[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

KATA KOINH παραδοχή, οι ψηφοφόροι της Αριστεράς είναι – στην
πλειονότητά τους – πολίτες με άποψη και γνώμη επί παντός του επιστητού: από
τον τρόπο με τον οποίον μπορεί να συντελεστεί ακόμη και η διάσπαση του πυρήνα
ενός ατόμου ή τις επιπτώσεις που θα επιφέρει στο περιβάλλον η δραματική μείωση
των δασών στον Αμαζόνιο, μέχρι τις συνέπειες που θα έχει στη σταθερότητα της
περιοχής μας η συνεχιζόμενη εμπλοκή του αμερικανικού παράγοντα στο μαλακό
υπογάστριο της Βαλκανικής. Έως εδώ, καλά… Διότι, όταν η συζήτηση φτάνει στο
Ευρωσύνταγμα, ξεκινά το χάος…

Βεβαίως, εάν σήμερα στην Ελλάδα υπάρχει ένα κοινό σημείο αναφοράς της
Αριστεράς, αυτό ομολογουμένως είναι το αίτημα για διενέργεια δημοψηφίσματος
για το Ευρωσύνταγμα – ασχέτως που κάθε κόμμα το προβάλλει από διαφορετική
πολιτική αφετηρία. Έτσι, το ΠΑΣΟΚ θέλει το δημοψήφισμα για να πει «ναι» στο
Ευρωσύνταγμα, το KKE για να πει «όχι» – αλλά και ένα δεύτερο «όχι» σε
οποιοδήποτε Ευρωσύνταγμα -, ενώ ο ΣΥΝ για να πει «όχι» στο συγκεκριμένο, αλλά
«ναι» σε ένα άλλο, βελτιωμένο κείμενο της Ευρωπαϊκής Συνθήκης.

Πρόσφατη έρευνα της εταιρίας VPRC κατέδειξε ότι οι ψηφοφόροι του Συνασπισμού
εμφανίζονται εντελώς «μπλοκαρισμένοι» στην άποψή τους για το Ευρωσύνταγμα,
δεδομένου ότι στο σχετικό ερώτημα επιλέγουν – στο εντυπωσιακά υψηλό ποσοστό
τού 43% – το «δεν ξέρω/δεν απαντώ», την ώρα που ένα άλλο 43% τάσσεται θετικά
υπέρ του κειμένου της Ευρωσυνθήκης. Σε μικρότερο ποσοστό, κατασταλλαγμένη
άποψη για το Ευρωσύνταγμα δεν έχει το 29% των ψηφοφόρων του KKE. Ποιο είναι το
συμπέρασμα που συνάγεται; Ότι μόλις το 14% των πολιτών που ενισχύουν τον ΣΥΝ
στην κάλπη ταυτίζεται με την επίσημη θέση του κόμματος – όπως αυτή εγκρίθηκε
κατά πλειοψηφία στο συνέδριο του κόμματος – κατατροπώνοντας την αντιπρόταση
της μειοψηφίας, που συνέτεινε στο «όχι στο όχι» απλούστατα για να μην πει
«ναι»…

Ο κοινωνικός ΣΥΝ, κυτταρικά, επιθυμεί το «ναι» στο Ευρωσύνταγμα και ο
πολιτικός κάνει καμπάνια με αφίσες υπέρ του «όχι». Την ίδια ώρα, το KKE,
δείχνει να αντιφάσκει, αφού ενώ διαφωνεί με την ύπαρξη της ίδιας της E.E.
αγωνίζεται για να αποδυναμώσει τις αποφάσεις της, τις οποίες – σημειωτέον –
δεν αναγνωρίζει. Πώς, λοιπόν, να μην βρίσκονται οι ψηφοφόροι της Αριστεράς σε αμηχανία;