ΣE ΠPΩTO ENIKO Ο Mπάτμαν της διαφήμισης

Ύφος χαμένος στο Διάστημα και το λουκ τού αλλού νυχτωμένου. Μοιάζει σαν να
έχει ξυπνήσει από λήθαργο (τα μαλλιά του αρνούνται να υποκύψουν σε οποιοδήποτε
νόμο του πλανήτη και του τζελ) και κάποιος, για να τον εκδικηθεί φαίνεται, του
έριξε στο πρόσωπο κρύο νερό. Είναι κάτι ανάμεσα στον βλάχο του Χατζηχρήστου
ντάλα μεσημέρι στην Ομόνοια και σε ένα καρτούν που ο καλλιτέχνης αποφάσισε
τελευταία στιγμή να μην ολοκληρώσει. Λέει ακατάληπτα πράγματα. Ή μάλλον κάτι
θέλει να πει, αλλά δεν βρίσκει τα λόγια. Βρίσκει άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε.

Ενθουσιάζεται, πανηγυρίζει, απορεί, αναρωτιέται, αλλά πάνω απ’ όλα είναι
χαρούμενος, πετάει στα σύννεφα, έχει βρει το νόημα της ζωής και αυτό έχει
γεύση φράουλα. Τι θέλω τώρα εγώ, λοιπόν, να βγάλω τον άνθρωπο από την ευτυχία
του, από τη μεγάλη του χαρά για την τύχη του να εκπροσωπεί κάτι; Κάτι πιο
σημαντικό ακόμη και από την επιμελημένα ατημέλητη κόμμωσή του: τον έφηβο των
ελληνικών διαφημίσεων. Αυτόν που θα σε παρακινήσει να αγοράσεις το προϊόν,
αυτόν που θα σε παρασύρει να ζήσεις στον δικό του κόσμο. Αυτόν – και δεν
αστειεύομαι καθόλου. Τούτος ο νέος που έχει προτάσεις για μια καλύτερη ζωή,
επιστρέφει στο βασίλειο των κραυγών για να αντλήσει την επιχειρηματολογία του.
Είτε είναι γευστικός ο «πειρασμός» είτε επικοινωνιακός είτε κομμάτι της
γκαρνταρόμπας. Αναρωτιέσαι μήπως κάτι του έχει συμβεί, μήπως ο άνθρωπος
χρειάζεται τη βοήθειά μας, μήπως η ζωή είναι τελικά σκληρή (και δεν είναι
διαφήμιση). Αρχίζεις να κοιτάς δίπλα. Στην επόμενη γωνία, τρία τετράγωνα πιο
κάτω, στη γειτονιά, στην πλατεία, στα μαγαζιά, στα καφέ – να ρωτάς μη και τον
είδε κανείς. Κανείς δεν ξέρει. Κανείς δεν τον είδε. Κάποιος κάτι θυμάται, αλλά
καθόλου σίγουρος δεν είναι. Δεν υπάρχει τέτοιος τύπος, λένε, τον φτιάξατε.
Πλάσμα της φαντασίας, ένας Μπάτμαν της διαφήμισης, ένας έφηβος πάντα με κάποιο
προϊόν από δίπλα. Εκτός και αν υπάρχει και τον κρύβουν. Και να τον βρήκαν
πρώτοι οι άνθρωποι της διαφήμισης και κυκλοφόρησαν το μοντέλο παντού. Έτσι,
για να έχουμε όλοι τον νου μας.