H μούσα του Kοέλιο ήρθε απ’ το μέτωπο

Ο Πάουλο Κοέλιο ομολόγησε ότι το νέο του βιβλίο «Ζαχίρ» το εμπνεύστηκε από τη ζωή μίας πολεμικής ανταποκρίτριας των «Sunday Times». Και της το είπε..

«Έμαθα ότι το να κάνεις συνέντευξη σε διάσημους συγγραφείς μπορεί να είναι πιο
καταστροφικό από τις πολεμικές ανταποκρίσεις. Οι συγγραφείς δεν σε πυροβολούν,
αλλά μπορεί και να κλέψουν την ψυχή σου», γράφει η Κριστίνα Λαμπ στους «Sunday
Times». H Λαμπ, πολεμική ανταποκρίτρια και συγγραφέας του βιβλίου της «The
Sewing Circles of Herat» (εκδ. HarperCollins), πριν από ένα χρόνο έμαθε ότι
είναι η μούσα του Πάουλο Κοέλιο, από τον ίδιο τον συγγραφέα που της έστειλε το
χειρόγραφο του νέου του βιβλίου, «Ζαχίρ». Και πριν από δύο εβδομάδες ο
διάσημος Κοέλιο ανακοίνωσε επίσημα, με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου στη
Βραζιλία, ότι η μούσα του είναι μία Αγγλίδα πολεμική ανταποκρίτρια των «Sunday
Times» η οποία τον ενέπνευσε «με το θάρρος και την ευαισθησία της».

Κι όλα έγιναν για να σιγάσει «ο πόλεμος των μουσών» που ξέσπασε στην πατρίδα
του Κοέλιο, όταν διάφορες γυναίκες εμφανίστηκαν να ισχυρίζονται ότι ήταν το
πρόσωπο πίσω από την ηρωίδα του βιβλίου. Από την Τσετσίλια Μπολόκο, σύζυγο του
πρώην προέδρου της Αργεντινής Κάρλος Μένεμ, την ηθοποιό Βαλέρια Γκολίνο, μέχρι
μία Ρωσίδα σχεδιάστρια μόδας, που όλες τους διεκδικούσαν να είναι το Ζαχίρ του
Κοέλιο. Δηλαδή κάτι σαν πνεύμα – όπως το περιέγραφε σε μία ιστορία του ο Χόρχε
Λούις Μπόρχες – που αρκεί μία φορά να το δεις ή να το αγγίξεις για να μην
μπορείς να το ξεχάσεις ποτέ.

Στο άρθρο της η Κριστίνα Λαμπ εξηγεί ότι όλα ξεκίνησαν από μία συνέντευξη με
τον συγγραφέα, πριν από δύο χρόνια, στα γαλλικά Πυρηναία. H δημοσίευση της
συνέντευξης του Κοέλιο ήταν η αρχή της ηλεκτρονικής τους αλληλογραφίας. H
δημοσιογράφος τού μετέφερε τις εντυπώσεις της από το Αφγανιστάν, ενώ ο Κοέλιο
την ενημέρωνε από την Υεμένη ότι ξεκινούσε να γράφει ένα καινούργιο βιβλίο.
Τον περασμένο Ιούνιο τής έστειλε ένα μήνυμα με ένα μεγάλο ηλεκτρονικό
συνημμένο αρχείο. Ήταν το κείμενο του βιβλίου γραμμένο στα πορτογαλικά και με
τη σημείωση του συγγραφέα: «Ο θηλυκός χαρακτήρας είναι εμπνευσμένος από
εσένα».

«Ένιωσα λίγο έκπληκτη, λίγο κολακευμένη και σε εγρήγορση. Δεν με ήξερε. Πώς
μπόρεσε να βασίσει έναν χαρακτήρα πάνω μου; Ένιωσα σχεδόν γυμνή. Έτσι άνοιξα
το αρχείο των 304 σελίδων και με δισταγμό ξεκίνησα το διάβασμα. Και στην
πορεία αναγνώρισα πράγματα που του είχα εξομολογηθεί μέσα από τα ηλεκτρονικά
μου γράμματα», εξηγεί η Κριστίνα Λαμπ, προσπαθώντας να διευκρινίσει στους
αναγνώστες τη δική της αλήθεια από τη φαντασία του συγγραφέα. «Όσο προχωρούσε
το βιβλίο ανακάλυπτα κομμάτια της ζωής μου. Ο Κοέλιο περιγράφει την Εσθήρ να
έχει πάθος με το Καζαχστάν, ενώ εγώ έχω εμμονή με το Αφγανιστάν. Κι όταν
μιλάει για την ισχυρή πεποίθηση της ηρωίδας του ότι σε αυτές τις χώρες οι
άνθρωποι πιστεύουν σε αξίες τις οποίες εμείς έχουμε χάσει, με βρίσκει απόλυτα
σύμφωνη: «Το πιο σημαντικό πράγμα σε κάθε είδους ανθρώπινη σχέση είναι η
συζήτηση. Όμως οι άνθρωποι δεν μιλάνε καθόλου, δεν κάθονται κάτω να συζητήσουν
και να ακούσουν. Πηγαίνουν θέατρο, σινεμά, βλέπουν τηλεόραση, ακούνε μουσική,
διαβάζουν βιβλία, αλλά δεν μιλάνε σχεδόν ποτέ. Αν θέλουμε ακόμα να αλλάξουμε
τον κόσμο, πρέπει να πάμε πίσω στον χρόνο. Σε μια εποχή που οι πολεμιστές
μαζεύονταν γύρω από τη φωτιά και έλεγαν ιστορίες».

