ΣE ΠPΩTO ENIKO «Tα εμά εμά και τα σα… εμά!»…

Παρακολουθώ εδώ και καιρό τη δημόσια συζήτηση – τον καβγά για την ακρίβεια –
για το ωράριο των καταστημάτων και – τελευταία – και των δημοσίων υπηρεσιών.
Οι λέξεις που δεσπόζουν είναι: «Οι έμποροι». «Οι επιχειρηματίες». «Τα κέρδη
τους». Τελευταία, προστέθηκαν και οι φράσεις: «Οι δημόσιοι υπάλληλοι και τα
“αναφαίρετα” δικαιώματά τους», (βλέπε, σκανδαλώδη προνόμια). Για τον πολίτη,
παιδιά, τον δύσμοιρο Έλληνα καταναλωτή, τι;

Για τον γονιό, που δεν έχει πού να αφήσει το μωρό του για να προλάβει
(ασθμαίνοντας) την Εφορία ή το Ταχυδρομείο; Για την εργαζόμενη, που δεν μπορεί
να ψωνίσει παρά μόνο το μεσημέρι ή αργά το βράδυ, αλλά δεν βρίσκει τίποτα
ανοικτό; Για την οικογένεια που φθάνει επιτέλους στον μακρινό αρχαιολογικό
χώρο (στο Ηραίο της Σάμου το Πάσχα ή στον Μυστρά την Πρωτομαγιά), για να
εισπράξει κατάμουτρα την κλειστή πόρτα («κλειστόν λόγω αργίας»);…

Στον Έλληνα καταναλωτή – πες καλύτερα, στον Έλληνα «πελάτη», για να είμαστε
πιο κοντά στην επικρατούσα νοοτροπία τού «να τού τα πάρουμε» – δεν
αναγνωρίζεται κανένα δικαίωμα. Ούτε καν εκείνο της επιστροφής ενός άθικτου
ρούχου για το οποίο μετάνιωσε – όπως συμβαίνει στην Ευρώπη και στην Αμερική –
ούτε, πολλές φορές, εκείνο της αλλαγής του προϊόντος, παρά μόνον τις ημέρες
και τις ώρες που ορίζει το κατάστημα (και φυσικά, πάντα με τα απαραίτητα
«μούτρα» του μαγαζάτορα, που «περιέργως», όταν το πουλούσε, ήταν πολύ
πρόσχαρος). Τσιμουδιά, λοιπόν, για τον «πελάτη» και τον πολίτη, που δεν
προστατεύεται από τις απάτες, τις κακοτεχνίες, την κακή ποιότητα, τα
υπερκέρδη…

Ποιος, άλλωστε, έκανε λόγο για τις μικρότερες ουρές στις δημόσιες υπηρεσίες –
που θα φέρει μια παράταση του ωραρίου – για τα λιγότερα μποτιλιαρίσματα στους
δρόμους κατά τις πρωινές ώρες, για το μειωμένο στρες; A, πα πα! «Τα εμά εμά
και τα σα… εμά!»… Ή, άλλως, «μονά – ζυγά, δικά μας και σ’ όποιον
αρέσει»!… Δεν αρέσει, δεν αρέσει…