[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

EINAI ΜΕΓΑΛΕΙΩΔΕΣ και ταυτόχρονα αφόρητα ουτοπικό. Να προσπαθείς να
φέρεις στο προσκήνιο ό,τι πέρασε και πάει. Ό,τι συγκλόνισε και ξεχάστηκε. Τις
ξεχασμένες «κρίσεις» που κάποια στιγμή τάραξαν τον ήσυχο ύπνο μας (σεισμούς,
λιμούς, καταποντισμούς) επιχειρούν να μας θυμίσουν οι Γιατροί του Κόσμου,
ξεκινώντας μια ανθρωπιστική, αλλά καθόλου βολική για τη μνήμη μας εκστρατεία.
Δεν είναι μόνο το τσουνάμι, υπενθυμίζει η πρόεδρος της οργάνωσης, απαριθμώντας
μια σειρά χτυπημένων από τα ξεσπάσματα της φύσης λαών. Μιλάει για την
ξεχασμένη δυστυχία και ενοχλεί τις θωρακισμένες με λήθη συνειδήσεις μας.
Προσπαθεί να χαλαρώσει την άμυνά μας, αλλά – ας μην αυταπατάται – δεν θα τα
καταφέρει. Με την ίδια ταχύτητα που εναλλάσσονται οι εικόνες σ’ ένα τηλεοπτικό
δελτίο ειδήσεων, αλλάζει και το ρεπερτόριο των θεμάτων που μας απασχολούν. Οι
δυστυχίες, τα σκάνδαλα, οι συνταρακτικές αποκαλύψεις… ξύνουν τη σκέψη μας,
δίνουν τροφή στις συζητήσεις μας, αλλά πολύ γρήγορα παραχωρούν την περίοπτη
θέση που καταλαμβάνουν για λίγο στην καθημερινότητά μας στην επόμενη δυστυχία,
στο επόμενο σκάνδαλο, στην επόμενη συνταρακτική αποκάλυψη… Αλίμονο αν καθετί
κακό που απασχολεί την επικαιρότητα και αναγκαστικά εμάς τους ίδιους
διεκδικούσε τη μονιμότητα στους προβληματισμούς μας. Ο άνθρωπος ευτυχώς (;)
είναι προικισμένος με ένα ανεκτίμητο χάρισμα. Ξεχνάει… Δικαίως και αδίκως.
Αυτή του η ικανότητα έχει ως αποτέλεσμα να αναπηδά με την ίδια έκπληξη, τον
ίδιο πόνο, την ίδια αγανάκτηση στο άκουσμα του μαντάτου που φέρνει η
καινούργια ημέρα. Αυτομάτως σβήνει το προηγούμενο και, φρέσκος φρέσκος,
ρίχνεται στη… δουλειά. Αν πρόκειται για τραγωδία, ευαισθητοποιείται (για
λίγο πάντα) ιδιαίτερα. Αν όμως πρόκειται για σκάνδαλο, την πρώτη αυστηρή
κριτική ακολουθεί το γνωστό «ο πρώτος είναι ή ο τελευταίος» και… καθαρίζει.
Δεν προδίδει αναισθησία αυτή η αντίδραση. Μοιρολατρία; Ίσως. Ή μάλλον άμυνα.
Για να συνεχίσει να ζει παρά την αηδία που του προκαλεί η διαφθορά τού
διπλανού του. Αμύνεται διαγράφοντας πρόσωπα (δημοσίων λειτουργών, δικαστών,
κληρικών και άλλων) και, όσο αντέχει, στηρίζει τους θεσμούς. Με τη βοήθεια της
λήθης, της καλής νεράιδας των απανταχού διεφθαρμένων…