Πού… πάει την Eυρώπη ο Mπλερ;

Κόλαφος ή ελπίδα ανανέωσης είναι η ανάληψη της προεδρίας της Ευρωπαϊκής
Ένωσης από τον Τόνι Μπλερ; Το ερώτημα αυτό ταλανίζει τους Ευρωπαίους καθώς,
μετά την από κάθε άποψη καταστροφική Σύνοδο Κορυφής της περασμένης εβδομάδας
και την πανωλεθρία που υπέστη ο γαλλογερμανικός συνασπισμός, ο Βρετανός
πρωθυπουργός έχει αναδειχθεί ως ο μοναδικός εναπομείνας «ισχυρός άνδρας» της
Ευρώπης. Απάντηση σε αυτό το ερώτημα επιχειρούν να δώσουν σημαντικοί Ευρωπαίοι
αναλυτές οι οποίοι μίλησαν στα «NEA».

Με την προχθεσινή ομιλία του ενώπιον του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στις
Βρυξέλλες, ο Βρετανός πρωθυπουργός πέτυχε να ανατρέψει το πολύ αρνητικό κλίμα
που είχε δημιουργηθεί εις βάρος του στους κόλπους της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Ωστόσο, πολλοί είναι εκείνοι που πιστεύουν ότι ο Μπλερ απλώς άλλαξε το «στυλ»
του, προκειμένου να προωθήσει καλύτερα τα σχέδιά του που επικεντρώνονται στη
μεταμόρφωση της Ευρώπης σε «υπηρέτη της Αμερικής» και σε ζώνη όπου κυριαρχεί η
αχαλίνωτη ελεύθερη αγορά, σύμφωνα με το αμερικανικό νεοφιλελεύθερο πρότυπο.

Διαφορές. Επικίνδυνος για το ευρωπαϊκό εγχείρημα ή καταλύτης αλλαγών; H
Κατίνκα Μπάρις – επικεφαλής του οικονομικού τμήματος του Κέντρου για την
Ευρωπαϊκή Μεταρρύθμιση που εδρεύει στο Λονδίνο – θεωρεί πως ο Μπλερ είναι
«στην ψυχή του φιλοευρωπαίος». Όμως αυτό που θεωρεί εκείνος καλό για την
Ευρώπη διαφέρει από αυτό που θεωρεί ο Σιράκ. «Το όραμα του Μπλερ είναι η
οικονομική μεταρρύθμιση της Ένωσης, ώστε η Ευρώπη να γίνει πιο θαρραλέα, πιο
δυναμική και πιο ανοιχτή στην αλλαγή απ’ ό,τι είναι σήμερα». Και για να γίνει
αυτό, πρέπει να θυσιαστεί το κοινωνικό κράτος; «Όχι. Ο Μπλερ ξέρει καλά τις
οικονομικές προκλήσεις που υπάρχουν. Και θεωρεί σκανδαλώδες να είναι
καταδικασμένο στην ανεργία το 10%-12% του εργατικού δυναμικού της Ευρώπης,
προκειμένου να μη γίνουν μετατροπές στα επιδόματα της κοινωνικής πρόνοιας».

Σε αδιέξοδο. Σύμφωνα με την Κατίνκα Μπάρις, η Ευρώπη του κρατικού
προστατευτισμού που υποστηρίζουν οι Γαλλογερμανοί – μαζί με την Ιταλία, το
Βέλγιο, το Λουξεμβούργο – μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα θα οδηγήσει σε μεγάλο
αδιέξοδο, καθώς οι μεγάλες επιχειρήσεις θα φύγουν προς τις χώρες της
Ανατολικής Ευρώπης, τις πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες, ακόμα και την Άπω
Ανατολή και την Ασία.

«Χρειάζεται νέα θεσμική και πολιτική αρχιτεκτονική»

«Για την αποτυχία της πρόσφατης Συνόδου Κορυφής, υπεύθυνοι είναι και ο Σιράκ και ο Σρέντερ, που απέτυχαν παταγωδώς τόσο στις χώρες τους όσο και στο εξωτερικό» λεει ο Μάρκους Χίρετ, ειδικός ευρωπαϊκών θεμάτων

Δευτερεύουσας σημασίας είναι για τον καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών
Παναγιώτη Ιωακειμίδη, μέλος του Δ.Σ. του ΕΛΙΑΜΕΠ και ειδήμονα σε θέματα
Ευρώπης, το θέμα της ανάληψης της προεδρίας της Ένωσης από τον Μπλερ.
Σημαντικότερη θεωρεί «τη δομική κρίση» που διέρχεται η E.E.. «Στη διάρκεια της
βρετανικής προεδρίας, μπορεί να επιτευχθεί ένας συμβιβασμός για τον
προϋπολογισμό της Ένωσης», επισημαίνει. «Αυτό που χρειάζεται όμως είναι μια
νέα θεσμική και πολιτική αρχιτεκτονική για την E.E., ενδεχομένως, και με
περιορισμένο αριθμό κρατών». Δηλαδή, μιλάμε για Ευρώπη πολλών ταχυτήτων;
«Όχι», απαντάει, «κάτι περισσότερο από αυτό. «Ένα είδος κλαμπ μέσα στο κλαμπ,
όπου ορισμένες χώρες μπορεί να μη μετέχουν». Όπως η Βρετανία; «Μπορεί. Το
ζήτημα είναι πού θα βρίσκεται η Ελλάδα».

«Με τις νέες ιδέες του επιτέλους κάτι κινείται»

Αισιόδοξος για το μέλλον της Ευρώπης είναι και ο Μάρκους Χίρετ, ειδικός
ευρωπαϊκών θεμάτων στο Κέντρο Μελετών για την Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση του
Πανεπιστημίου της Βόννης. «Στην ατζέντα της Λισαβώνας, οι Ευρωπαίοι διακήρυξαν
τον στόχο τους να γίνει η E.E. έως το 2010 η πιο ανταγωνιστική περιοχή του
κόσμου. Αυτό ποτέ δεν πρόκειται να επιτευχθεί εάν προχωρήσουμε όπως σήμερα. Με
τη στάση του Μπλερ και τις νέες του ιδέες, επιτέλους κάτι κινείται. Ασφαλώς
φέρει μερίδιο ευθύνης για την αποτυχία της πρόσφατης Συνόδου Κορυφής,
υπεύθυνοι όμως είναι και ο Σιράκ και ο Σρέντερ, που απέτυχαν παταγωδώς τόσο
στις χώρες τους όσο και στο εξωτερικό. Αυτή τη στιγμή λείπουν από την
ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή ισχυρές ηγετικές προσωπικότητες που θα μπορούσαν να
δώσουν ώθηση προς τα εμπρός στη διαδικασία της ευρωπαϊκής ολοκήρωσης.
Φυσιογνωμίες τύπου Χέλμουτ Κολ, που θα είναι προσανατολισμένες στο κοινό
ευρωπαϊκό συμφέρον, ικανές να υπερβούν τα στενά εθνικά συμφέροντα χάριν του
ευρωπαϊκού οράματος».