«Ήπια προσαρμογή»με… σκληρή λιτότητα

Ο υπουργός Οικονομίας Γιώργος Αλογοσκούφης θα παρουσιάσει στις αρχές της εβδομάδας το νέο – αναθεωρημένο και πάλι – πρόγραμμα σταθερότητας, το οποίο θα περιλαμβάνει την πρώτη δέσμη εισπρακτικών μέτρων

H οικονομία παραπαίει, η αγορά στενάζει όπως όλοι οι
παράγοντές της μεταδίδουν, οι πολίτες πιέζονται εισοδηματικά, οι
επιχειρηματίες δεν κινητοποιούνται, το κράτος απέχει, είναι
σχεδόν ακυρωμένο από τις πολλές εμπλοκές των Βρυξελλών και δεν δύναται
να ελευθερώσει τους άλλοτε ρέοντες πόρους από τα κοινοτικά ταμεία.

Το εφεύρημα της «ήπιας» προσαρμογής, αναντίστοιχο της «αποκαλυπτικής»
απογραφής και ανεπαρκές όσο τίποτε άλλο, χάθηκε στα κύματα της αμφισβήτησης
της Κομισιόν, δεν είναι ικανό να απορροφήσει τους κραδασμούς από την
κατάρρευση των φορολογικών εσόδων και τις υπερβάσεις των δαπανών.

Στις αρχές της εβδομάδας που έρχεται, ο υπουργός Οικονομίας κ. Γ. Αλογοσκούφης
θα παρουσιάσει το νέο – αναθεωρημένο και πάλι – πρόγραμμα σταθερότητας, το
οποίο θα περιλαμβάνει την πρώτη δέσμη εισπρακτικών μέτρων, στην προσπάθεια να
ελέγξει την καθίζηση των εσόδων και να αποφύγει τον διαφαινόμενο εκτροχιασμό
του προϋπολογισμού.

Τα μέτρα. Νέοι έμμεσοι φόροι στα τσιγάρα, πιθανώς και στα καύσιμα,
αναδιατάξεις αγαθών και υπηρεσιών ως προς τους συντελεστές ΦΠΑ, νέες
αντικειμενικές τιμές ώστε να ανυψωθούν οι φόροι των ακινήτων και άλλα, θα
έλθουν να κουρελιάσουν το περίφημο δόγμα της «ήπιας προσαρμογής», που από την
αρχή φαινόταν πως δεν θα άντεχε στον χρόνο.

Από κεντρικό προπαγανδιστικό εργαλείο εξελίχθηκε, προϊόντος του χρόνου, σε
άκρως δεσμευτικό μηχανισμό που δεν επιτρέπει μεγάλες κινήσεις στο πεδίο του
κράτους, δεν μεταδίδει καμία αίσθηση δημιουργίας, δεν είναι σε θέση να
διαμορφώσει τις απαιτούμενες κινητήριες, για την πρόοδο της οικονομίας,
προσδοκίες.

Υπό το βάρος των άκρως δυσμενών οικονομικών συνθηκών, εγκαταλείπεται τώρα άρον
άρον, αφήνοντας πίσω του φόρους, περικοπές και κύματα δυσαρέσκειας στους
πλανηθέντες από τις ανεκπλήρωτες υποσχέσεις. Ο πρωθυπουργικός λόγος γίνεται
προπομπός των εισπρακτικών μέτρων, όταν αναγνωρίζει την κατάσταση της
οικονομίας ως ιδιαιτέρως κακή. Χωρίς να αποδέχεται τις ευθύνες της, η
κυβέρνηση συνεχίζει, έναν χρόνο μετά, να αποδίδει ευθύνες στο ΠΑΣΟΚ και να
αιτιολογεί έτσι τη βραδυπορία και αμεριμνησία της.

…και στριπτίζ στην Ευρώπη

H MAXH κατά των «διαπλεκομένων», η άλλη κεντρική πολιτική επιλογή της
κυβέρνησης Καραμανλή που την προσδιόρισε και την έφερε στην εξουσία, κατεπνίγη
στις Βρυξέλλες, επειδή ο νομοθέτης αγνόησε τα βασικά, αρνήθηκε τα θεμελιώδη
της ευρωπαϊκής εσωτερικής αγοράς και θεώρησε ότι μπορεί να ξεπεράσει το
ενιαίο, το κοινό ευρωπαϊκό συμφέρον, διά του προβαλλόμενου ως ιδιαίτερου
εθνικού συμφέροντος.

Στριπτίζ στο εξωτερικό, παλικαρισμοί και υφέρπων ευρωσκεπτικισμός στο
εσωτερικό. H πελατεία του Χριστόδουλου είναι έτοιμη να ακούσει νέους
αντιευρωπαϊκούς λόγους και πολλοί νεοδημοκράτες βουλευτές σπεύδουν να
συνταχθούν αναλόγως, χωρίς να σκέπτονται ποια πόρτα ανοίγουν.

Με αυτά και με τούτα, οι σχέσεις με τους εταίρους μας στην Ευρώπη κλονίστηκαν.
Το πλήθος των ατυχών χειρισμών δημιούργησε κλίμα καχυποψίας και δυσπιστίας, η
Ελλάδα κατέστη και πάλι «μαύρο» πρόβατο, συνώνυμη της παραπλάνησης. Όσοι
ταξιδεύουν επαγγελματικά στην Ευρώπη, αισθάνονται την ατμόσφαιρα αμφισβήτησης.
Τούτο το κλίμα, σε συνδυασμό με τη στάση ουδετερότητας που επελέγη στο
Κυπριακό, επέδρασε στην εξωτερική πολιτική και αφαίρεσε επιχειρήματα και
αξιοπιστία. Τα πλεονεκτήματα πίεσης προς την Τουρκία, που πήγαζαν από την
ευρωπαϊκή εμπλοκή, χάθηκαν από το πανηγυρικό ελληνοκυπριακό «όχι» στο σχέδιο
Ανάν. Εκείνο το «όχι» προσέφερε στην Τουρκία ευκαιρία διαφυγής και απεμπλοκής
από την ασφυκτική ευρωπαϊκή επιτήρηση, όχι μόνο στο Κυπριακό, αλλά και στις
ελληνοτουρκικές διαφορές.

Αυτή τη στιγμή η κυβέρνηση μοιάζει χαμένη και πελαγωμένη. Κινείται χωρίς
στρατηγική τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό. H όλη κατάσταση
παραπέμπει σε προβληματική διαχείριση και αναδεικνύει μέγα κενό σχεδιασμού και
στρατηγικής σε όλους τους τομείς. H Ελλάδα κυριαρχείται απ’ αυτό που πολλοί
αναγνωρίζουν ως κενό διακυβέρνησης.

Ενεργεί η κυβέρνηση ωσάν να μην έχει εμπεδώσει τη θέση τής χώρας στον κόσμο,
ωσάν να μην έχει κατανοήσει τις υποχρεώσεις που απορρέουν από τη συμμετοχή μας
στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Έτσι εξηγείται ο δογματισμός της και η εμμονή της σε
άγονες αντιπαραθέσεις.