[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

TI ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ αλλάζουν, τι Ολυμπιακούς Αγώνες οργανώνουμε, τι
πρωταθλήματα Ευρώπης παίρνουμε, τι την πρώτη θέση στη Γιουροβίζιον πιάνουμε,
αλλά η ασχήμια της Πλατείας Ομονοίας παραμένει και βασιλεύει. Και σαν
γάγγραινα απλώνεται στο σώμα όλης της χώρας, χωρίς να μπορούν οι κυβερνήσεις
να παρέμβουν. Λες και έχουν να λύσουν κανέναν γόρδιο δεσμό – αμάν πια, μια
πλατεία καλούνται να φτιάξουν όλη κι όλη της προκοπής! Ακόμα και η δήμαρχος
Αθηναίων – είναι πια στα μισά της θητείας της… – δεν μπόρεσε να κάνει τίποτα
– άσε που μπορεί να ονομαστεί και «η κ. Δήμαρχος του τίποτα», καθώς δεν θα
έχουμε να θυμόμαστε και «κάτι δικό της» – που να έγινε επί των ημερών της –
στο μέλλον…

Κι αν αφήσουμε στην άκρη το ρεζίλι που γινόμαστε παγκοσμίως με την εικόνα της
χώρας μας που δείχνουν όλα τα διεθνή κανάλια και πρακτορεία με τα γλέντια και
τους πανηγυρισμούς στην Πλατεία Ομονοίας μετά τις διεθνείς κατακτήσεις, η
ουσία παραμένει: είμαστε ακριβοί στα πίτουρα και φτηνοί στο αλεύρι. Έχουν
ξοδευτεί εκατομμύρια ευρώ για έργα και αναπλάσεις, μα η Πλατεία Ομονοίας λες
και είναι καταραμένη και καμιά αρχιτεκτονική μελέτη πάνω της δεν… πιάνει.
Εκτός κι αν άλλοι είναι οι λόγοι… Για παράδειγμα, αυτά που λέγονται περί
γκετοποίησης της περιοχής, έτσι που η Αστυνομία να «ελέγχει» την παρανομία και
τα ναρκωτικά, ώστε αυτά να μην είναι απλωμένα παντού και γίνεται ακόμα πιο
δύσκολος ο έλεγχός τους. «Σχέδιο» που προκαλεί, βέβαια, τα γέλια γιατί όλοι
ξέρουμε ότι κάθε άλλο παρά «ελέγχεται» από την Αστυνομία η παραμικρή παρανομία
που εξελίσσεται στην Πλατεία Ομόνοιας – μα κι αλλού.

Αλλά, πέρα από αρχιτεκτονικές μελέτες ή «σκοτεινά σχέδια», το ερώτημα που
μπαίνει πια για το αίσχος που παρουσιάζει η Πλατεία Ομονοίας, είναι ένα και
μοναδικό: σε τόσο κιτς και ισοπεδωμένες εποχές ζούμε που δεν μπορεί να
φτιαχτεί ένα σχέδιο της προκοπής για μια πλατεία έτσι ώστε να είναι,
τουλάχιστον, κοινά αποδεκτού γούστου;