ΣE ΠPΩTO ENIKO Ένα βήμα προς την ελευθερία

Είναι λίγες οι περιπτώσεις που άνθρωποι, γέννημα – θρέμμα των μεγαλουπόλεων,
αφήνουν την τακτοποιημένη και μάλλον πετυχημένη ζωή τους στην πόλη, για να
εγκατασταθούν μόνιμα σε κάποιο γραφικό μεν, απόμακρο δε, χωριουδάκι. Εάν το
καλοσκεφτούμε όμως, είναι περίεργο που δεν είναι πολύ περισσότεροι οι άνθρωποι
αυτοί. Σε όλους μας εξάλλου έχει τύχει να επισκεπτόμαστε κάποιο όμορφο μέρος
για ολιγοήμερες διακοπές και όταν βρισκόμαστε ασφαλώς πίσω στην πόλη,
επανενταγμένοι πλήρως στη βαρετή πλην όμως αρκετά παρήγορη καθ’ ότι
καθησυχαστική μιας ομαλότητας – τουλάχιστον έτσι πιστεύουμε – πραγματικότητα,
να το αναπολούμε με νοσταλγία, λέγοντας «αχ και να έμενα μόνιμα εκεί»…

Μα και όλα τα αντικειμενικά στοιχεία συγκλίνουν υπέρ αυτής της κατάστασης:
Ολοένα και μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς που κάνουν όλο και περισσότεροι
άνθρωποι μπορεί να πραγματοποιηθεί κάλλιστα χωρίς φυσική παρουσία, με τη χρήση
φορητών ηλεκτρονικών υπολογιστών, κινητών βιντεοτηλεφώνων και άλλων
τεχνολογικών μέσων, ενώ και για τις ίδιες τις επιχειρήσεις και τις εταιρείες
θεωρείται ασύμφορη η συγκέντρωση όλων των εργαζομένων σε έναν χώρο. Επίσης, το
κόστος ζωής σε μια μεγάλη πόλη είναι πλέον δυσβάστακτο, ενώ σε ένα χωριό είναι
σαφώς μικρότερο και η ποιότητα ζωής σαφώς ανώτερη.

Τότε γιατί, όλοι εμείς οι λεγόμενοι blue-collar εργάτες (μικρομεσαίοι μισθωτοί
σε δουλειές γραφείου) δεν σπεύδουμε να ακολουθήσουμε αυτόν τον δρόμο;
Απλούστατα, επειδή παρ’ ότι φαινομενικά λειτουργικό, αυτού του είδους η εκ του
μακρόθεν εργασία και εγκατάσταση σε μια περιοχή μακριά από τις αγωνίες της
πόλης, είναι ένα γενναίο βήμα προς την ελευθερία του ατόμου. Ένα βήμα προς την
ελεύθερη σκέψη, προς την απελευθέρωση από τις ασήμαντες αηδίες, από τα κόμπλεξ
των ιεραρχικά ανωτέρων, από τη μιζέρια και το ελαφρώς νοσηρό κλίμα της
συνύπαρξης με εκατοντάδες άλλους σε έναν περιορισμένο χώρο, ένα βήμα προς την
κατάργηση της ιδρυματοποίησης – χωρίς την οποία όμως, δεν λειτουργεί η
κρεατομηχανή.