγελματικούς λόγους έξι μήνες στο Μιλάνο. Ένα βράδυ, τον πήγαν σε μια από
αυτές τις παράνομες τρατορίες δύο φίλοι του Ιταλοί. «Ήταν ένα μέρος στο οποίο,
αν περνούσες από δίπλα, ούτε που θα έδινες σημασία. Από ανέσεις διέθετε τα
στοιχειώδη, το φαγητό όμως ήταν εκπληκτικό». Οι επίδοξοι πελάτες πρέπει να
τηλεφωνούν μέχρι τις 5 το απόγευμα, ώστε να γνωρίζει ο σεφ για πόσους θα
μαγειρέψει και να κάνει τα ανάλογα ψώνια. Αν κάποιος τηλεφωνήσει αργότερα,
κινδυνεύει να απορριφθεί. H κουζίνα, σύμφωνα με τον Μπόουτον, ήταν λιτή και
παραδοσιακή: σούπα ή σπαγκέτι για αρχή, δύο κυρίως πιάτα να διαλέξεις, συνήθως
κοτόπουλο, κουνέλι, λουκάνικα ή βοδινό, φρέσκο ψωμί, μεγάλα μπολ με σαλάτα και
φρούτα για επιδόρπιο. Το κρασί ήταν σπιτικό, μπορούσες όμως να φέρεις μαζί και
το δικό σου. «Μερικοί έφερναν κιθάρες και τραγουδούσαμε παρέα μέχρι τα
χαράματα». Τα χρήματα μαζεύονταν στο τέλος της βραδιάς, όταν πλέον ο σεφ είχε
ξεμπερδέψει με το μαγείρεμα. «Δεν πλήρωσα ποτέ πάνω από 11 ευρώ για όλα μαζί,
συμπεριλαμβανομένων τεσσάρων ή πέντε λεμοντσέλο για τη χώνεψη».