Tελευταίοι… χαιρετισμοί

Έτσι είναι πάντα μ’ ένα αντίο…

ΟΛΟΙ έχουν τη μεγάλη ευκαιρία στη ζωή. Για τον Γιώργο Βαζάκα, το «καλό χαρτί»
αφορούσε την πρόσληψή του από τον Πανιώνιο. Μετά τη θητεία σε Απόλλωνα
Σμύρνης, Χαλκηδόνα και άλλες μικρομεσαίες ομάδες, η Νέα Σμύρνη φάνταζε
προορισμός ικανός να δείξει… πόσα απίδια πιάνει ο προπονητικός σάκος του
Έλληνα τεχνικού.

Ο Βαζάκας αντικατέστησε τον Κάρολ Πέτσε νωρίς νωρίς και από την πέμπτη
αγωνιστική κάθησε στο τιμόνι τού Πανιωνίου. Σύντομα, διαφοροποίησε το σύστημα
και από το φουλ αμυντικό τού Σλοβάκου, εγκαινίασε τη ζώνη και το περισσότερο
επιθετικό. Με την πάροδο του χρόνου και όσο περνούσαν οι αγωνιστικές, ο
Πανιώνιος βελτίωνε τη θέση του και φλέρταρε ακόμη και την έξοδο στην Ευρώπη.
Όλα αυτά μέχρι το απόγευμα του Σαββάτου… Τότε, η γύμνια των εξεδρών
(ελάχιστος ο κόσμος!) επεκτάθηκε και στον αγωνιστικό χώρο. H ομάδα ήταν γυμνή!
Δίχως πίστη, διάθεση, δυνάμεις και παίζοντας για μεγάλο χρονικό διάστημα με
δέκα ποδοσφαιριστές, ηττήθηκε εύκολα από τον Ηρακλή. Ο Πανιώνιος έχασε το
ματς, τις ελπίδες του για έξοδο σε ευρωπαϊκή διοργάνωση και μαζί με όλα τα
προηγούμενα, τον προπονητή του. Τον Γιώργο Βαζάκα. Ο κόουτς παραιτήθηκε με μια
κίνηση που έδειχνε ευθιξία. Είναι όμως έτσι; Ίσως ναι, ίσως και όχι. Γιατί ο
συμπαθής κατά τα άλλα προπονητής όφειλε να παρουσιάσει ευαισθησίες και στο
πρόσφατο παρελθόν. Όταν συμβιβαζόταν πολύ εύκολα με την ιδιοκτησία, όταν άφηνε
παίκτες στον πάγκο και όταν δεν χρησιμοποιούσε όσους δεν ήθελαν οι υπεύθυνοι
της διοίκησης. Ο Βαζάκας ναι, δούλεψε με νέα παιδιά, αλλά τη στιγμή που
παραχωρήθηκαν και μάλιστα μεσούσης της σεζόν δεν τον ακούσαμε να λέει τίποτα.
Για το καλό τού Πανιωνίου, σίγουρα…

Όσο για το ερώτημα «ο Βαζάκας ήταν άνθρωπος του Μπέου;». Απλή η απάντηση. Στον
τωρινό Πανιώνιο δύσκολα κάποιος δεν φέρει αυτόν τον τίτλο. Ο Βαζάκας αυτό
επέλεξε, αυτό ακολουθεί. Ήταν γραφτό του η κατάληξη να είναι δίχως χαμόγελα…