Μετά τη δημόσια ανακοίνωση του Πάουλο Κοέλιο σχετικά με τη μούσα του, η
Κριστίνα Λαμπ βρέθηκε στο επίκεντρο μίας απρόσμενης δημοσιότητας. «Ήμουν στη
Ζιμπάμπουε προσποιούμενη την τουρίστρια – καθώς είναι ο μόνος τρόπος να
στείλεις ανταπόκριση από αυτή τη χώρα – όταν ένας δημοσιογράφος από την
πορτογαλική εφημερίδα “Correio da Manha” μου τηλεφώνησε για να μου πει ότι
ανακάλυψε πως η Εσθήρ ήμουν εγώ. Ακολούθησε μία παράξενη τηλεφωνική
συνέντευξη, καθώς συνέχιζα να αρνούμαι τη δημοσιογραφική μου ιδιότητα, σε
περίπτωση που οι κατάσκοποι του Μουγκάμπε παρακολουθούσαν τη συνδιάλεξη. Την
άλλη μέρα βγήκα πρωτοσέλιδο της εφημερίδας ως μούσα του Κοέλιο. Και την
περασμένη εβδομάδα βρέθηκα να απαντάω σε τηλέφωνα από εφημερίδες της Ισπανίας,
της Πορτογαλίας, της Βραζιλίας, της Νότιας Αφρικής ακόμα και της Αγγλίας, για
το πώς αισθάνομαι ως “μούσα του Πάουλο Κοέλιο”. Τώρα πια συνήθισα στην ιδέα,
αν και ακόμα δεν γνωρίζω τι πρέπει να κάνω. Γι’ αυτό και ρώτησα τον Κοέλιο πώς
πρέπει να συμπεριφέρομαι. “Πρέπει να μεταχειριζόμαστε τις μούσες σαν να ήταν
νεράιδες”, απάντησε εκείνος. Και ομολόγησε πως ποτέ πριν δεν είχε μία μούσα
για τα γραπτά του».

H εμπόλεμη ζώνη ως ναρκωτικό

H Κριστίνα Λαμπ διαπιστώνει ότι το να είσαι μούσα ενός διάσημου συγγραφέα μπορεί να είναι πιο επικίνδυνο από το πολεμικό ρεπορτάζ

Κατά την εκτίμηση της μούσας του Κοέλιο, η Εσθήρ παρουσιάζει ανάλογα
συμπτώματα εθισμού στις πολεμικές καταστάσεις με την ίδια. «Είναι σαν
ναρκωτικό, λέει η Εσθήρ. Όταν βρίσκομαι σε μία ζώνη πολέμου, η ζωή μου έχει
νόημα. Περνάνε μέρες χωρίς να έχω κάνει μπάνιο, τρώω ό,τι και οι στρατιώτες,
κοιμάμαι για τρεις ώρες τη νύχτα και ξυπνάω από τις ανταλλαγές πυρών. Ξέρω ότι
οποιαδήποτε στιγμή κάποιος μπορεί να απασφαλίσει μία χειροβομβίδα και αυτό με
κάνει να νιώθω ζωντανή. Αληθινά ζωντανή, εννοώ να αγαπάω κάθε λεπτό, κάθε
δευτερόλεπτο. Δεν υπάρχει χώρος για θλίψη και φόβους. Μόνο μία μεγάλη αγάπη
για τη ζωή».

INFO

Το βιβλίο του Πάουλο Κοέλιο «Ζαχίρ» θα κυκλοφορήσει στα ελληνικά στις 6
Ιουνίου από τις Εκδόσεις Λιβάνη.