H AEK του Nτέμη

H AEK με ανανεωμένη ομάδα και σύνθημα «δεν πάμε για πρωτάθλημα» κατάφερε να μαζέψει πολύ κόσμο στο γήπεδο και να διεκδικήσει τον τίτλο μέχρι την τελευταία αγωνιστική

Νομίζω ότι πρόσωπο του πρωταθλήματος 2004-5 είναι ο Ντέμης Νικολαΐδης. Ο
άνθρωπος αυτός, που ως ποδοσφαιριστής έχει γίνει «πρόσωπο του πρωταθλήματος»
πολλές φορές, εφέτος, με τον αγώνα που έκανε, πέτυχε να αποδείξει πολλά
πράγματα. Πρώτον, ότι στο καταπληκτικό αυτό άθλημα, το ποδόσφαιρο, δεν αρκούν,
μόνο, τα δισεκατομμύρια των μεγαλομετόχων. Χρειάζεται, πάνω απ’ όλα, ένας
ηγέτης που εμπνέει. Και τους παίκτες και τους φιλάθλους. Δεύτερον, ότι το
«αφεντικό» είναι σημαντικό να προέρχεται από τα σπλάγχνα της ομάδας – να είναι
σάρκα από τη σάρκα της, να πονάει τη φανέλα της, να την τιμά. Τρίτον, αυτή η
προσωπικότητα, που ηγείται, να χαίρει υψηλής δημοτικότητας, όχι μόνο μεταξύ
των οπαδών της ομάδας, αλλά και πανελληνίως, εξαιτίας της δράσης του στους
στίβους, της εντιμότητάς του, της τόλμης του και της ακεραιότητάς του (ποιος
δεν θυμάται, ότι σε τελικό Κυπέλλου ο Ντέμης έβαλε γκολ με το χέρι και ζήτησε
ο ίδιος από τον διαιτητή να το ακυρώσει;). Τέταρτον, ο επικεφαλής, επειδή
γνωρίζει τις «υπόγειες διαδρομές» του ποδοσφαίρου, ιδίως στην Ελλάδα, να
παλεύει και να επιβάλλει νέο ήθος στους αγωνιστικούς χώρους (π.χ. περίπτωση
τιμωρίας του Ασουνσάο), αλλά και άλλον πολιτισμό στην εξέδρα (ο Νικολαΐδης
γέμισε τις κερκίδες με γυναίκες και παιδιά και έκοψε την μπάλα από ένα φίλαθλο
που εξετράπη).

Ο Ντέμης Νικολαΐδης πέτυχε να γεμίσει το αχανές Ολυμπιακό Στάδιο, να δώσει
αυτοπεποίθηση στον Σάντος, που είχε φύγει από την Ελλάδα ως αποτυχημένος
(Παναθηναϊκός) και ο προπονητής με νέους και άγουρους παίκτες να φτιάξει μια
ομάδα, που μέχρι και την τελευταία αγωνιστική διεκδικούσε τον τίτλο, χωρίς
αυτό να σημαίνει, βεβαίως, ότι ήταν «υπερομάδα», όπως πίστεψαν κάποιοι από τα
MME.

Πιστεύω ότι ο Νικολαΐδης είναι άξιος κυβερνήτης της AEK. Φυσικά, κάνει και
λάθη, από έλλειψη εμπειρίας κι από μεγάλο ενθουσιασμό. Κατά τη γνώμη μου και
πέρα από λανθασμένα σφυρίγματα διαιτητών, όπως του Βασάρα, η AEK σίγουρα θα
είχε κατακτήσει τη δεύτερη θέση και θα διεκδικούσε την πρώτη, αν στο ματς με
τον Ιωνικό δεν είχε προετοιμασθεί η φιέστα με τα μπαλόνια και τις σημαίες,
φιέστα που έβγαλε τους παίκτες από την ατμόσφαιρα του «κρίσιμου παιχνιδιού»
και τους δημιούργησε την αίσθηση ότι ο Δικέφαλος είναι το αδιαφιλονίκητο
φαβορί και δεν χρειάζεται υπερπροσπάθεια και κρύο αίμα για να νικήσει.

Οι φιέστες, πριν από το τέλος, κάνουν κακό, γιατί όλα τα παιχνίδια, πλέον,
είναι δύσκολα. Φιέστα είχε οργανώσει, πριν από μερικά χρόνια και ο Ολυμπιακός,
σε ματς με την Ξάνθη, και τελικά οι οπαδοί του έφυγαν από το γήπεδο με τη
γεύση κινίνου στο στόμα.

Υστερόγραφο: Δεν είναι καθόλου τυχαίο, νομίζω, ότι επί προεδρίας
Νικολαΐδη, ο πληρέστερος Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο Κώστας Κατσουράνης, μένει
στην AEK, ενώ άλλοι, όπως ο Λάκης, επιστρέφουν στην ομάδα που τους ανέδειξε.