Πρόσωπα Σαράντα χρόνια παραισθήσεων

Πατέρας του έκσταζι και μιας διακοσαριάς άλλων ψυχοδηλωτικών ουσιών

Ο άνθρωπος που επινόησε το έκσταζι και λίγες εκατοντάδες άλλες ψυχεδελικές
ουσίες ζει μαζί με τη γυναίκα του την Αν, σε απόσταση 30 λεπτών από τον κόλπο
του Σαν Φρανσίσκο, στην πλαγιά ενός λόφου γεμάτου βελανιδιές, πεύκα του
Μοντερέι και παραισθησιογόνους κάκτους. Εβδομήντα εννέα χρόνων, ζει αξιοπρεπώς
– από ένα μικρό χαρτοφυλάκιο μετοχών, τη σύνταξή του και το ενοίκιο που του
πληρώνουν δύο εταιρείες τηλεφωνίας για τους αναμεταδότες που έχουν
εγκαταστήσει στο κτήμα του.

Εδώ και 40 χρόνια ο Αλεξάντερ Σάλγκιν (ο οποίος εργάζεται εν γνώσει των αρχών
και δημοσιεύει τα αποτελέσματα των ερευνών του) έχει δημιουργήσει σχεδόν 200
ψυχεδελικές ουσίες. Χρησιμοποιεί τον όρο αυτόν, που είναι η μεταγραφή στα
αγγλικά της ελληνικής λέξης ψυχοδηλωτικές, και όχι τη λέξη παραισθησιογόνες,
επειδή πιστεύει στις θεραπευτικές ιδιότητές τους. Το 1976 ανέσυρε από τα βάθη
της χημικής λογοτεχνίας μια σκοτεινή ουσία ονόματι MDMA για να την παρουσιάσει
στον κόσμο, όπου έγινε διάσημη με την ονομασία έκσταζι.

Οι οπαδοί του τον θεωρούν ήρωα, πρωτοπόρο, άγιο άνθρωπο. H δουλειά του, λένε,
εγγράφεται σε μια παράδοση αρχαία και σεβαστή σε πολλούς πολιτισμούς. Με το
πεγιότλ στους Νάβαχο, το LSD στη δεκαετία του 1960, την κάνναβη σε όλα τα μέρη
του πλανήτη που μπορεί να φυτρώσει, ο άνθρωπος ανέκαθεν έκανε χρήση χημικών
ουσιών για να φτάσει σε μια κατάσταση εναλλακτικής συνείδησης. Και τίποτε δεν
κατάφερε να σταματήσει αυτή την τάση. Ο Σάλγκιν λέει στους «Νιου Γιορκ Τάιμς»
πως δεν βλέπει τίποτε παράξενο στο γεγονός ότι αφιέρωσε στις ουσίες αυτές τη
ζωή του. Το παράξενο γι’ αυτόν είναι ότι τόσο λίγοι κάνουν το ίδιο. «Ολόκληρο
το σύμπαν μας περιέχεται στο πνεύμα. Μπορούμε να επιλέξουμε να μην το
προσεγγίσουμε, μπορούμε ακόμη και να αρνηθούμε την ύπαρξή του», είχε γράψει.
«Αλλά είναι εκεί, μέσα μας, και υπάρχουν χημικές ουσίες που μπορούν να
λειτουργήσουν ως καταλύτες για να έχουμε πρόσβαση σ’ αυτό».

Στα 16 του πήρε υποτροφία για το Χάρβαρντ, έκανε διδακτορικό στη βιοχημεία στο
Πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϋ και άρχισε να εργάζεται για την Dow Chemical, η
οποία τον άφησε να αφιερωθεί στο πάθος του – τις ψυχοδηλωτικές ουσίες – και
κατοχύρωνε με ευρεσιτεχνία όσες από τις ουσίες που ανακάλυπτε την ενδιέφεραν.
Κάποια στιγμή άρχισε να εργάζεται ως ανεξάρτητος σύμβουλος για εργαστήρια και
νοσοκομεία. Ο μόνος περιορισμός που αποδέχεται στα ναρκωτικά είναι η
απαγόρευση της πώλησής τους στους ανήλικους. Και όταν ο Ντρέηκ Μπένετ των
«Νιου Γιορκ Τάιμς» τον ρωτάει αν θυμάται την πρώτη φορά που πληροφορήθηκε ότι
κάποιος έχασε τη ζωή του εξαιτίας ενός από τα ναρκωτικά του, ο Σάλγκιν απαντά
πως όχι: «Θα το είχα θεωρήσει θλιβερό γεγονός, αλλά πάλι, μήπως δεν πεθαίνουν
άνθρωποι εξαιτίας της ασπιρίνης;».