Θα τον φάνε με το κουταλάκι;

Το βαθύ ΠΑΣΟΚ αντιμετώπισε τον Γιώργο Παπανδρέου με όρους πολιτικού μεσσιανισμού. Ο ίδιος όμως είναι ένας διστακτικός Μεσσίας

ΑΣ είμαστε δίκαιοι. Ο Γιώργος Παπανδρέου ήταν πάντα ένας διστακτικός
Μεσσίας. Οι Πασόκοι τον αντιμετώπισαν με όρους λατρείας, γιατί περίμεναν από
αυτόν ένα θαύμα: Όχι να περπατήσει στο νερό, αλλά να τους κρατήσει στην
εξουσία, κερδίζοντας τις εκλογές του 2004. Προς στιγμήν, φαίνεται να το
πίστεψε κι ο ίδιος. Μετά το σοκ της ήττας όμως, ήταν σαφές από όλες του τις
κινήσεις ότι ο Παπανδρέου δεν πίστευε στις δυνατότητες του ΠΑΣΟΚ που παρέλαβε.
Εξ ου και έκανε μια συστηματική προσπάθεια να το αλλάξει, διά πράξεων ή
παραλείψεων ή Μαριλίζας.

Δεκαπέντε μήνες μετά, το στόρι δεν έχει αλλάξει. H κυβέρνηση Καραμανλή
οδηγείται προς πακέτο μέτρων λιτότητας και εμφανίζει σημεία αποσύνθεσης. «Δεν
έχουμε πλέον μία πατάτα την εβδομάδα», παραδέχεται σκωπτικά παράγων της
συντηρητικής παράταξης, «αλλά δύο ή τρεις!» Με τη N.Δ., αλλά και τον
Πρωθυπουργό, να κατρακυλάει στις δημοσκοπήσεις, το βαθύ ΠΑΣΟΚ αρχίζει να
οσφραίνεται εξουσία, όπως ο καρχαρίας το αίμα. Μόνο που ο Παπανδρέου
απουσιάζει στη Ραμάλα.

ΑΥΤΟΙ περιμένουν να τους οδηγήσει ξανά σε κυβερνητικά γραφεία. Αυτός
έχει τις δικές του προτεραιότητες. Εσωκομματικές εκλογές, σουηδικό μοντέλο,
διεθνής παρουσία, προσομοιώσεις πολιτικής και αμερικανικού στυλ παιχνίδια
ρόλων στους Συντονιστές. Το ΠΑΣΟΚ θέλει σκληρή αντιπολίτευση για να καταλάβει
εξ εφόδου την εξουσία. Αντιθέτως, ο Μεσσίας φαίνεται να σιγοντάρει σιωπηρά
ορισμένες από τις διαρθρωτικές αλλαγές της κυβέρνησης, όπως οι διαφαινόμενες
μεταβολές στα εργασιακά. Πιθανώς, να τις θεωρεί αναγκαίες για να γίνει πιο
ανταγωνιστική η χώρα.

Το πρόβλημα με τους Πασόκους είναι ότι χειροκροτούν τον Παπανδρέου, αλλά δεν
τον ακούν. H πολιτική πλατφόρμα του Μεσσία στην κεντρική ομιλία του στο
Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, αρχές Μαρτίου, ιδίως σε ό,τι αφορά την ανάγκη
μεταρρυθμίσεων με αιχμή την οικονομία και την παιδεία, δεν είχε και πολλή
σχέση με παραδοσιακές Πασοκικές θέσεις. Στην πραγματικότητα, ο Γιώργος μπορεί
να λέγεται Παπανδρέου, αλλά δεν είναι Παπανδρεϊκός. Ποτέ δεν ήταν. Απλώς το
επώνυμο τύφλωνε τους οπαδούς του.

H ΔΙΑΨΕΥΣΗ των προσδοκιών – στον έρωτα, τη θεολογία ή την πολιτική –
είναι πάντα πικρή ιστορία. «Μπορεί;», αναρωτιούνται οι Πασόκοι. Ξαφνικά, τα
στελέχη που συναγωνίζονται σε υποκλίσεις μπροστά του, αμφισβητούν πίσω του το
«σπρέχεν» – δηλαδή την ικανότητα λόγου – τα ρεφλέξ και το στομάχι τού
Παπανδρέου. Πάντα, όμως, αυτός ήταν. H διάλυση της κυβερνητικής παράταξης
επιτείνει την Πασοκική αγωνία: «Τώρα που έγινε η θάλασσα γιαούρτι, εμείς δεν
έχουμε κουτάλι», λέγεται.

Αυτό που κυρίως χωρίζει τον Παπανδρέου από τους οπαδούς του είναι η αίσθηση
του πολιτικού χρόνου. Αυτοί βιάζονται. Αυτός, ένας πενηντάρης πολιτικός με
ονοματεπώνυμο, φαίνεται να θεωρεί πως ήρθε για να μείνει και ότι χρόνος
υπάρχει. Έχει, άλλωστε, δώσει στον εαυτό του, διά του Καταστατικού, τρεις
αρχηγικές θητείες. Φαίνεται επίσης να πιστεύει στην ανάγκη συστημικών αλλαγών
που έχει ανάγκη η χώρα. Το ερώτημα είναι αν θα αντέξουν οι οπαδοί του. Ή αν η
πείνα για εξουσία θα τους κάνει να φάνε τον Μεσσία με το κουταλάκι…