Tα βαγκόν-λι… κατεβαίνουν από τις ράγες

Είναι μία από τις λίγες χαρές που έχουν μείνει από μια εποχή για την οποία
έγραφε ο συγγραφέας Έβελιν Βο πως «τα ταξίδια ήταν μια απόλαυση». Το τρένο στο
ηλιοβασίλεμα, το δείπνο σε ένα από τα πολυτελή βαγκόν-ρεστοράν, το βόλεμα κάτω
από τα σκεπάσματα σε μια άνετη κουκέτα, το πρωινό ξύπνημα σε έναν νέο
προορισμό: σε ένα βουνό, σε μια θάλασσα, σε μια πολιτεία εξωτική.

Είναι κρίμα που το βαγκόν-λι θα πέσει και αυτό σε λίγο θύμα του
εκσυγχρονισμού, καθώς καταργείται από τις υπερταχείες. Τα ιστορικά βαγκόν-λι
που από το Λονδίνο φτάνουν μέσα σε μια νύχτα στο ακρωτήριο της Κορνουάλης ή
στη Σκωτία, θα είναι μάλλον τα πρώτα που θα αποσυρθούν από την υπηρεσία. Γιατί
σε μία περίοδο που το κράτος επιδοτεί τις σιδηροδρομικές υπηρεσίες, αυτά τα
τρένα χάνουν διαρκώς επιβάτες. Δεν έχουν αρκετή πελατεία, απαιτούν πολυάριθμο
προσωπικό και το κόστος καλύπτεται από τα ταμεία του βρετανικού κράτους. Οι
φθηνές πτήσεις εταιρειών χαμηλού κόστους συνδέουν εύκολα το Λονδίνο με τη
Σκωτία και τα ταχύτατα τρένα εξασφαλίζουν στον σημερινό επιβάτη που αναχωρεί
από την Κορνουάλη πως αν κάνει τη θυσία και σηκωθεί λίγο πριν ξημερώσει, θα
βρίσκεται στην πρωτεύουσα λίγο πριν έρθει η ώρα για να ανοίξουν τα γραφεία.
«Με τις κρατικές επιδοτήσεις στα βαγκόν-λι στην ουσία καταλήγουμε να
πληρώνουμε τον λογαριασμό για ένα αυτοκινούμενο ξενοδοχείο για επιβάτες που
τεμπελιάζουν», λέει στην εφημερίδα «Ρεπούμπλικα» ο Τζέιμς Σέργουντ, ανώτατος
υπάλληλος των βρετανικών σιδηροδρόμων. Πάντως, η μειονότητα των επιβατών που
θέλουν τις ανέσεις των βαγκόν-λι, μπορεί να… κάνουν μόνοι τους τον
λογαριασμό τους.

Το «Night Riviera» χάνει ενάμισι εκατομμύριο ευρώ τον χρόνο και το «Scottish
Sleeper» 30 εκατομμύρια. «Το λαβ στόρι με το βαγκόν-λι έχει πια τελειώσει»,
αναγγέλλουν οι «Τάιμς». Φυσικά, τα θρυλικά και πανάκριβα βαγκόν-λι όπως το
«Orient-Express» και ο «Υπερσιβηρικός» θα συνεχίσουν να τρέχουν πάνω στις
ράγες τους, αλλά μόνο για τους πολύ λίγους.

Παράνομοι έρωτες στο «Κόκκινο Βέλος»

Το «Κόκκινο Βέλος». Έφευγε μεσάνυχτα από τη Μόσχα και έφτανε χάραμα στο Λένινγκραντ Ταξίδι αγάπης για τα παράνομα ζευγάρια της ΕΣΣΔ

Κάπου, κάποτε, υπήρχε ένα τρένο που ήταν το μοναδικό μέρος όπου δύο άνθρωποι
μπορούσαν να κρύψουν την ερωτική σχέση τους από τα αδιάκριτα μάτια. Τόπος: η
Σοβιετική Ένωση. Χρόνος: η εποχή του Μπρέζνιεφ και του Γκορμπατσόφ. Το τρένο
ήταν το «Κράσναγια Στρέλιγια», το «Κόκκινο Βέλος», που έφευγε μεσάνυχτα από τη
Μόσχα και έφτανε με το χάραμα στο Λένινγκραντ, όπως λεγόταν τότε η Αγία
Πετρούπολη. Το πιο άνετο βαγκόν-λι της ΕΣΣΔ: αναπαυτικές κουκέτες, χαριτωμένες
κουρτίνες στα παράθυρα, τσάι σε κομψά σερβίτσια. Εκείνο που ενδιέφερε τα
ζευγάρια που έπαιρναν αυτό το τρένο από τη ρωσική πρωτεύουσα δεν ήταν ο
προορισμός, αλλά το ίδιο το ταξίδι. Γιατί τα παράνομα ζευγάρια εκείνης της
εποχής δεν μπορούσαν εύκολα να συναντιούνται τις νύχτες. Σύμφωνα με τους
κανονισμούς, στα ξενοδοχεία μπορούσαν να μοιράζονται το ίδιο δωμάτιο μόνο τα
παντρεμένα ζευγάρια.