Θέλει κουράγιο το λίφτινγκ…

Το άγνωστο, αδημοσίευτο μέχρι σήμερα, χειρόγραφο του Γιώργου Ιωάννου που καλλιγραφικά το είχε τιτλοφορήσει «H ομορφιά μέσα στα χρόνια» δημοσιεύεται ολόκληρο στο περιοδικό τέχνης και λόγου της Θεσσαλονίκης «Εντευκτήριο»

Μια άγνωστη πτυχή μιας πολύτιμης «Κληρονομιάς» που κληροδότησε ο Γιώργος
Ιωάννου μάς αποκαλύπτεται σε αδημοσίευτο κείμενό του για την «Ομορφιά μέσα στα
χρόνια», είκοσι χρόνια μετά τον θάνατό του. Κείμενο που θα δημοσιευθεί στο
αφιέρωμα του περιοδικού «Εντευκτήριο» της Θεσσαλονίκης και στο οποίο ο
Θεσσαλονικιός συγγραφέας υπερασπίζεται και το λίφτινγκ!

«Αισθάνομαι κρυφή χαρά και όχι λίγη, ομολογώ, ανακούφιση (ικανοποίηση) όταν
αντικρίζω ή συλλογιέμαι τους ανθρώπους εκείνους που αγωνίζονται σε προχωρημένη
ακόμα ηλικία να μην υποκύψουν και αισθητικά στη φθορά του χρόνου», σημειώνει ο
Γιώργος Ιωάννου στην εισαγωγή του κειμένου, που γράφτηκε τον Δεκέμβριο του
1979, όταν ήταν 52 ετών. Έφυγε στις 16 Φεβρουαρίου 1985 (με αφορμή τα 20χρονα
η μνήμη του τιμήθηκε φέτος με σειρά εκδηλώσεων).

«Αποκαλύπτομαι μπροστά σ’ αυτούς που έχουν το κουράγιο και τη διάθεση
να αρχίσουν από μια ηλικία κι έπειτα τις αισθητικές εγχειρήσεις προσώπου, οι
οποίες μάλιστα κάθε τόσο χρειάζονται επανάληψη», σημειώνει ο συγγραφέας. «Και
επίσης εκτιμώ άπειρα τις οικογένειές τους και τους κύκλους τους που τους
παραστέκονται και ίσως τους παροτρύνουν στα διαβήματά τους. Με την ανανέωση
του προσώπου τους προσφέρουν ψυχολογικές υπηρεσίες στους συνομηλίκους τους.
Και όχι μόνο σ’ αυτούς… Θέλουν πολύ κουράγιο όλα αυτά, δύναμη χαρακτήρα,
βαθιά συνάφεια με το νόημα της ζωής και των ανθρώπων. Ανεξάρτητα από το αν ο
αγώνας αυτός είναι άνισος και καταδικασμένος, προσφέρει και στους άλλους
δύναμη και χαρά που ανταποκρίνονται σε όλα τα χρόνια της ζωής και τα πιο
έσχατα. Και εμπνέουν δύναμη γιατί είναι πράγματα εφικτά, φτασμένα από
ανθρώπους με κλονισμένη συχνά την υγεία τους.

Ενώ η μύρλα, η κλάψα, το μοιρολόγημα, τι προσφέρουν; Μοναχά την ασκήμια και το
πριν από την ώρα ερείπωμα. Και όμως είναι ατελείωτοι αυτοί και κρατούν στην
κοινωνία τα σκήπτρα. Πολλοί τους ανήκουν στους πρώην ωραιότατους, που όμως από
ψυχική φτώχεια αφέθηκαν στο πρόωρο ρέπιασμα. Τους άσχημους αυτούς εγώ δεν τους
μπορώ. Μου ρίχνουν το ηθικό μου.

Ενώ οι άλλοι είναι οι λατρεμένοι μου κι όλο αυτούς σκέφτομαι τώρα που κοντεύει
ν’ αλλάξει πάλι ο χρόνος και να εγκαινιασθεί μια νέα αρμαθιά, τη δεκαετία του
’80… τι μαγικός αριθμός! Είναι δύο φορές το μαγικό σαράντα και τέσσερις –
παρακαλώ – φορές το ακόμα μαγικότερο είκοσι, όπου κανένας αισθητικός αγώνας
δεν χρειάζεται παρά μόνο από τους άλλους…».

Στις «Σελίδες για τον Γιώργο Ιωάννου» του λογοτεχνικού περιοδικού
«Εντευκτήριο», που εκδίδει εδώ και είκοσι χρόνια -και στους σύγχρονους
λογοτεχνικά και εκδοτικά χαλεπούς καιρούς- ο Γιώργος Κορδομενίδης, γράφουν
ακόμη οι Μανόλης Αναγνωστάκης, Αντιγόνη Βλαβιανού, Τάκης Χατζόπουλος κ.ά.

H «κληρονομιά» παραμένει

«Η μόνη κληρονομιά» που άφησε ο Γιώργος Ιωάννου είναι τα 25 βιβλία του
(διηγήματα, ποιήματα, παραμύθια, δοκίμια, μελέτες, μεταφράσεις) και τα οκτώ
μόλις τεύχη του περιοδικού «Φυλλάδιο». «Κληρονομιές δεν είχαμε για να
μαλώνουμε ούτε και να χαιρόμαστε… Κι εγώ, φυσικά, τίποτα δεν πρόκειται να
κληροδοτήσω. Άλλωστε και να είχα κάτι σε ποιον θα το άφηνα; Από την άλλη
κιόλας μέρα τα βιβλία και τα χαρτιά μου θα πεταχτούνε έξω από το νοικιασμένο
σπίτι», έγραφε στο διήγημα «H μόνη κληρονομιά». Τίποτα δεν πετάχτηκε, όμως. Το
τελευταίο σπίτι του στην Αθήνα (Δηλιγιάννη 3) παραμένει, 20 χρόνια από τότε
που «έφυγε», ως είχε. H αδελφή του, Δήμητρα Μυλαράκη, παρότι ζει στη
Θεσσαλονίκη, εξακολουθεί να καταβάλλει το ενοίκιο και να διατηρεί τον χώρο
όπως τον άφησε ο Ιωάννου φεύγοντας τον Ιανουάριο του 1985 για μια απλή
επέμβαση που του στοίχισε, τελικά, τη ζωή…

INFO

«Εντευκτήριο» – αφιέρωμα «Σελίδες για τον Γιώργο Ιωάννου», τεύχος 68, από
σήμερα στα βιβλιοπωλεία. Σελ. 176. Τιμή 10 ευρώ.