ΣE ΠPΩTO ENIKO Mου αρέσει το βραχιολάκι μου…

Μου αρέσει πολύ το λευκό ελαστικό βραχιόλι «Make Poverty History», που μου
δώρισε καλή συνάδελφος και φίλη. Ακόμα περισσότερο μου αρέσει ο κοινωφελής
σκοπός του, που έχει ενώσει 420 μη κυβερνητικές οργανώσεις του κόσμου και
πολλές παγκόσμιες προσωπικότητες στον αγώνα για την καταπολέμηση της φτώχειας
και εξαθλίωσης στον αναπτυσσόμενο κόσμο – όπως είναι η σημερινή politically
correct ονομασία των χωρών του Τρίτου Κόσμου.

Θα μου άρεσε όμως ακόμα περισσότερο εάν οι καλές προθέσεις και η ενέργεια, που
αποτελούν την κινητήρια δύναμη αυτής της εκστρατείας, είχαν ως αποδέκτη τον
δυτικό κόσμο – το ίδιο το εσωτερικό των πιο ανεπτυγμένων και πλούσιων χωρών
του κόσμου. Κάθε μέρα διαβάζω κάποια είδηση που επιβεβαιώνει για χιλιοστή φορά
πως διαρκώς αυξάνονται οι φτωχοί σε ΗΠΑ και Ευρώπη. Στους «Νιου Γιορκ Τάιμς»
διάβασα πριν από λίγες ημέρες πως οι πιο πλούσιοι Αμερικανοί έχουν, τα
τελευταία χρόνια, γίνει ασύλληπτα πιο πλούσιοι απ’ ό,τι ήταν, ενώ οι φτωχοί
έχουν αυξηθεί, το ίδιο και το επίπεδο της ανέχειάς τους. Από νέα βρετανική
μελέτη κορυφαίων γιατρών, μαθαίνω επίσης πως έχουν αυξηθεί ανησυχητικά οι
καρδιοπάθειες σε ανθρώπους των οποίων ο τρόπος ζωής δεν δικαιολογεί κάτι
τέτοιο. Γιατί; Επειδή πάσχουν από κατάθλιψη και δεν το γνωρίζουν. H κατάθλιψη
αυτή, λένε οι γιατροί, προσβάλλει όσους εργάζονται σε σταθερή πλην βαρετή
δουλειά – συνήθως γραφείου – που δεν τους ικανοποιεί, από την οποία όμως δεν
παραιτούνται επειδή φοβούνται την ανεργία και τη φτώχεια που έχει μπει πια για
τα καλά στην καθημερινότητά μας – και οι ειδικοί μάς λένε πως τα χειρότερα
βρίσκονται όλα μπροστά μας…

Είναι, λοιπόν, ωραία πολυτέλεια αυτή η τόσο έντονη διοχέτευση των δυνάμεών μας
στην παροχή βοήθειας προς τον Τρίτο Κόσμο. Κάποιος θα μπορούσε να την
παρομοιάσει με στρουθοκαμηλισμό. Κάποιος άλλος με υποκρισία.