ΣE ΠPΩTO ENIKO …στη ζωή να κάνεις αυτό που αγαπάς

«Ξυπνάω απότομα. Στην αρχή είμαι χαμένη. Μέσα σε ελάχιστα λεπτά θυμάμαι: δίνω
Πανελλαδικές σήμερα. Αναζητώ το ρολόι. Όχι, δεν άκουσα το ξυπνητήρι. Σε δύο
ώρες γράφω. Τρομάρα μου! Δεν έχω προλάβει να διαβάσω το τελευταίο κεφάλαιο
Ιστορίας. Τι θα κάνω; H καρδιά μου χτυπά δυνατά…».

Έχουν περάσει σχεδόν δέκα χρόνια από τότε που έδινα εξετάσεις. Κι όμως, ο
εφιάλτης αυτός με ακολουθεί μέχρι σήμερα. Τον βλέπω σπάνια. Δεν έχει όμως
ξεχαστεί. Χάνεται για μήνες και μετά «χτυπάει» και πάλι – συνήθως όταν το
άγχος έχει χτυπήσει κόκκινο…

Με είχαν ρωτήσει τότε και οι δημοσιογράφοι πώς βρήκα τα θέματα. «Βατά και
αναμενόμενα», απάντησα. Έτσι είχα ακούσει κάποιους άλλους να λένε, αυτά είπα
και εγώ. Εκείνη την ημέρα μού τηλεφώνησε ο ιστορικός μου και με κατσάδιασε.
«Τι είναι αυτά που είπες στην τηλεόραση; Χάλια ήταν τα θέματα!». Ντράπηκα…

Και που ήταν χάλια… τι έγινε; Πλέον, όταν σκέπτομαι τις προσωπικές
μικροπεριπέτειες που έζησα την περίοδο των Πανελλαδικών, γελάω μέχρι δακρύων.
Θυμίζει τις ιστορίες του στρατού.

Αυτή την περίοδο χιλιάδες εφηβικές καρδιές χτυπούν με δυναμική ταμπούρλου,
κάθε φορά που μπαίνουν στην αίθουσα για να γράψουν. Μία αποτυχία φαντάζει σαν
αποτυχία ζωής.

Είναι και η κατακραυγή του κόσμου: «Τι θα πει το σόι που δεν πέρασες;» ή
«Γιατί η Μαρία έγραψε καλύτερα από σένα; Αυτή είναι καλύτερη δηλαδή;».

Μπορεί και να είναι. Μπορεί και όχι. Το μέλλον θα δείξει. Πάντως, εκείνος που
πρώτευσε το 1992 στο Τμήμα Χημικών – Μηχανικών αποδείχθηκε πραγματικά έξυπνος.
Σήμερα κατασκευάζει μουσικά όργανα. H απάντησή του, αποκαλυπτικά λιτή και
πλούσια: «Να είσαι πρώτος στη ζωή σημαίνει να κάνεις αυτό που αγαπάς».