MATIEΣ Mπιθικώτσης

Τον σκέφτομαι συνεχώς από το βραδάκι της Πέμπτης που έμαθα για τον θάνατό του.
Τον σκέφτομαι καθισμένον στο πάλκο, με την ωραία του γραβάτα, το
φρεσκοσιδερωμένο του πουκάμισο, το καλοραμμένο κοστούμι του, τα γυαλισμένα του
παπούτσια. Τον σκέφτομαι μάγκα, όμορφο, με το μπουζούκι στο χέρι, με τo ‘να
πόδι πάνω στ’ άλλο, με τη φωνή του να κόβει σε φέτες κάθε ζεϊμπέκικο, κάθε
χασάπικο.

Δεν ήταν ο Μπιθικώτσης για «τραλαλά». Είχε ίσκιο βαρύ. Ηταν άντρας. Όχι μόνο
τα χρόνια του ’50 και του ’60. Αλλά κι αργότερα. Ώς το τέλος. Του άρεσε να
λέει ιστορίες, να φαντάζεται, να παραδοξολογεί. «Έντεκα είμαστε οι “εντάξει”
σ’ αυτόν τον τόπο. Μη σε πιάσουνε κορόιδο και σου πασάρουνε και κάνα
δωδέκατο…». «Είχα μερικά φράγκα στην τσέπη για ν’ αγοράσω ένα πουλόβερ. Τα
μόνα μου λεφτά. Ακούω έναν με γραμμόφωνο, στη Σταδίου, να βάζει την πλάκα του
Χατζιδάκι με το “Γαρύφαλλο στ’ αυτί”. Έκατσα κι άκουγα, στη ζούλα. Ύστερα,
μόλις με αγριοκοίταξε, άρχισα να τον πληρώνω, για να βάζει και να ξαναβάζει το
τραγούδι…».

Μαθητές του Μπιθικώτση, ο Νταλάρας, ο Μητσιάς και μια σειρά άλλων
τραγουδιστών. Ο Μητσιάς ήταν στην Εντατική του νοσοκομείου, μαζί με τον γιατρό
Στρ. Παττακό, λίγο πριν φτερουγίσει η ψυχή τού Γρηγόρη. Ο Νταλάρας είχε
ξεσηκώσει όλους τους συναδέλφους του για να πραγματοποιηθεί εκείνη η μαγική
βραδιά «Για τον Μπιθικώτση», πριν από τρία χρόνια, στο Στάδιο Ειρήνης και
Φιλίας. Ναι, μαθητές. Με έναν δάσκαλο, που είχε πλάκα τα γαλόνια.

Μόλις άκουσα την είδηση στην τηλεόραση, πάγωσα, μολονότι ήμουν προετοιμασμένος
για το «αντίο». Έκατσα να γράψω. Ένιωσα άδειος. «Μα πρέπει να στείλεις
χρονογράφημα για το Σάββατο», είπε ο δημοσιογράφος μέσα μου. «Το ζητάει η
επικαιρότητα». Δεν μπορούσα, όμως, να χαράξω ούτε γραμμή! Αχ, μωρέ Γρηγόρη…
«Ρε συ, ο μεγαλύτερος τραγουδιστής είναι ο Καζαντζίδης. Θεός! Κι εγώ μαζί…
Αυτός είναι αρχηγός της Χωροφυλακής κι εγώ της Αστυνομίας Πόλεων…».

Ο Μπιθικώτσης με τα «λαϊκά» του, ο Θεοδωράκης με τη μεγάλη ποίηση, ο Ξαρχάκος,
ο Μούτσης, ο Σπανός, ο Κουγιουμτζής, ο Λοΐζος ο οποίος αισθανόταν «μισός»
επειδή δεν είχε «δουλέψει» με τον Γρηγόρη… Οφείλω να πω και τούτο, το
προσωπικό: δεν ξέρω ποια θα ήταν η διαδρομή μου αν δεν είχα το προνόμιο και
την τύχη τα δύο πρώτα μου τραγούδια, την «Άπονη ζωή» και τη «Φτωχολογιά», να
τα ερμηνεύσει αυτός ο καταπληκτικός καλλιτέχνης.