Άφησε το Σίτι για το τρακτέρ του

Οι γονείς του – αγρότες από τα Φάρσαλα – είχαν το ίδιο όνειρο με τους
περισσότερους: να δουν το παιδί τους να «φεύγει από τα χώματα». Ο Γιώργος
Δρόσος έκανε το όνειρό τους δικό του και στα δεκαεννέα του χρόνια βρέθηκε να
σπουδάζει στο Λονδίνο Μάρκετινγκ και Διεθνές Εμπόριο.

ΛΑΡΙΣΑ

Γιώργος Δρόσος: «H σκέψη ότι θα μπορούσα με εφόδιο τις σπουδές μου, αλλά και το γεγονός ότι υπήρχαν οικογενειακά κτήματα, να ασχοληθώ συστηματικά με τον πρωτογενή τομέα ωρίμασε μέσα μου σταδιακά, ώσπου πήρα την απόφαση της επιστροφής»

Φοιτητής ακόμη, προσελήφθη σε μεγάλη – ελληνική – ναυτιλιακή εταιρεία, στα
γραφεία της στη βρετανική πρωτεύουσα. Χρειάστηκαν λίγα χρόνια για να
αποφασίσει και να κάνει κάτι που λίγοι θα το σκέφτονταν: Άφησε το Σίτι και τα
Ναυτιλιακά και ξανανέβηκε στο τρακτέρ του, στα Φάρσαλα.

«Δεν μετάνιωσα»

Ο άλλοτε μάνατζερ είναι σήμερα ένας ευτυχισμένος αγρότης. Στην ερώτηση αν
μετάνιωσε για την επιλογή ζωής που έκανε, απαντά με ειλικρίνεια: «Για το μόνο
που έχω κάνει έως τώρα και είμαι πραγματικά υπερήφανος είναι για την
οικογένειά μου, για τα παιδιά μου. Όλες οι άλλες μου επιλογές είχαν και οφέλη
και κόστος. Αν πρέπει να απαντήσω μονολεκτικά για την επιλογή που έκανα πριν
από αρκετά χρόνια, τότε η απάντηση είναι όχι, δεν μετάνιωσα».

«Από πέντε χρόνων ήμουν πάνω στο τρακτέρ», λέει ο κ. Δρόσος. «Μεγάλωσα σε
οικογένεια αγροτών, αγαπούσα τη γη, στενοχωριόμουν κάθε φορά που έβλεπα να μην
αποδίδουν οι κόποι του πατέρα μου». Οι γονείς του τον προέτρεπαν να διαβάζει.
«H μητέρα μου ήταν εκείνη που ήθελε να με δει να κάνω κάτι άλλο. Ήθελε να με
βλέπει μεν στα χωράφια, αλλά σαν επισκέπτη, με το κοστούμι», λέει. Μια ατυχία
του στερεί την εισαγωγή στο Πολυτεχνείο κι έτσι φεύγει για το Λονδίνο.
Σπουδάζει Διεθνές Εμπόριο και Ναυτιλιακά και μέσα σε δύο χρόνια – φοιτητής
ακόμη – προσλαμβάνεται από μεγάλη ελληνική ναυτιλιακή εταιρεία στο Λονδίνο: Το
διαβατήριο για τη δουλειά ήταν οι επιδόσεις του, όπως είχαν καταγραφεί στην
επιθεώρηση του Πανεπιστημίου.

«Μπήκα γρήγορα σε μια άλλη λογική ζωής από εκείνη που είχα συνηθίσει έως τότε.
Άλλοι κανόνες, άλλη πρακτική, άλλοι ρυθμοί», λέει ο κ. Δρόσος. Όπως λέει,
όμως, την ίδια περίοδο η Ελλάδα είχε μπει στην – τότε – ΕΟΚ και αυτό τον έκανε
να σκέφτεται τις προοπτικές που ανοίγονταν σε όλους τους τομείς. Οι σπουδές
του, όπως λέει, τον βοήθησαν να κατανοήσει ότι και στον αγροτικό τομέα τα
πράγματα μπορούσαν να αλλάξουν. «Βρέθηκα μπροστά σε μια πραγματικότητα που όσο
κι αν έφερνε χρήματα – ίσως και κοινωνική καταξίωση – εντούτοις δεν με
ικανοποιούσε», λέει. «H σκέψη ότι θα μπορούσα με εφόδιο τις σπουδές μου, αλλά
και το γεγονός ότι υπήρχαν οικογενειακά κτήματα, να ασχοληθώ συστηματικά με
τον πρωτογενή τομέα ωρίμασε μέσα μου σταδιακά, ώσπου πήρα την απόφαση της
επιστροφής».

Τεύτλα και καλαμπόκι

H ανακοίνωση της απόφασης δεν ήταν ιδιαίτερα εύκολη υπόθεση – «ειδικά για τη
μάνα μου», λέει. Τελικά, όμως, τους έπεισε: «Εκτός από το βαμβάκι, που τότε
άρχιζε να παίρνει τα πάνω του, κατανόησα ότι έπρεπε να αναζητήσω κι άλλες,
εναλλακτικές καλλιέργειες. Για την εποχή εκείνη – σχεδόν είκοσι χρόνια πίσω –
τέτοια καλλιέργεια ήταν τα τεύτλα και το καλαμπόκι. Με δεδομένο το ευνοϊκό
καθεστώς, τότε, για τα μεσογειακά προϊόντα, η απόφασή μου, που σήμαινε αλλαγή
πορείας ζωής 180 μοιρών, η επιλογή μου δικαιώθηκε». Πάντως, αναγνωρίζει ότι τα
πράγματα στην ελληνική γεωργία δεν έχουν πλέον την προοπτική που αναγνώρισε
εκείνος πριν από είκοσι χρόνια και τον έκανε να αλλάξει ρότα. «Είναι σαφές ότι
το αγροτικό εισόδημα συρρικνώνεται, ενώ έχουν γίνει τραγικές πολιτικές
επιλογές», λέει. «Δυστυχώς, τα ευρωπαϊκά προγράμματα και τα κονδύλια δεν
αξιοποιήθηκαν σε ουσιαστικές επενδύσεις στη γεωργία, που θα μπορούσαν να
βελτιώσουν το βιοτικό επίπεδο των αγροτών, ώστε να μην εγκαταλείπεται από τους
νεώτερους το επάγγελμα».

Στα μπλόκα

Ο κ. Δρόσος, που χρησιμοποιεί την τεχνολογία όσο λίγοι αγρότες για να
βελτιώσει τις συνθήκες παραγωγής, έχει βρεθεί ουκ ολίγες φορές στα αγροτικά
μπλόκα: «Το ζήτημα δεν είναι να δίνονται χρονιά τη χρονιά δυο δραχμές πάνω,
δυο κάτω. Το ζήτημα είναι να αντιληφθούμε ότι τα διαχειριστικά λάθη στη
γεωργία είναι αυτά που μας έφεραν στην κατάσταση που είμαστε σήμερα».