ΣE ΠPΩTO ENIKO H Eλλάδα των αντιφάσεων…

Χαίρε Ελλάδα των αντιφάσεων. Γιατί, πραγματικά, λέμε και ξελέμε, φάσκουμε και
αντιφάσκουμε. Και εδώ μιλάμε για φαινόμενο πολυδιάστατο που εισδύει απειλητικά
σε όλους τους τομείς: στην καθημερινή μας ζωή και συμπεριφορά, στον οικονομικό
τομέα, στον πολιτικό λόγο, στην αγορά εργασίας… Εμείς και ψυχολόγο
τρελαίνουμε!

Είναι λες και η κοινωνία μας πάσχει από το σύνδρομο διπλής προσωπικότητας: από
τη μια ο Νεοέλληνας με το πολυτελές του τζιπ – 4.000 κυβικά και βάλε –
διασχίζει τους δρόμους στο κέντρο της Αθήνας. H πόλη άλλωστε προσφέρεται για
virtual reality τζιπ – σαφάρι λόγω των δύσβατων δρόμων (νά ‘ναι καλά οι
λακκούβες, τα στενά δρομάκια, τα διπλοπαρκαρισμένα αυτοκίνητα…).

Την ίδια ώρα στην Αττική Οδό – σούπερ λουξ δρόμος – γκαζώνουν χιλιάδες οδηγοί
τα χιλιάρια τους. Δεν το παρακάνουν όμως, γιατί ακόμα χρωστάνε περί τις 60
δόσεις – η τελευταία γύρω στο… 2020! Κάνουν και το σταυρό τους να πάνε όλα
καλά γιατί ο φόβος της κατάσχεσης ζει και βασιλεύει. Φρένο. Διόδια: 2,50 ευρώ
παρακαλώ…

Από τη μια, η κυβέρνηση ρίχνει με μεγαλοπρέπεια πέπλο προστασίας στους ώμους
των μικρομεσαίων επιχειρήσεων: φορολογικές «ελαφρύνσεις» ώρα μηδέν. Από την
άλλη, η ενδεχόμενη διεύρυνση του ωραρίου αναγκάζει τους ευεργετημένους κατά τα
άλλα μικρομεσαίους να προσλάβουν προσωπικό, γιατί με δύο χέρια και ένα μυαλό
δεν βγαίνουν τόσες ώρες. Ποιος όμως θα τους πληρώσει; Προσθέτουμε σε όλα αυτά
και τις φειδωλές αυξήσεις στους σταθερά χαμηλούς μισθούς… ποιος θα ψωνίσει;

Ερώτηση παραγωγού: «πουλάμε το σιτάρι όλο και φθηνότερα, και το ψωμί
ακριβαίνει όλο και περισσότερο. Γιατί υπουργέ;». Άλλη απορία: «γιατί τον
Ολυμπιακό Αύγουστο του 2004 σεβόμασταν τον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας και τον
Μάρτιο του 2005 τον φασκελώνουμε;». Και άλλη: «γιατί όταν βγαίνουμε στο
εξωτερικό σεβόμαστε την καθαριότητα, και στη χώρα μας αδειάζουμε το τασάκι του
αυτοκινήτου στο πεζοδρόμιο;»…

«Γιατί έτσι μας αρέσει»… Μόνο που η απάντηση αυτή δεν πιάνει στην προκειμένη!