TPITH AΠOΨH Bασική εξαπάτηση

Ο Γάλλος ποιητής Paul Valery έλεγε χαρακτηριστικά ότι έχουμε πάντοτε
μια εννοιολογική σύγχυση, όταν μας παρουσιάζεται ξαφνικά ένα άγνωστο πρόβλημα.
Το κακό με αυτή τη χώρα είναι δυστυχώς ότι τη «στρατηγική σύγχυση» την έχει ο
ίδιος ο Πρωθυπουργός K. Καραμανλής, όπως αποδεικνύεται περίτρανα από την
ολέθρια ιστορία τού βασικού μετόχου, που αποτελεί μία από τις χειρότερες
επιχειρήσεις ιδεολογικής εξαπάτησης του εκλογικού σώματος. Σε αυτό το κείμενο
θα εκθέσω συνοπτικά τις απίθανες παρενέργειες που προκάλεσε αυτή η ιστορία.

Κατ’ αρχήν, θα πρέπει να εντοπίσουμε μια τραγική αντίφαση. Τη σημαία του
τυχάρπαστου «συνταγματικού πατριωτισμού» τη σήκωσαν προνομιακά όλοι εκείνοι οι
κυβερνητικοί απολογητές, οι οποίοι το καλοκαίρι ψήφισαν χωρίς ιδεολογικές
τύψεις το περίφημο ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης, το οποίο επιτρέπει για πρώτη
φορά να εκδίδονται Έλληνες πολίτες σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Γιατί, τότε, οι συνταγματικοί τούτοι πατριώτες δεν νοιάστηκαν καθόλου για την
παραχώρηση κάποιων κρίσιμων μεριδίων της εθνικής κυριαρχίας στις Βρυξέλλες;
Ωστόσο, θα πρέπει να πληροφορήσουμε αυτούς τους ευαίσθητους υπερασπιστές του
Συντάγματος το εξής πράγμα:

Ότι στη Γερμανία σήμερα γίνεται μια ολόκληρη συζήτηση, για το εάν η έκδοση
Γερμανών πολιτών σε άλλα ευρωπαϊκά κράτη υπερβαίνει απαράδεκτα το επιθυμητό
όριο της σχεδιαζόμενης ενοποίησης («Economist», The EU stops
here, 14/4/2005). Κατά συνέπειαν, υπήρχαν πράγματι πολλά νευραλγικά πεδία
στα οποία θα άξιζε να συγκρουστεί κανείς με το αυταρχικό κέντρο των Βρυξελλών.
Πού ήταν, όμως, τότε αυτοί οι όψιμοι «ευρωσκεπτικιστές» της χώρας μας;

Από την άλλη μεριά, η αφελής και παρατεταμένη συζήτηση που έγινε για τον
βασικό μέτοχο υπερκάλυψε τον ανοικτό δημόσιο διάλογο που θα έπρεπε να
διενεργηθεί για το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα. Δυστυχώς, η Βουλή επικύρωσε την επίμαχη
συνταγματική συνθήκη, χωρίς να γνωρίζει κανένας Έλληνας στοιχειωδώς για το πού
πηγαίνει αυτή η Ευρώπη.

Όμως, ακόμη πιο αποπροσανατολιστικό ήταν το ακόλουθο γεγονός: με τον
χοντροκομμένο αντιευρωπαϊσμό που εκπέμψαμε ως χώρα (διά του βασικού μετόχου),
εξ αντικειμένου συμπλεύσαμε ιδεολογικά με όλη τη διεθνή Ακροδεξιά, που
πρεσβεύει την ιδεολογία ενός ξεπερασμένου εθνικού προστατευτισμού.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο της εθνικής παράνοιας, δεν εξετάσαμε σοβαρά ούτε την
αρνητική στάση που υιοθετεί ο Laurent Fabius απέναντι στη συνταγματική
συνθήκη, την οποία απορρίπτει λόγω της σημερινής νεοφιλελεύθερης διαμόρφωσης
του ευρωπαϊκού γίγνεσθαι (δηλαδή για λόγους που δεν έχουν καμία σχέση με την
ελληνική version του εκφυλισμένου συνταγματικού πατριωτισμού).

Επιπλέον, όμως, δεν ανιχνεύσαμε ολοκληρωμένα ούτε την ορθότερη άποψη, η οποία
λέει ένα επιφυλακτικό ναι στο παραπάνω Σύνταγμα, γιατί αποδέχεται ότι το
τελευταίο αποτελεί ένα μεγάλο ιστορικό βήμα, αλλά ταυτόχρονα αναγνωρίζει ότι η
Ευρώπη διαπλάσσεται αυταρχικά (χωρίς να υπάρχει, δηλαδή, η αντίστοιχη
«συσπείρωση της λαϊκής βούλησης», όπως αναφέρει χαρακτηριστικά και ο Ζ.
Brzezinski, «H επιλογή»).

Ακόμη, ο Πρωθυπουργός K. Καραμανλής ήταν τραγικά απών από όλες τις μεγάλες
συζητήσεις που έγιναν στους διάφορους πολιτικούς κύκλους για τις εναλλακτικές
λύσεις που θα πρέπει να αναζητηθούν, αν τελικά απορριφθεί η συνταγματική
συνθήκη από τους Γάλλους ή τους Ολλανδούς. Πολλοί ομιλούν, σε μια τέτοια
περίπτωση, για την προσπάθεια που θα κάνει ο Z. Σιράκ προκειμένου να επιτύχει
μια βαθύτερη ενοποίηση ανάμεσα στα έξι αρχικά μέλη της παλιάς ΕΟΚ.

H Ελλάδα τι θα κάνει τότε; Κανείς δεν ξέρει, γιατί ο Πρωθυπουργός μένει
απομονωμένος στην Αθήνα. Όμως είναι δυνατόν να κυβερνάται αυτή η χώρα «διά της
απραξίας»;

Τέλος, η θλιβερή ιστορία για την περίφημη «διαφάνεια» δυσφήμησε γενικευμένα
και όλη την επιχειρηματική κοινότητα της χώρας μας, ιδιαίτερα μάλιστα σε μια
εποχή κατά την οποία ο δείκτης των οικονομικών επενδύσεων βρίσκεται σε
μηδενικό σημείο.

Ποιο είναι το συμπέρασμα από όλα αυτά; H απίθανη περιπέτεια του βασικού
μετόχου απέδειξε περίτρανα ότι το πολιτικό πρόβλημα αυτής της χώρας αφορά
πλέον τον ίδιο τον Πρωθυπουργό, ο οποίος δεν έχει κανέναν στρατηγικό σχεδιασμό
για το μέλλον. Και όπως έλεγε χαρακτηριστικά και ο Β. Shaw: «Δεν
γινόμαστε συνετοί από την ανάμνηση του παρελθόντος, αλλά από το χρέος μας προς
το μέλλον»!

Ο Γρηγόρης Καλφέλης είναι καθηγητής της Νομικής Σχολής στο ΑΠΘ.