Θαμπωμένο σκόπευτρο

Τι στόχο είχε (και έχει) η Εθνική στο Κονφεντερέισον Καπ; Να προκριθεί στην
επόμενη φάση; Να δώσει τη δυνατότητα στους θριαμβευτές της Πορτογαλίας να
προσθέσουν μερικές ακόμη συμμετοχές στο βιογραφικό τους; Να δώσει ευκαιρία
στους νέους παίκτες και να γίνει σταδιακή ανανέωση;

Κύριοι, όσο είναι καιρός ξεκαθαρίστε τι ακριβώς επιδιώκετε. Αν πρόκειται για
το πρώτο, υπάρχουν ακόμη ελπίδες. Τα κεφάλια μέσα, ο Ρεχάγκελ να πει «δεν
πειράζει» και οι διεθνείς να βαυκαλίζονται πως διατηρούν το σθένος και τα
κουράγια του περασμένου Ιουνίου.

Αν στόχος είναι το δεύτερο, καμιά αντίρρηση. Να επιστρέψει επειγόντως από την
Ιταλία ο καταπονημένος Ζαγοράκης, να ξαναδούμε ξανά με μπαντάζ το σπασμένο
χέρι του Βρύζα, να απολαύσουμε και πάλι τους εξουθενωμένους ποδοσφαιριστές που
περισσότερο από το χειροκρότημα του κόσμου έχουν ανάγκη από μία φιάλη
οξυγόνου. Αν όμως η επιδίωξη των αρμοδίων σχετίζεται με τη δυνατότητα να
αγωνιστούν τα νέα παιδιά, η επόμενη φουρνιά, υπάρχει χρόνος. Μέσα ο Βύντρα, το
ίδιο και οι Γκέκας, Παπαδόπουλος, Καφές. Να δούμε, βρε αδερφέ, τι ψάρια
πιάνουν όσοι εδώ και χρόνια γυαλίζουν τους πάγκους και συμμετέχουν μόνο στα
οικογενειακά διπλά των προπονήσεων.

KAI ΓΙΑΤΙ οι παίκτες να είναι κουρασμένοι; Μήπως έπαιξαν παραπάνω παιχνίδια
από τους αντιπάλους τους; Τον ίδιο αριθμό πάνω-κάτω έχουν γράψει όλοι στα
προσωπικά τους… κοντέρ, το ίδιο βρίζουν και ξαναβρίζουν με τις διοργανώσεις
που σκαρφίζεται ο Μπλάτερ και δεν τους αφήνει να ξεκουραστούν. «Είμαστε
κουρασμένοι», αναφώνησαν μετά την ήττα από τη Βραζιλία. Δεκτό. Το καταλάβαμε.
«Μας έπιασαν στον ύπνο και χάσαμε από τα νεκρά διαστήματα με ένα γκολ στο
φινάλε του ημιχρόνου και ένα στο τέλος του ματς», συνέχισαν αμέσως μετά το
παιχνίδι με τους μάγους. Αυτό μοιάζει με δικαιολογία. Όλοι για κάποιο λόγο
χάνουν, κάπου σφάλουν και το πληρώνουν. Το καλύτερο θα ήταν να μάθουμε γιατί
αγνοούν ως ομάδα τη λέξη «γκολ» εδώ και κάποια αγωνιστικά ραντεβού. Πότε θα
πανηγυρίσουμε; Από πότε έχει να μπει γκολ; Έπαθαν αφλογιστία ξαφνικά οι
επιθετικοί και δεν μπορούμε ούτε με στημένη μπάλα να βρούμε δίχτυα, τώρα
μάλιστα που μένει μονίμως εκτός ο Τσιάρτας;

Με τους Τούρκους δεν τα καταφέραμε. Απέναντι στους Ουκρανούς μάς βραχυκύκλωσε
ο Μπλαχίν.

Οι αλχημείες του Ότο καιρός είναι να σταματήσουν. Γιατί έχοντας ο Γερμανός
στόχο να παίξει η τιμημένη παρέα του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος, αλλάζει σε
παίκτες θέση και δίνει χρόνο συμμετοχής σε ποδοσφαιριστές άνω των 32-33 ετών
και μάλιστα ολοφάνερα ντεφορμέ.

ΕΠ’ ΟΥΔΕΝΙ δεν αποκαθηλώνουμε όσους μας χάρισαν συγκινήσεις και έντυσαν τα
ωραιότερα όνειρά μας πριν από ακριβώς έναν Ιούνιο. Δεν μπορούμε όμως να
πιπιλάμε την καραμέλα τού «δεν πειράζει».

Και ξέρετε γιατί; Βαρεθήκαμε.«Δεν πειράζει» με τη Βραζιλία, ίδια φράση με την
Αλβανία, ίδιες κουβέντες με την Ουκρανία ή την Τουρκία.

E, λοιπόν, πειράζει και μας παραπειράζει! Μας ενοχλεί που κοντεύουμε να
μείνουμε εκτός Μουντιάλ, παίζοντας σε αυτόν τον σχετικά εύκολο όμιλο και αντί
να δούμε το μέλλον μένουμε προσκολλημένοι στο ένδοξο παρελθόν. Και
φανταζόμαστε πως κατά βάθος πειράζει και όσους πήραν τα αεροπλάνα και βρέθηκαν
αυτές τις ημέρες στη Γερμανία τάχα για συμπαράσταση και στην ουσία σε ταξιδάκι
καλοκαιρινό.

Τους πειράζει γιατί αν όλα εξακολουθήσουν να πάνε στραβά, τα αεροπλάνα θα…
δέσουν στο έδαφος!