Tο πρωτάθλημα σαν 10 + 1 ταινίες

1. Μακριά από την Πορτογαλία. Από πολύ νωρίς φάνηκε ότι το πρωτάθλημα
δεν θα κατάφερνε να πάρει ώθηση από τον άθλο του Ευρωπαϊκού. Όχι μόνο γιατί οι
περισσότεροι παίκτες της Εθνικής παίζουν πια στο εξωτερικό, αλλά γιατί η
ποιοτική αναβάθμιση έμεινε στα λόγια.

2. Οι επτά πληγές του Φαραώ. Βία, έλλειψη διοικητικής σοβαρότητας,
διαιτητική ανεπάρκεια, τηλεοπτική υπερβολή, οπαδικός Τύπος, μη αξιοποίηση των
Ελλήνων παικτών, ποδοσφαιροποίηση της δημόσιας ζωής αντί για εκπολιτισμό του
ποδοσφαίρου.

3. Ο αινιγματικός κύριος Μπ. Ο Ντούσαν Μπάγιεβιτς ξεκίνησε με ένα λάθος
(να ξαναγυρίσει εκεί απ’ όπου είχε εκδιωχθεί), συνέχισε με ένα βάρος (μια
ομάδα που δεν είχε φτιαχτεί με υλικά που του ταίριαζαν), βίωσε ένα δράμα (την
ανοικτή αμφισβήτηση μιας μερίδας του κόσμου και των παικτών τού Ολυμπιακού)
και φεύγει με έναν πικρό θρίαμβο (ένα νταμπλ που όλοι θα χρεώνουν αλλού).

4. Ρίμπο-κοπ. Και μόνο με την παρουσία του, το πρωτάθλημα απέκτησε άλλη
γεύση κι άλλη αίγλη. Ο Ριβάλντο δεν εγκλιματίστηκε πολύ γρήγορα, δεν είχε
σταθερή απόδοση, δεν πήρε μόνος του πολλά παιχνίδια, αλλά ήταν πάντα
φιλότιμος, είχε εκλάμψεις μαγείας στις δύσκολες στιγμές και, τελικά, έβαλε δύο
υπέροχα γκολ που χάρισαν αντίστοιχους τίτλους.

5. Οι παλιές αγάπες δεν ξεχνιούνται. Ο Λυμπερόπουλος και ο Μαχλάς
έκαναν μεγάλο πρωτάθλημα, Λουτσιάνο και Σοάρες πρώτη φορά έλαμψαν τόσο πολύ,
αλλά τους ξέραμε καιρό, ενώ και ο πιθανότατα πολυτιμότερος παίκτης της
διοργάνωσης, ο Κατσουράνης, μοιάζει ήδη μέρος τής πιο καλής παράδοσης – κι ας
ξεπετάχτηκε ουσιαστικά πέρσι.

6. Σημασία έχει να σ’ αγαπούν. Μπορεί να μην πήρε τελικά – στις
λεπτομέρειες – τίποτε, αλλά ηθική νικήτρια της χρονιάς είναι η AEK. Απέδειξε,
πέραν πάσης προσδοκίας, ότι πειράματα τύπου Ντέμη μπορούν να πετύχουν,
ξαναχάρισε αξιοπιστία στον προπονητή της, προσέφερε αρκετές ωραίες
ποδοσφαιρικές στιγμές και, το κυριότερο, ατσάλωσε την ψυχική σχέση με τον
κόσμο της.

7. H δυσκολία να είσαι «πράσινος». Ο Παναθηναϊκός έχασε ένα πρωτάθλημα
που στην αρχή δεν μπορούσε να κερδίσει και στο τέλος δεν έπρεπε να χάσει. Όσο
πλησίαζε στο νήμα τον κυρίευε η αγωνία του επιθετικού πριν από το πέναλτι ή
του δολοφόνου πριν από το πάτημα της σκανδάλης. H ψυχολογία – και η τύχη του –
θα ήταν πιθανότατα διαφορετικές, εάν δεν είχε αλλάξει τόσους προπονητές και
δεν είχε διαταράξει τόσο βίαια τον περσινό σκελετό του.

8. Σκοντάκι, αγάπη μου. Χωρίς πολλά πολλά, μ’ έναν προπονητή που θα
μπορούσε να θεωρηθεί και «γραφικός», με παίκτες που κανείς δεν θα χαρακτήριζε
«αστέρια», με οπαδούς περισσότερο απαιτητικούς παρά πιστούς, έχτισε ένα
σύνολο, κέρδισε όλους τους «μεγάλους», πέρασε άνετα τον ΠΑΟΚ κι έγραψε μέλος
της τον Πελέ.

9. H Δίκη της Δευτέρας. Μην ξεχνιόμαστε: δεν κρίθηκαν όλα στους
αγωνιστικούς χώρους. Δύο δικαστικές διαδικασίες επέτρεψαν σε μία ομάδα να
διεκδικήσει την τύχη της στο γήπεδο και καταδίκασαν μια άλλη να την…
καταδικάσουν οι ίδιοι της οι «φίλοι».

10. Λα ράμπλα. Το γκολ της χρονιάς ήταν «λάτιν». Επτά εναλλαγές της
μπάλας με τη μία μέσα στη μικρή περιοχή και ολοκλήρωση μέσα σε ντελίριο. Το
κρατάμε, γιατί δεν θα το ξαναδούμε: τον έναν από τους πρωταγωνιστές του τον
κουράσαμε οριστικά.

The End: Ακόμα κι ελαφρώς μονόφθαλμος, ο νικητής τα παίρνει όλα. Όσοι
πάντως έχουμε δύο μάτια, είδαμε ένα πρωτάθλημα με μεγάλη αγωνία αλλά… μικρό
θέαμα, ευρύ παρασκήνιο αλλά στενούς ορίζοντες.