[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

H ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ μέτρηση έχει αρχίσει στη διαφημιστική καμπάνια από τα
ακριτικά φυλάκια του Έβρου ώς τα κοσμικά φυλάκια της Μυκόνου. Και μπορεί να
μην το ομολογούμε, αλλά όλοι, άλλος λίγο άλλος πολύ, παρακολουθούμε τι ζόρι
τραβάει η χώρα για να γίνει το «No One» της Eurovision.

Άλλωστε, ποιο είδωλο της show biz αντιπροσωπεύει περισσότερο μιαν ανομολόγητη
επιδίωξη όσο μια νικηφόρα διοργάνωση, στην οποία έχουν πιστωθεί οι τουριστικές
φιλοδοξίες μας για το 2006; Μετά το Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα και τους
Ολυμπιακούς Αγώνες, το έθνος προσβλέπει σε μια ακόμα νίκη. «Ήρθε η ώρα της
Ελλάδας» ταυτισμένη με τη ρηχότητα και τη σουρντίνα του στερεότυπου.

Νέα εποχή, νέες συσκευασίες, νέες φιλοσοφίες. Το κράτος επενδύει επισήμως
650.000 ευρώ για να πάρει πίσω 1.000.000. Οικονομικά συμφέρουσα συναλλαγή
χωρίς (;) διαφυγόντα κέρδη. Κι όμως, κάπου συντελείται ένα δράμα, για κάτι
πολύτιμο που αναβάλλεται, κινδυνεύοντας να χαθεί. Πίσω από τις επικλήσεις για
τη νίκη, διαφεύγει πένθιμα και σταθερά η πολιτική ευθύνη στήριξης του
πολιτισμού.

Ψύχραιμα και μουλωχτά η Πολιτεία αδρανεί για καλλιτεχνικά θέατρα που
συρρικνώνονται, για πολιτιστικές εστίες που μαραζώνουν, για οργανισμούς που
αλλάζουν στόχους αλληθωρίζοντας στο life style ενός παμφάγου Imperium. Τι
είδους μεθόδευση είναι να επενδύεις στην κουλτούρα του «No One» και να στερείς
τον αέρα από τα ζωντανά πολιτιστικά σου κύτταρα; Να στρέφεις τα βλέμματα σε
μια διοργάνωση στην οποία προσβλέπουν υπανάπτυκτες χώρες και να διατηρείς
παραπλανητικά ένα ΥΠΠΟ που «τα ‘χει φτύσει». Που μόλις πριν από λίγες ημέρες –
ύστερα από έναν χρόνο διακυβέρνησης – ανακοίνωσε αυτάρεσκα πως θα δώσει το 1/6
της οφειλόμενης επιχορήγησης του περασμένου χρόνου, το υπόλοιπο σταδιακά (ώς
πότε;) και κουβέντα για το τι μέλλει γενέσθαι. Τέτοια καθήλωση στην απραξία,
τόση υποβάθμιση και σύγχυση κριτηρίων! Κάτι δεν πάει καλά.

Κι ενώ το παρόν δεν επενδύει σε καμία τράπεζα μνήμης, το μέλλον μαζεύει
ψίχουλα από ξεθωριασμένους πίνακες αξιών. Ευτυχώς, στην απέναντι όχθη της
φωταγωγημένης φτήνιας, της καλοπληρωμένης απιστίας και της νέας οικονομίστικης
τάξης πραγμάτων, η αληθινή τέχνη εξελίσσεται. Μεμονωμένα, περιθωριακά,
αντάρτικα. Το φουτουριστικό μέλλον αισιοδοξεί ερήμην του κράτους. Για πόσο
όμως;