Στην «πυρά» των διακρίσεων

«Όταν πέθανε ο αδελφός μου, για να τον θάψουμε έπρεπε να τον μεταφέρουμε
από την Αθήνα στην Κομοτηνή μέσα στη μπαγαζιέρα του λεωφορείου της γραμμής.
Ένας νεκρός άνθρωπος μαζί με τις αποσκευές των επιβατών που πήγαιναν στη
Θράκη!

«Για πολλά χρόνια ήταν αδύνατο για τους Έλληνες καθολικούς να αναλάβουν αξιώματα στον Στρατό, την Αστυνομία, το Διπλωματικό Σώμα, την Ανώτατη Διοίκηση», αναφέρει ο κ. Νικόλαος Γασπαράκης

Για εμάς, ο αδελφός μου πέθανε 10 φορές εκείνη την ημέρα. Και όλα αυτά
εξαιτίας της άρνησης της Πολιτείας να μας επιτρέψει να έχουμε δικούς μας
ιερείς εκτός από τη Ροδόπη και την Ξάνθη. Δυστυχώς, η Πολιτεία κάνει ό,τι
μπορεί για να θυμίζει ότι είμαστε πολίτες β’ κατηγορίας». Ο κ. Τζαχίντ Μουμίν
είναι ένας από τους 250.000 χιλιάδες Έλληνες μουσουλμάνους – κατοικεί στην
Αθήνα. Με τα όσα ισχύουν σήμερα, οι περίπου 70 χιλιάδες Έλληνες μουσουλμάνοι
που δεν μένουν στη Θράκη, προκειμένου να παντρευτούν, να βαφτίσουν τα παιδιά
τους και να κηδευτούν κανονικά, θα πρέπει να μεταναστεύσουν προς Ξάνθη ή
Ροδόπη!

Κι όταν οι Έλληνες μουσουλμάνοι έχουν δικαστικές διαφορές, τις λύνουν
υποχρεωτικά με τον… ισλαμικό νόμο: μόνο η Σαουδική Αραβία, το Πακιστάν και
ελάχιστες ακόμη σκληροπυρηνικές μουσουλμανικές χώρες εξακολουθούν να
εφαρμόζουν – μαζί με την… Ελλάδα – τον ισλαμικό νόμο κατά παρέκκλιση των
διατάξεων του Αστικού Κώδικα, ορίζοντας τον μουφτή ως θρησκευτικό και
δικαστικό λειτουργό. Σημειώνεται ότι η πρακτική αυτή έχει εγκαταλειφθεί εδώ
και χρόνια, ακόμη και στην Τουρκία, και έχει καταδικαστεί επίσης από το
Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

H χώρα μας κατέχει την αρνητική πρωτιά των περισσότερων καταδικαστικών
αποφάσεων για θέματα θρησκευτικών διακρίσεων από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των
Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, όπως επισημαίνεται από τον Συνήγορο του Πολίτη.

Τους στιγμάτισε από άμβωνος!

«Τα παιδιά μου ήταν υποχρεωμένα να βγαίνουν έξω από την τάξη όταν γινόταν το μάθημα των Θρησκευτικών. Επιπλέον, μας απαγορεύουν να μαθαίνουμε επίσημα στα παιδιά μας το Κοράνι», λέει ο κ. Μουμίν Τζαχίντ

Σύμφωνα με τον μεταξικό νόμο του ’39, που εξακολουθεί να ισχύει, οι κατά
τόπους ορθόδοξοι μητροπολίτες νομιμοποιούνται στο να επικυρώνουν ή να
ακυρώνουν άδειες ίδρυσης και λειτουργίας ναών και ευκτήριων οίκων, καθώς και
στη διαχείριση των νεκροταφείων των ετεροδόξων.

H πρακτική αυτή τα τελευταία χρόνια έχει παρακαμφθεί από το υπουργείο Παιδείας
και Θρησκευμάτων, δίχως ωστόσο να αποφεύγονται ευτράπελα, όπως στην περίπτωση
του Μητροπολίτη Ηλείας που διάβαζε από άμβωνος τα ονόματα όσων κατοίκων της
Γαστούνης υπέγραψαν για τη λειτουργία… ναού της Ευαγγελικής Εκκλησίας. Όπως
σημειώνει ο εκπρόσωπος της Ελλαδικής Ευαγγελικής Εκκλησίας κ. Ανανίας Καβάκας,
«το συχνότερο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι πιστοί μας είναι οι αναίτιοι και
συχνά προκλητικοί έλεγχοι των αστυνομιών οργάνων, που συχνά υπερβαίνουν τα
όρια των αρμοδιοτήτων τους και μας συμπεριφέρονται ως υπόπτους εγκλημάτων».

Οι καθολικοί και οι μουσουλμάνοι ορκίζονται στα μαγειρεία!

«ΠΟΛΥ ΣΥΧΝΑ, Έλληνες καθολικοί που υπηρετούν τη στρατιωτική τους θητεία
υποχρεώνονται να ορκίζονται στα μαγειρεία ή σε αποθηκευτικούς χώρους μαζί με
τους μουσουλμάνους, μακριά από τους ορθόδοξους συμπολίτες τους», αναφέρει ο
δικηγόρος κ. Δημήτρης Λεβαντης.

Το Διεθνές Δικαστήριο των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ήδη έχει καταδικάσει την
Ελλάδα, αφού η Ελληνική Πολιτεία ίσως είναι η μοναδική χώρα που επιμένει να
μην αναγνωρίζει τη νομική προσωπικότητα της καθολικής εκκλησίας, παρά μόνο για
όσα καθιδρύματα χρονολογούνται πριν από τις 23/2/1946.

Σε εκκρεμότητα παραμένει ως και η υπόθεση της… αναστήλωσης της εκκλησίας του
Αγίου Διονυσίου, που είναι η μητρόπολη των καθολικών της Αθήνας. Ο ναός υπέστη
σημαντικές ζημιές από τον σεισμό του 1999, ενώ σε εκκρεμότητα παραμένει ακόμη
και το θέμα του εξωτερικού φωτισμού του. Σε σχετική του επιστολή προς τον
Πρωθυπουργό, ο Καθολικός Αρχιεπίσκοπος Αθηνών κ. Φώσκολος αναρωτιέται «αν οι
υπεύθυνοι αντιμετώπιζαν με αδιαφορία το αίτημα οποιουδήποτε εκπροσώπου της
Ορθόδοξης Εκκλησίας»…