Διαστάσεις H κατάρρευση ενός μύθου

Πολλά φαντάσματα θα πλανώνται αύριο πάνω από τη Σύνοδο Κορυφής των
Βρυξελλών: βρετανικές εκπτώσεις, ανεργία, κενό ηγεσίας, κοινή αγροτική
πολιτική. Τουλάχιστον απαλλαγήκαμε από τον μύθο του Πολωνού υδραυλικού.

Ευρωπαϊκή Ένωση: ολοταχώς στον γκρεμό (σκίτσο του Schneider από την εφημερίδα «Tageblatt»)

Μάταια έψαχνε ο απεσταλμένος της «Ελ Παΐς» στη Βαρσοβία πληροφορίες για
την κατάσταση του κλάδου. «Ψάχνετε υδραυλικό;» τον ρωτούσαν οι μικροπωλητές,
κι εκείνος απαντούσε: «Όχι, θέλω απλώς να δω πόσο απειλεί την ευημερία της
Γαλλίας». Άλλοι κουνούσαν το κεφάλι τους, άλλοι γελούσαν με το αστείο, κι
άλλοι ζητούσαν να μάθουν περισσότερες λεπτομέρειες. Είναι αλήθεια ότι η
Πολωνία είναι μια φτωχή χώρα, με τον μέσο μηνιαίο μισθό να μην ξεπερνά τα 400
ευρώ και την ανεργία να φτάνει το 19%. H φτώχεια δεν οδηγεί όμως αυτομάτως σε
μαζική μετανάστευση. Σύμφωνα με τον Αντρέι Άνταμτσικ, διευθυντή του διεθνούς
τμήματος του συνδικάτου Αλληλεγγύη, τόσο η φυγή προς το εξωτερικό όσο και η
εσωτερική μετανάστευση είναι περιορισμένες. Αυτό βέβαια μπορεί σε ένα βαθμό να
οφείλεται στο ότι μέχρι τώρα μόνο τρεις χώρες έχουν ανοίξει τα σύνορά τους σε
εργαζόμενους από την Ανατολική Ευρώπη: η Βρετανία, η Ιρλανδία και η Σουηδία.

Στον κίνδυνο του «Πολωνού υδραυλικού», του «Εσθονού κηπουρού» και του Λετονού
μαραγκού» φέρεται να αναφέρθηκε πρώτος στις 14 Μαρτίου ο Φιλίπ ντε Βιλλιέ,
αρχηγός ενός περιθωριακού εθνικιστικού κόμματος της Γαλλίας. Τότε, κανείς δεν
του έδωσε σημασία. Είχε όμως την ατυχή ιδέα να επαναλάβει αυτή τη φράση τρεις
εβδομάδες αργότερα ο Φριτς Μπόλκεσταϊν, ίσως το πιο μισητό πρόσωπο στη Γαλλία
την εποχή του δημοψηφίσματος, λόγω της πρότασής του για την απελευθέρωση των
υπηρεσιών. «Στη Βόρεια Γαλλία όπου μένω είναι δύσκολο να βρεις υδραυλικό ή
ηλεκτρολόγο, κι έτσι δεν θα με πείραζε καθόλου ένας Πολωνός υδραυλικός»,
σάρκασε ο πρώην επίτροπος. Ίσως εκείνη την ημέρα να κρίθηκε η τύχη του
Ευρωπαϊκού Συντάγματος.

Αλλά ήταν απλώς ένα άνοστο αστείο, «μια επινόηση που μετατράπηκε σε γεγονός»
όπως λέει ο Άνταμ Μίχνικ, διευθυντής της εφημερίδας «Γκαζέτα Βιμπόρσα».
Ο μοναδικός εργάτης της Πολωνίας που έγινε διάσημος σε όλο τον κόσμο ήταν
ηλεκτρολόγος, και λεγόταν Λεχ Βαλέσα. Οι Πολωνοί υδραυλικοί αποτέλεσαν απλώς
τον αποδιοπομπαίο τράγο, στον οποίο οι Γάλλοι συμπύκνωσαν τους φόβους τους για
την παγκοσμιοποίηση. Οι Γερμανοί έχουν αντιδράσει με μεγαλύτερη ωριμότητα,
παρ’ όλο που εκεί έχει σημειωθεί η μεγαλύτερη αύξηση Πολωνών μεταναστών μετά
τη διεύρυνση (22%). Εκείνοι βέβαια ξεσπούν στους Τούρκους. Και ετοιμάζονται να
φέρουν στην εξουσία την Άγκελα Μέρκελ, ώστε να σφραγιστεί επισήμως το τέλος
των ελπίδων της Τουρκίας για ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Δεν ζούμε τις καλύτερες μέρες της Ευρώπης, είναι σίγουρο. Κι όσοι στήριξαν τις
ελπίδες τους σ’ εκείνες τις κόκκινες σημαίες που ανέμιζαν το βράδυ της 29ης
Μαΐου στη Βαστίλλη υπό τους ήχους της Διεθνούς, τις είδαν πολύ γρήγορα να
μαζεύονται.

LINK:

http://diastaseis.blogspot.com