[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

H OIKONOMIKH πολιτική στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι άμοιρη ευθυνών για
το ισχυρό σοκ που δέχεται τώρα το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Ο μύθος του ισχυρού
ευρώ τον οποίο καλλιέργησε η Ευρωπαϊκή Τράπεζα με τα υψηλά επιτόκια, αλλά και
η τυφλή εφαρμογή των άκαμπτων κανόνων του Συμφώνου Σταθερότητας για τα
δημοσιονομικά ελλείμματα αποκαλύπτουν τώρα τα αδιέξοδά τους.

Με την ανοχή των Βρυξελλών, η Ευρωπαϊκή Τράπεζα τα τελευταία δύο χρόνια έκανε
σημαία της το ισχυρό ευρώ, παρά τα προβλήματα που η πολιτική αυτή προκαλεί
στην ευρωπαϊκή οικονομία. Άφησε την ισοτιμία του ευρώ να ενισχυθεί σημαντικά
σε σχέση με το δολάριο, σε επίπεδα που δεν αντέχει η ευρωπαϊκή οικονομία, και
έβαλε θηλιά στις ευρωπαϊκές επιχειρήσεις οδηγώντας σε αύξηση της ανεργίας.
Έθεσε τη νομισματική πολιτική στην υπηρεσία ενός και μόνο στόχου: του
πληθωρισμού. Επέμεινε να διατηρεί υψηλά τα επιτόκια για την εξασφάλιση
«σταθερότητας των τιμών», παρά τα σημάδια στασιμότητας της ευρωπαϊκής
οικονομίας, και όταν στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού τα επιτόκια είχαν αγγίξει
το μηδέν, για να υπηρετήσουν την ανάπτυξη και την αύξηση της απασχόλησης.
Συνεχίζει δε ακόμη και σήμερα να μην αξιοποιεί το όπλο των επιτοκίων.

H νομισματική πολιτική είναι όμως η μία όψη του νομίσματος. H άκαμπτη εφαρμογή
του Συμφώνου Σταθερότητας από τις Βρυξέλλες είναι η άλλη. Μην ξεχνάμε ότι στο
όνομα της αυστηρής τήρησης του ορίου 3% για τα δημοσιονομικά ελλείμματα και
χωρίς να λαμβάνεται υπόψη το επίπεδο ανάπτυξης και οι ιδιαίτερες συνθήκες στις
οικονομίες των χωρών – μελών, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή με τις ευλογίες του
Συμβουλίου Κορυφής επέβαλε ουσιαστικά πολιτικές λιτότητας με τη λήψη σκληρών
μέτρων σε χώρες της ευρωζώνης. Πολιτικές που συνέβαλαν είτε σε σοβαρή πτώση
του ρυθμού ανάπτυξης είτε σε στασιμότητα των οικονομικών. Δεν είναι μόνο το
παράδειγμα της Πορτογαλίας – και το πρόσφατο της Ελλάδας – είναι και αυτά της
Γαλλίας και της Γερμανίας όπου, ύστερα από τις πιέσεις των Βρυξελλών,
ακολουθούνται πολιτικές περικοπών των κοινωνικών παροχών για τον περιορισμό
των δημοσίων ελλειμμάτων.

Όλα αυτά – και όχι μόνο, βέβαια – αποτυπώνονται στο «Όχι» των Γάλλων και των
Ολλανδών στο Ευρωσύνταγμα. Αυτοί έστειλαν το μήνυμα. Οι Βρυξέλλες και η
Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα θα το λάβουν;