Tο κάθισμα σε όρθια θέση και το τραπεζάκι μας κλειστό

Γυρνάω από Θεσσαλονίκη, σ’ ένα αεροδρόμιο εν εξελίξει εδώ και χρόνια, με
τρυπάνια να τρυπάνε τοίχους και αυτιά, απαγορευτικές πινακίδες «προσοχή
εκτελούνται έργα», (ή κάτι άλλο, που εγώ όμως πάντα «εκτελούνται έργα» το
διαβάζω γιατί έτσι το γνώρισα μικρός αυτό το σήμα το κιτρινομαυροκόκκινο -κατά
το κοραλλοκανελομπορδοκόκκινο της κυρίας Μοιραράκη), και παιδιά, παιδιά,
παιδιά. Ουρές ατέλειωτες και τιτιβίζουσες από μαθητές συνοδεία καθηγητών, που
φεύγουν για την καθιερωμένη «πενθήμερη», που τη λέμε «πενταήμερη».

Διάλεξα την πιο μικρή ουρά με τους λιγότερους εκδρομείς και πλησιάζω να βάλω
τις βαλίτσες για έλεγχο. Εκεί στη Νύμφη του Βορρά υπάρχει νέο σχέδιο
ασφαλείας. Πριν από το τσεκ-ιν σε βάζουνε σε σειρά και σου περνάνε τα
μπαγκάζια που θα δώσεις στις αποσκευές από ακτίνες X, μπας κι έχει καμιά σκιά
ο πνεύμονας του σακ βουαγιάζ μου, άσε που το κομπιούτερ πρέπει να το ανοίξεις
για γαστροσκόπηση, τα δε κλειδιά, γυαλιά, πορτοφόλι, ψιλά, κάρτες, κινητό σ’
ένα μικρό μπλε σκούρο καλαθάκι, και σ’ ένα μεγαλύτερο, περισσότερο καφάσι θα
το ‘λεγα σαν πλαστικό τετράγωνο κοφίνι, εναποθέτεις τα ιμάτιά σου να στα
παίξουνε στα ζάρια οι σεκιουριτάδες. Μετά δε, αφού γυμνός από καθετί που σου
φτιάχνει το προφίλ, την εικόνα σου, το «κάποιος είμαι, ρε πούστη μου», σε
περνάνε από αυτή την ωραία πύλη τη σιδερένια με τα φωτάκια τα κόκκινα από πάνω
και τα κουδουνάκια που έτσι κι έχεις ξεχάσει τη ζώνη σου ας πούμε βλέπει το
φωτοκύτταρο την αγκράφα και βίου-βίου-βίου η σειρήνα να σε κοιτάνε όλοι σαν
τον Έλληνα Μπιν Λάντεν. Έχω δει εγώ ανθρωποειδές του λάιφ στάιλ γυμνό από τη
Loui Vouiton του, με τα μάτια τα μπορδοκόκκινα απ’ το ξενύχτι χωρίς τα σκούρα
τα Armani, χωρίς κινητό με το έγχρωμο το καντράν το Nokia, χωρίς το χαντς-φρι
στ’ αυτί, με το ύφος ότι και καλά μιλάει με τον ίδιο τον Ντάουν Τζόουνς
αυτοπροσώπως, μόνο με πανταλόνι, πουκάμισο και να του βγάλουνε και τη ζώνη την
κροκό την Prada, να προχωράει κρατώντας τα βρακιά του και μ’ ανοιχτά τα πόδια
να μην πέσει το παντελόνι το Doltse το Gampana, (όλα αυθεντικές μαϊμούδες),
ένα σίχαμα ο Τζετ-σετάνθρωπος. Έτσι δε και ξαναχτυπήσει, παρ’ όλο το ρεζιλίκι,
η κουδουνοσειρήνα σε περιμένει αυτός με τη φόρμα και το ματσούκι στο χέρι που
στο περνάει γύρω γύρω σου. Κεφάλι, ώμοι, πλευρά, γλουτοί κι εκεί ανάμεσα στα
πόδια… έχω ακούσει κύριο σοβαρό ανδροπρεπή και σεβάσμιο ν’ αναφωνεί με φωνή
λυρικολετζέρας «Μη καλέ και γαργαλιέμαι».

Είμαι λοιπόν στην ουρά, δυο άτομα ακόμα κι έρχεται η σειρά του εξευτελισμού
μου, και ξαφνικά ένα ολόκληρο σχολείο με σακίδια, φωνές, σκουλαρίκια κι
ελβιέλες μπαίνει μπροστά μου άνετα άνετα, ότι δεν τρέχει τίποτα, όλος ο κόσμος
άρα και το αεροδρόμιο δικό μας.

Θα πρέπει να άλλαξα πολλά χρώματα. Είδα ένα μοβ σαν κουρτίνα να κατεβαίνει
ανάμεσα βλέφαρα και αμφιβληστροειδή χιτώνα και συγχρόνως ένα κεραμιδοσομόν
(καλά, η κυρία Μοιραράκη σήμερα έχει την τιμητική της) ν’ ανεβαίνει από το
στέρνο στα μάγουλα. Άρχισα με ένα κόντρα ρε Μείζονα σε φάση «Διαδηλωτής σε
απελευθέρωση», opus ’74: «Δεν θα περάσει ο φα-σι-σμός» και «Τούτο το χώμα
είναι δικό σας και δικό μας», και άλλα ηχηρά παρόμοια σε καθαρή πρόζα αυτή τη
φορά του ύφους «Καλά, γαϊδούρια είμαστε εμείς που περιμένουμε;.. τι μας
περάσατε… αυτά σας μαθαίνουνε στο σχολείο» και άλλα εφάμιλλα, και τότε βλέπω
αντί για την έπαρση της νιότης, την αυθάδεια και το αναιδές που περιμένω, κάτι
μάτια όλο αθωότητα, απορία και έκπληξη και την εφηβική φωνή «H κυρία (κι
έδειξε τη σεκιουριτού) μάς είπε να περάσουμε». Αισθάνθηκα τόσο άσχημα. Τόσο
εκτός τόπου, χρόνου και ζωής, ψιθύρισα ένα σαν με συγχωρείτε, σαν συγγνώμη,
περισσότερο για να τα ακούσω ‘γώ, και να το λέω μετά στην αφήγηση του
γεγονότος όταν το διηγούμαι, να ‘χω ένα άλλοθι. Στο αεροπλάνο πια δεμένος με
τη ζώνη ασφαλείας της θέσης μου, της ηλικίας μου και της απομόνωσής μου,
θυμήθηκα τα λόγια φίλου παλιού σ’ ένα μπαράκι μετά την παράσταση το βράδυ:
«Υπάρχουν άνθρωποι που βλέπουν τα νέα παιδιά και λένε: Κοίτα αυτοί θ’
αρπάξουνε τη θέση μου. Κι άλλοι… κοίτα, αυτοί θα συνεχίσουν τη ζωή μου… κι
άλλοι… κοίτα, σ’ αυτούς θα παραδώσω ό,τι έχω. Αν έχω… σ’ αυτούς θα
παραδώσω τη θέση μου όποια είναι και πρέπει να τους την παραδώσω καθαρή…».

Χαλάρωσα τη ζώνη. Έγειρα στην όρθια θέση μου, βαθιά ανάσα και… απογείωση.