MATIEΣ Tα μεγάλα τραγούδια

Έπρεπε να πεθάνει ο Μπιθικώτσης για ν’ ακούσουμε και πάλι απ’ το ραδιόφωνο και
την τηλεόραση πραγματικά μεγάλα τραγούδια, πραγματικές κουβέντες αντρών, που
δεν βγαίνουν για φιγούρα στα «παράθυρα», αλλά «τα λένε» στα καφενεία και τις
ταβέρνες, με τη σοφία των μαστόρων και των εργατών, δίπλα από μια μπουκάλα
βαρελίσιο κρασί.

Κάποτε όταν ο Αβραμόπουλος κάρφωσε στο στήθος του Μπιθικώτση το παράσημο της
Αθήνας, σε μια πολύ σεμνή τελετή, είπα πως αν ο Γρηγόρης, με τη φωνή του,
κάνει ένα μόνο «ααα» θα τρέξουν να κρυφτούν, σαν ποντίκια, δεκάδες
τραγουδιστές και τραγουδιστάκια, που μας τρυπάνε τα αυτιά νύχτα-μέρα, χωρίς να
ξέρουν τι λένε, γιατί τραγουδάνε, τι θα κερδίσουν με το τραγούδι τους, εκτός
από λεφτά.

Και τι σύμπτωση: ο θάνατος του Μπιθικώτση ήρθε την επομένη τής γκλαμουριόζικης
εκδήλωσης στο Μέγαρο, για τα βραβεία «Αρίων»! Πού Μπιθικώτσης και πού
Παπαρίζου – στην τύχη παίρνω το όνομά της – και πού ο Μίνος και ο Ντίνος και ο
Πιπίνος – όλη αυτή η συντροφιά της τεράστιας αποδοχής, που προχωράει εμπρός,
θριαμβευτικά, σαν τον… Μεγαλέξανδρο και ιδέαν δεν έχει τού τι ήταν ο Ελύτης,
ο Σεφέρης, ο Ρίτσος, ο Λειβαδίτης, ο Βάρναλης – τι τραγούδια έγραψαν
ανεβάζοντας την Ελλάδα πολύ ψηλότερα, ο Θεοδωράκης, ο Χατζιδάκις, ο Ξαρχάκος,
ο Μούτσης, ο Μαρκόπουλος και πιο πριν, οι εκπληκτικοί εκείνοι δημιουργοί, που
όλοι τους μπορούν να χωρέσουν και σε ένα μόνο όνομα: Τσιτσάνης.

Είχαμε ένα τραγούδι ίσαμε τον ουρανό. Και φρόντισαν οι εταιρείες να το
κοντύνουν, να το πλαδαρέψουν, να το απονευρώσουν. Ποτέ καμιά τους δεν οργάνωσε
μια «τιμητική» για καταπληκτικούς μουσικούς, όπως ο K. Παπαδόπουλος, ο Χρ.
Νικολόπουλος, ο Θ. Πολυκανδριώτης, ο Ζαμπέτας, ο Διακογιώργης. Ποτέ καμιά τους
δεν έστειλε ένα φιλικό γράμμα, χωρίς τσιριμόνιες και γλειψίματα στον Γκάτσο,
στην Ευτυχία, στον Τσάντα, στον Κολοκοτρώνη. Όλα «κονόμι»: φασούλι το φασούλι
για να δημιουργηθούν τεράστιες περιουσίες, τεράστια ρεπερτόρια, που κάποια
στιγμή θα πουληθούν στο εξωτερικό και δεν θα μείνει τίποτα σ’ αυτό τον τόπο.

Πέθανε ο Μπιθικώτσης, ακούσαμε, θυμηθήκαμε, πήρε τα πάνω της η ψυχή μας. Εγώ
δεν πήγα στην κηδεία. Θα ένιωθα άρρωστος από τους «δεκάρικους» των επισήμων.
Που ποτέ δεν αντιλήφθηκαν τι ήταν ο Μπιθικώτσης, τι «εκόμισε εις την τέχνην
του», τι παραδείγματα ήθους, επαγγελματισμού και καθαρότητας έδωσε σε όλους
μας.

Ναι, η μνήμη του θα είναι αιωνία, χωρίς να χρειαστεί να το ψάλλουν οι παπάδες.