Kαι στο τάβλι,ντέρμπι θα ήταν!

Αυτή η κορνίζα κοσμεί το γραφείο του Γιώργου Σιδέρη – σύμβολο αλληλοεκτίμησης των μεγάλων αντιπάλων. Ο «Φώντακας» (αριστερά), με τον Δομάζο (στο κέντρο) και τον Μίμη Παπαϊωάννου. Στο στήθος, το εθνόσημο…

Πριν από 35 χρόνια ήταν αντίπαλοι. Και ταυτόχρονα οι κορυφαίοι παίκτες, οι
ηγέτες Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού. Ο Μίμης Δομάζος και ο Γιώργος Σιδέρης,
ινδάλματα μιας εποχής που δεν θα ξαναγυρίσει ποτέ. Μιας εποχής όπου οι
φίλαθλοι κατέκλυζαν τα γήπεδα και κάθονταν μαζί.

Σήμερα, Σιδέρης και Δομάζος εξακολουθούν να παραδέχονται ότι το ντέρμπι των
«αιωνίων» οξύνει τα πάθη. Ότι είναι δύσκολο να γίνει αγώνας σε φιλικό κλίμα.
Διότι «και τάβλι να παίξουν Παναθηναϊκός – Ολυμπιακός θα γίνει μάχη». Αυτό που
δεν μπορούν να κατανοήσουν οι μεγάλοι άσοι είναι ότι τώρα – σε κάθε ευκαιρία –
υπάρχουν άνθρωποι που μαχαιρώνονται, σπάνε, καταστρέφουν, πυρπολούν,
τρομοκρατούν: «Ανέκαθεν μας φανάτιζαν γνωστοί, φίλοι, οπαδοί, εφημερίδες. Εγώ
κατ’ επανάληψη έχω κυνηγήσει τον Δομάζο μέσα στο γήπεδο. Αυτά τα ματς είναι
κάτι ξεχωριστό. Ποτέ δεν σκέφτηκα ωστόσο να προτρέψω τον κόσμο να πλακωθεί. Να
κάνω εμπρηστικές δηλώσεις. H μπάλα φίλε μου είναι γεμάτη αέρα.

Εάν ο αέρας μπει και φουσκώσει το μυαλό μας, τότε θα ανατινάξουμε το
ποδόσφαιρο και θα πάμε όλοι στον διάολο! Μια μεραρχία χωροφύλακες να
κουβαλήσεις στο γήπεδο δεν θα κάνεις τίποτα. Εάν δεν υπάρξει βούληση από τους
πολιτικούς, τους κουμανταδόρους του αθλητισμού, τους προέδρους και τους
αντιπροέδρους, ο κόσμος θα σακατεύεται στα γήπεδα. Για μια μπάλα, μια ομάδα,
ένα ματς, κινδυνεύει ο άλλος να μείνει ανάπηρος. Αξίζει;».

Ο Γιώργος Σιδέρης μιλάει αργά με τη βαριά φωνή του. Γνήσιος μάγκας, αυθεντικός
Πειραιώτης. Δίπλα του έχει τον πιο μεγάλο κοντό που ανέδειξε το ελληνικό
ποδόσφαιρο: Τον Μίμη Δομάζο. Τον περίμενε έξω από το γραφείο του, στην οδό
Φιλελλήνων…

«Τον βλέπετε»; Φώναξε ο Σιδέρης στους συνεργάτες της επιχείρησής του, που
έτρεξαν κοντά τον «Στρατηγό»: «Από αυτόν ξεκινούσε και τελείωνε ο
Παναθηναϊκός. Διότι αυτός ήθελε πάντοτε να νικάει. Με προκαλούσε μέχρι σημείου
παράνοιας! Τώρα δεν υπάρχουν τέτοιοι παίκτες. Τώρα τα παιδιά βγαίνουν από τα
θερμοκήπια! Εμείς βγήκαμε από τη λάσπη, καλικάντζαροι»…

Επακολούθησαν αγκαλιές και φιλιά. Σαν μικρά παιδιά, κάθησαν μαζί να πιουν ένα
ποτήρι, να βγάλουν φωτογραφίες, να θυμηθούν, να μιλήσουν για το μεγάλο ντέρμπι
της Κυριακής.

