ΣE ΠPΩTO ENIKO So delicious

Το έχω μελετημένο και διπλά τσεκαρισμένο. H ελαφριά ποπ είναι η απολύτως
ενδεδειγμένη ταξιδιάρικη υπόκρουση, ειδικά για το κομμάτι της διαδρομής εκεί
λίγο μετά τα διόδια και σε όλο το μήκος του επαρχιακού highway Κορίνθου –
Τριπόλεως. Το διαπίστωσα στα πολλά μου ταξίδια προς Καλαμάτα. Το σιντάκι με τα
ξορκισμένα – μέσα και το «My number one» – είναι το μόνο που ανεπαισθήτως με
τσουλάει χωρίς να αγαναχτώ και να σιχτιρίζω κυβερνήσεις, εργολάβους,
προπορευόμενα οχήματα, την τύχη μου την ίδια. Αναγνωρίζω ότι δεν βρίσκομαι
(ακριβώς) στην ηλικία για lover under cover αλλά, χωρίς μια κάποια ψυχική
προφύλαξη, ο «μη τόπος», δηλαδή η απόσταση που με χωρίζει από τη γενέτειρα,
μπορεί να γίνει κυριολεκτικά αφόρητος. H σχετική ασυνειδησία που μου
επιδαψιλεύει αυτή η – πώς την είπαν; – «υποκουλτούρα» δουλεύει μέσα μου σαν
τοπικό αναισθητικό βραχείας διάρκειας. Το δοκίμασα και με Ζακ Μπρελ αλλά στο
πρώτο δεκάλεπτο έψαχνα πάρκιν να τραβήξω χειρόφρενο, να κόψω ανενόχλητη τις
φλέβες μου. Τα ίδια και με τον αγαπημένο μου Λου Ριντ. Λίγο παραπάνω αν
αφηνόμουν στον δραστικό στίχο του θα είχα οπωσδήποτε καβαλήσει ουκ ολίγα
κολονάκια. H τζαζ, αυτή μάλιστα. Θα ήταν μια κάποια λύσις, εάν δεν εξαγρίωνε
τους συνήθεις συνταξιδιώτες μου, του πίσω καθίσματος. Οπότε, χωρίς ενοχές και
με πλήρη επίγνωση, μπήγω κι εγώ το σιντί με την Παπαρίζου, την Αναστάζια, την
Τζαμίλια, την Γκουέν Στέφανι, την Καλομοίρα και τρέχω ολοταχώς προς τη μαμά
μου, η οποία – ένα περίεργο πράγμα – κάθε φορά που συναντιόμαστε με βρίσκει
όλο και πιο νέα…