ΣE ΠPΩTO ENIKO H κυρία μετακόμισε

Απόψε είναι το έκτο βράδυ που θα κοιμηθεί στο νέο της διαμέρισμα. Αν και όλα
τα περιμένει κανείς από μια σταρ σαν ελόγου της, θέλω να πιστεύω ότι έχει ήδη
συνηθίσει τον θόρυβο του καινούργιου κλιματιστικού, τα πατήματα στο καινούργιο
παρκέ, καθώς και το ροχαλητό των νέων της συγκατοίκων. Να, ακόμη κι εγώ που
είμαι κόρη του μπαμπά μου και όχι να πεις του Λεονάρντο ντα Βίντσι. Ακόμη κι
εγώ τσαντίζομαι και «τα παίρνω», όταν οι απέναντι έχουν ολονύκτιο γαμήλιο
πάρτι. Πόσο μάλλον η Τζοκόντα, που από την περασμένη εβδομάδα μοιράζεται, στη
νέα πτέρυγα του Λούβρου, το ίδιο ανακαινισμένο πανάκριβο απαρτμάν με τους
θορυβώδεις συμπεθέρους τού «Εν Κανά Γάμου». Δεν έχει σημασία που οι
συγκεκριμένοι γλεντοκόποι είναι έργο του Βερονέζε. Από την πρώτη στιγμή που
διασταυρώθηκαν τα βλέμματά μας, κατάλαβα ότι αυτή εδώ η γυναίκα δεν είναι
απλώς εικαστικό περιστατικό.

Δεν ντρέπομαι μάλιστα να πω ότι δεν έδωσα καμία σημασία στο πολυδιαφημισμένο
χαμόγελό της, ούτε στην πρώτη, ούτε στις επόμενες πολλές μας συναντήσεις. Ας
χαριεντίζεται λοιπόν όσο θέλει με τους άλλους. H δική μου Μόνα Λίζα είναι
ολόκληρη ένα ζευγάρι μάτια. Έτσι όπως με κυνηγούν, έστω κι από κουτί με
σοκολατάκια, δίνουν νόημα στη μανία καταδιώξεως που με κατατρύχει. Τη
δικαιώνουν. Δικαιώνουν τη διαρκή ανησυχία μου, την ξυπνάνε όταν κουράζεται και
το κόβει στον ύπνο. Άλλωστε, «Υπάρχω» σημαίνει έχω συνένοχο. Δεν το συζητώ:
Φυσικά και θα έρθω να σε δω με την πρώτη ευκαιρία…