– Μπράβο ρε Γιώργο. Έγινες μεγάλος και τρανός. Πώς τα κατάφερες;

– Τι υπονοείς Μίμη; Κάνω και νόμιμες δουλειές!

Μίμη, ποιους παίκτες φοβάσαι από τον Ολυμπιακό;

«Δεν φοβάμαι, υπολογίζω. Το γνωστό τρίο. Τζόρτζεβιτς, Ριβάλντο, Τζιοβάνι.
Ειδικά τον πρώτο. Μας έχει κάνει πολλές ζημιές. Είναι βαρόμετρο. Οι άλλοι δύο
είναι μεγάλοι παίκτες, επικίνδυνοι, με την έννοια ότι μπορεί να σέρνονται
ενενήντα λεπτά και να σε καθαρίσουν στα τελευταία δευτερόλεπτα. Οι δικοί μας
είναι μικροί σε ηλικία. Έχουν ενθουσιασμό και ικανότητες. Αν κάνει ζέστη την
Κυριακή οι άλλοι θα σκάσουν»!

Ο Σιδέρης λέει: «Εμείς είμαστε ομάδα του λιμανιού. Δεν καταλαβαίνουμε τίποτα.
Ποιον υπολογίζω από τον Παναθηναϊκό; Τον Ολιζαντέμπε. Ξέρω ότι δεν είναι σε
άριστη κατάσταση αυτήν την εποχή, αλλά όταν παίζει με τον Ολυμπιακό γίνεται
ταύρος. Τα ντέρμπι Παναθηναϊκού – Ολυμπιακού κρίνονται μεν στις λεπτομέρειες,
αλλά υπάρχουν και απρόβλεπτα. Ένας παίκτης που δεν σου γεμίζει το μάτι μπορεί
να σε καθαρίσει».

Αυτό το ματς μπορεί να κρίνει τον τίτλο;

Στην απάντηση συμφωνούν και οι δύο: «Όποιος νικήσει την Κυριακή πήρε το
πρωτάθλημα. Ποιος θα τον σταματήσει; Οι υπόλοιπες ομάδες δεν έχουν
δυνατότητες. Όποιος ξεφύγει θα βγει πρώτος από κεκτημένη ταχύτητα».

ΑΛΛΕΣ ΕΠΟΧΕΣ

Τότε δεν είχαμε να φάμε, τώρα καπνίζουμε πούρα…

«Τώρα δεν υπάρχουν παίκτες σαν τον Δομάζο λέει ο Σιδέρης στον συντάκτη της «ΟΜΑΔΑΣ» Μανώλη Σαριδάκη

O Δομάζος δεν καπνίζει. Τον ενοχλεί ο καπνός από το πούρο του Σιδέρη και τον
διώχνει με κινήσεις του χεριού. Ο Σιδέρης το καταλαβαίνει, αλλά εξακολουθεί να
κάνει πλάκα: «Τότε δεν είχαμε να φάμε και τώρα καπνίζουμε πούρα. Το ποδόσφαιρο
σήμερα είναι σαλονάτο. Σε λίγο καιρό οι παίκτες θα φοράνε φανέλες Πιερ
Γκαρντέν. Εγώ έπαιζα μπάλα το πρωί με την Άμυνα Αμπελοκήπων και το απόγευμα με
τον Παναθηναϊκό. Και σου λένε σήμερα ότι εμείς παίζαμε άλλο ποδόσφαιρο, πιο
αργό, χωρίς μαρκαρίσματα, άτεχνο και τέτοια παραμύθια. Τότε έκοβαν πόδια. Έτσι
και σε έβρισκε ο άλλος με τις τάπες έψαχνες να δεις εάν είχες παραμείνει
αρτιμελής. Σε ένα ματς στη Λεωφόρο με τη Σάντος, ο Πελέ κόντεψε να μου βγάλει
τα μάτια. Επίτηδες, επειδή του είχα χώσει μια κλωτσιά».