ΓHΠEΔOΓPAΦIEΣ

Μέρες χωμάτινης βροχής για την Αθήνα και εξίσου θλιβερού ποδοσφαίρου για τους
διεκδικητές τού πρωταθλήματος. Θεωρητικά, τα πάντα είναι ακόμα ανοιχτά. Στη
γηπεδική πράξη, λίγα πια μπορούν ν’ αλλάξουν. Ιδίως όσον αφορά τη γενική
ποιότητα των ομάδων, αλλά πάνω απ’ όλα της ίδιας της διοργάνωσης που θα
περάσει στη μνήμη σαν μία από τις μετριότερες όλων των εποχών.

Μπορεί οι συγκινήσεις να λείπουν – και να έλειψαν τουλάχιστον από τους
«μεγάλους» και αυτό το Σαββατοκύριακο -, αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν
υπήρξαν, σ’ αυτό το πρωτάθλημα, κάποιες ομάδες που ξεπέρασαν τον εαυτό τους.

Συμπτωματικά, έπαιξαν μεταξύ τους αυτή την αγωνιστική. Και μπορεί να μην την
έκαναν συναρπαστική, διέσωσαν όμως τουλάχιστον την αξιοπρέπειά της. AEK και
Ξάνθη είναι, για διαφορετικούς λόγους, κάτι σαν ηθικοί νικητές αυτής της
χρονιάς ό,τι και να γίνει μέχρι το όχι τόσο μακρινό τέλος της.

Το ότι η AEK συζητά για τίτλο, κοντά στο κλείσιμο μιας περιόδου που παραλίγο
να της είχε στοιχίσει την ίδια της την ύπαρξη, είναι τιμητικό για εκείνη, αλλά
και ενδεικτικό για το επίπεδο του ποδοσφαίρου μας. Μια ομάδα προπονητή, με
θέληση σαφώς, με πείσμα να απαντήσει σε όσους την είχαν πρόωρα ξεγραμμένη, με
αλληλεγγύη και δέσιμο μεταξύ των παικτών, με πηγή έμπνευσης έναν πρόεδρο –
σημαία – οπαδό, με παραπάνω κίνητρο λόγω Ολυμπιακού Σταδίου… αλλά ώς εκεί.
Γιατί, ποδοσφαιρικά, ήταν μια ομάδα που φέτος χτιζόταν και δοκιμαζόταν για τις
επόμενες χρονιές, σφιχτή, αλλά χωρίς ιδιαίτερη προσωπικότητα και με παίκτες
που, στη μεγάλη τους πλειονότητα, δεν ήταν βαριά ονόματα. Το ότι αυτή η AEK,
που δεν ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς, που τη στοίχειωνε το πρόσφατο
παρελθόν της και την προβλημάτιζε το άμεσο μέλλον της, κατάφερε, με θετική
διάθεση, μπόλικη τύχη, αλλά κυρίως με περηφάνια, να πάει μπροστά και να
κοιτάει ακόμα πιο μπροστά, το χρωστάει πρώτα απ’ όλα στον κλειστό αλλά
πείσμονα προπονητή της και, στη συνέχεια, στη μεταδοτική πίστη του κόσμου της.
Και φυσικά στον MVP του πρωταθλήματος που λέγεται Κατσουράνης και στην
αποκάλυψή του που ήταν ο Σοάρες.

H Ξάνθη, από την πλευρά της, ήρθε, ακόμα πιο αθόρυβα, από ακόμα πιο μακριά.
Νοικοκυρεμένη πάντα ήταν, αλλά τέτοια προσωπικότητα μόνο φέτος απέκτησε. M’
έναν Μαντζουράκη που βρήκε το ύψος του, έναν αναγεννημένο Λουτσιάνο που θέλησε
– και κατάφερε – να ξετινάξει για πάντα τη ρετσινιά του κιθαροκουβαλητή, μια
πολύ δυνατή έδρα κι ένα πετυχημένο μείγμα νεαρών Ελλήνων και έμπειρων ξένων, η
ακριτική ομάδα όχι μόνο ταλαιπώρησε όλους τους μεγάλους, αλλά, όπως και χθες
τους έδωσε και μερικά μαθηματάκια.

H δε κίνηση της διοίκησής της να παραδεχθεί ότι αδίκως ισοφάρισε – και
καταδίκασε -, πριν από μερικές αγωνιστικές, την Κέρκυρα, είναι κι ένα μάθημα
ήθους. Μπορεί ο αποτελεσματικός Παναθηναϊκός και ο ολοένα και πιο ράθυμος
Ολυμπιακός να την περνάνε στη βαθμολογία, ωστόσο στη φίλαθλη εκτίμηση εκείνη
τούς άφησε πίσω. Το θέμα, στο ταλαιπωρημένο μας πρωτάθλημα, είναι πόσο η
εκτίμηση μετράει ακόμη.