[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΠΩΣ TO ΛΕΕΙ ο Μίμης Ανδρουλάκης; Βαμπίρ και κανίβαλοι; Έτσι και
χειρότερα… Όπως φαίνεται, εμείς οι τριαντάρηδες και οι σαραντάρηδες είμαστε
η γενιά-κλειδί, στις πλάτες της οποίας θα ζήσουν χωρίς άγχος οι σημερινοί
ακμαίοι πενηντάρηδες των προνομιούχων πρώην κρατικών Οργανισμών. Μαγκιά τους,
δεν λέω!

Πραγματικά το τελευταίο που θα σκεφτόμουν, είναι να… βγω στη σύνταξη. Από
την άλλη, όμως, βλέπω πως ένα μεγάλο κομμάτι από τους φόρους που πληρώνω
νομοταγώς κάθε χρονιά, θα πηγαίνει (μεταξύ των άλλων) για τις ωραίες συντάξεις
και τα εφάπαξ των πενηντάρηδων του ΟΤΕ. Δεν λέω, να πάρουν καλύτερη σύνταξη
αφού πλήρωσαν περισσότερες εισφορές. Γιατί όμως να πληρώσουμε εμείς την
πλασματική υπηρεσία;

Να συμβάλουμε στην ενίσχυση πενηντάρηδων και εξηντάρηδων (κυρίως γυναίκες) που
τις πετάνε στον δρόμο και δεν βρίσκουν πουθενά δουλειά, μέχρι να συμπληρώσουν
τα ένσημα για την κατώτατη του IKA, ήτοι 300-400 ευρώ. Αυτό μάλιστα. Να
συνεισφέρουμε, όμως, για να ψηλώσουν κι άλλο τα «ρετιρέ»;

Τα συγχαρητήρια ανήκουν κυρίως στα δύο μεγάλα κόμματα. Αφού «μπούκωσαν» τον
ΟΤΕ, τη ΔΕΗ, την ΕΥΔΑΠ, την Ολυμπιακή, την Εθνική, την Εμπορική, με τόσο
προσωπικό (ο ΟΤΕ έχει 15.000!) προς τιμή και δόξα του αθάνατου ρουσφετιού,
τώρα συναινούν σιωπηλά στο «ξεμπούκωμα» όσων δεν φαίνεται να είναι και τόσο
αναγκαίοι – γιατί αν ήταν, τότε δεν θα υπήρχε θέμα εθελουσίας.

H επιχείρηση χρειάζεται εκπαιδευμένο προσωπικό και προφανώς μεταξύ των 6.000
δεν υπάρχουν «εκπαιδεύσιμοι». Αντιθέτως «εκπαιδεύσιμοι» φαίνεται πως υπάρχουν
στο φρέσκο αίμα… Τους εικοσάρηδες και τριαντάρηδες κατά προτίμηση, μιας
χρήσεως. Από τη μία άκρη δηλαδή στην άλλη.

Ταυτόχρονα παρακολουθούμε πως πολιτικοί και τεχνοκράτες παρεμβαίνουν με
διάφορες κοινοτοπίες και γενικολογίες στα τεκταινόμενα. Μερικοί κλείνουν και
το μάτι – σε στυλ «εμείς είμαστε διαφορετικοί». Για την αλληλεγγύη των γενεών
στα μεγάλα εργασιακά προβλήματα και το ασφαλιστικό ουδείς πράττει – και όταν
έχει την ευκαιρία να «πράξει», συνήθως τραβάει την ουρά του απ’ έξω. Το νέο
δόγμα είναι «ο σώζων εαυτόν σωθήτω». Και τα πραγματικά καυτά προβλήματα, ακόμα
και τα κόμματα εξουσίας τα διαχειρίζονται όπως παίζει κανείς τη ρώσικη
ρουλέτα: η σφαίρα θα βρει όποιον έχει την τύχη να κυβερνάει μία ημέρα που το
ταμείο θα είναι μείον.