Δρόμοι

Όταν με το καλό…

… πάψει πια να είναι πρωθυπουργός (γιατί, δεν μπορεί, κάποτε θα συμβεί κι
αυτό), ο Τόνι Μπλερ θα λάβει αποζημίωση 3,5 εκατομμυρίων ευρώ και σύνταξη
7.200 ευρώ τον μήνα. Για να πάρει τόσα χρήματα ένας απλός εργαζόμενος του
ιδιωτικού τομέα που βγαίνει στη σύνταξη, θα πρέπει να έχει καταβάλει εισφορές
2,5 εκατομμυρίων ευρώ (δηλαδή να έχει ζήσει τουλάχιστον επτά ζωές). Το 1996,
οι Βρετανοί βουλευτές ψήφισαν αύξηση του μισθού τους κατά 25%, ενώ την ίδια
εκείνη χρονιά η αύξηση που αποφάσισαν για τους κοινούς θνητούς δεν ξεπέρασε το
1%. Την επόμενη χρονιά, οι ίδιοι βουλευτές ψήφισαν αύξηση της σύνταξής τους
κατά 38%.

Οι βουλευτικές…

… αποδοχές και συντάξεις πάντα ήταν γενναιόδωρες, παντού στον κόσμο. Επειδή
αποφασίζουν γι’ αυτές οι ίδιοι οι βουλευτές (το πανάκριβο τίμημα της
δημοκρατίας). Το ερώτημα που τίθεται είναι: αξίζουν οι πολιτικοί μας τον μισθό
τους; Αν νομίζουν πως κάνουν τόσο καλή δουλειά, τότε ας δεχτούν να συνδέσουν
τις αποδοχές τους με την παραγωγικότητά τους – αυτό δηλαδή που οι ίδιοι
απαιτούν από όλους τους άλλους εργαζομένους. Ας συνδέσουν τις ατομικές τους
αποδοχές με το πόσο καλά διαχειρίζονται την οικονομία της χώρας. Αν τη
διαχειρίζονται καλά, να ανταμείβονται. Αν τα κάνουν θάλασσα, να τιμωρούνται,
όπως τιμωρείται κάθε μάνατζερ του ιδιωτικού τομέα (τον οποίο μας φέρνουν κάθε
τόσο ως παράδειγμα οι πολιτικοί μας).

Ας φανταστούμε…

… πως ζούμε σε μια χώρα στην οποία μας επιτρέπεται να προτείνουμε νόμους, να
αλλάζουμε νόμους, να αποφασίζουμε πού ξοδεύονται τα λεφτά μας και να πετάμε
στα σκουπίδια τους ανίκανους πολιτικούς. Ας φανταστούμε πως θα μπορούσαμε σε
αυτή τη χώρα να αποφασίζουμε πόση θα είναι η αποζημίωση και η σύνταξη των
πολιτικών μας, να κρίνουμε αν οι αυξήσεις που θα παίρνουν θα είναι πάνω ή κάτω
από τον πληθωρισμό. Ας φανταστούμε λοιπόν πως αυτή η χώρα υπάρχει και πως,
πριν από τις εκλογές, οι ψηφοφόροι έχουν την προνοητικότητα και τη δυνατότητα
να ρωτούν τρία πράγματα τους υποψήφιους βουλευτές, προτού ρίξουν την ψήφο τους
στις κάλπες.

Εσείς…

… που μας ζητάτε κάθε τόσο να σφίξουμε το ζωνάρι, συμφωνείτε πως οι
βουλευτές πρέπει να δίνουν πρώτοι το παράδειγμα αποδεχόμενοι αυξήσεις των
αποδοχών τους που δεν θα ξεπερνούν το ύψος του πληθωρισμού; Αν πιστεύετε τόσο
πολύ όσο λέτε στον εκσυγχρονισμό του συνταξιοδοτικού συστήματος, συμφωνείτε να
δώσετε πρώτοι το παράδειγμα εγκαταλείποντας τα προνόμιά σας, με τα οποία
κατοχυρώνετε συνταξιοδοτικό δικαίωμα με τέσσερα μόνο χρόνια παρουσίας στη
Βουλή (δύο εκλογές), ενώ οι υπόλοιποι εργαζόμενοι χρειάζονται 35 χρόνια
δουλειάς; Και αν πιστεύετε στη σύνδεση των αποδοχών των εργαζομένων με την
παραγωγικότητά τους, συμφωνείτε να ισχύσει το ίδιο και για τους βουλευτές;
(Αστειευόμαστε, φυσικά. Κανείς λογικός άνθρωπος δεν μπορεί να περιμένει
απάντηση σε τέτοια ερωτήματα. H λογική είναι πάντα με το μέρος της εξουσίας).