Kατάσταση πολιορκίας

H ΠΟΛΙΤΙΚΗ είναι η τέχνη του εφικτού – αλλά και του ψεύδους. Όλες οι
κυβερνήσεις παραπληροφορούν σε ένα βαθμό την κοινή γνώμη. Ωστόσο, η πρακτική
αυτή τείνει να λάβει ακραία χαρακτηριστικά σε περιόδους έντασης, ιδίως σε
πολέμους. Τότε, σύμφωνα με το γνωστό αξίωμα, «ο πρώτος νεκρός είναι η
αλήθεια».

Είναι χαρακτηριστικό ότι η αμερικανική δημόσια ζωή τραυματίστηκε βαθιά από
τους πολέμους στο Βιετνάμ και το Ιράκ που έχουν μεταξύ τους σαράντα χρόνια
απόσταση. Δεν ήταν ο αριθμός των νεκρών, σχετικά περιορισμένος για τον
αμερικανικό στρατό. Ήταν τα ψεύδη των κυβερνώντων. Τα χρόνια του ’60 είναι
γλαφυρά σε τέτοιου είδους λεπτομέρειες. Ο αξιωματούχος του Πενταγώνου Ντάνιελ
Έλσμπεργκ στο πρόσφατο απομνημόνευμά του «Μυστικά», αφηγείται πως ετοίμαζε
«δέκα ψευδείς ιστορίες σε δέκα λεπτά» για τα μπρίφινγκ του Αμερικανού υπουργού
Άμυνας Ρόμπερτ Μακναμάρα σε δύσκολες στιγμές, όπως όταν κατέπεσε αμερικανικό
βομβαρδιστικό σε κινεζικό έδαφος το 1964.

H ΕΛΛΑΔΑ δεν βρίσκεται – δόξα τω Θεώ – σε πόλεμο. Ωστόσο, η κυβέρνηση
Καραμανλή έχει αποκτήσει πολεμική ψυχολογία στο θέμα του βασικού μετόχου. Ο
επίμαχος νόμος Παυλόπουλου – Ρουσόπουλου έχει προκαλέσει την αντίθεση του
ΠΑΣΟΚ, μεγάλης μερίδας των MME, αλλά και της Κομισιόν των Βρυξελλών, που
προτίθεται να στείλει την Ελλάδα στο Δικαστήριο Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων αν δεν
γίνουν σημαντικές αλλαγές στη ρύθμιση.

Όλα αυτά θα μπορούσαν να είναι μια συνήθως ρυθμιστική αντιπαράθεση μεταξύ μιας
χώρας-μέλους και των Βρυξελλών, αν η κυβέρνηση δεν είχε δώσει οξεία πολιτική
διάσταση στο θέμα. Το πρώτο πρόβλημα είναι ότι οι κυβερνητικοί έχουν υποπέσει
κατ’ εξακολούθησιν σε ψεύδη. Εδώ και αρκετές εβδομάδες, κάθε εξέλιξη στο θέμα
διαψεύδεται σε ακραίους τόνους, για να επιβεβαιωθεί στην πορεία. Ακόμη και η
αναβολή μηνός που θα έπαιρνε η Αθήνα για τη συζήτηση του θέματος στο Κολέγιο
των Επιτρόπων απεδείχθη μέσα σε λίγες ώρες αναβολή εβδομάδος.

H ΣΥΝΕΧΗΣ διάψευση των κυβερνητικών ισχυρισμών από τα γεγονότα έχει
δημιουργήσει αυτό που στην Αμερική του ’60 απεκαλείτο «κενό αξιοπιστίας».
Ακόμη και η Κομισιόν έχει φθάσει να κάνει «μπάγκραουντ ενημέρωση» στους
Έλληνες δημοσιογράφους για να αποκαταστήσει την αλήθεια. Στο κενό βρίσκονται
και οι σχέσεις του ελληνικού «πρες κορ» που καλύπτει τον Πρωθυπουργό και με
τους κυβερνητικούς που είναι αρμόδιοι για την ενημέρωση.

Την περασμένη Δευτέρα το βράδυ, οι μεν ήταν κλεισμένοι στο εστιατόριο «Βίλα
Λορέν», σε διαφορετική σάλα από το δείπνο Ερντογάν – Καραμανλή. Οι δε ήταν
απέναντι στο κινεζικό εστιατόριο «Σιτέ ντι Ντραγκόν» που τους είχε κλείσει η
κυβέρνηση. Ένας δρόμος – και μια ήπειρος γαστριμαργίας – χώριζε τα δύο
εστιατόρια, ουδείς όμως εκ των κυβερνητικών τον διέβη, με εξαίρεση τον Γιώργο
Αλογοσκούφη που έκανε ένα πέρασμα, αλλά δεν έχει σχέση με τον βασικό μέτοχο
και, εν πάση περιπτώσει, είχε να φάει αλλού.

ΚΑΠΩΣ έτσι το Μέγαρο Μαξίμου αρχίζει να αποκτά νοοτροπία «κατάστασης
πολιορκίας». Ένα νομικό θέμα – ένας εκτελεστικός νόμος του ελληνικού
Συντάγματος αντιβαίνει στο κοινοτικό δίκαιο, άρα πρέπει να τροποποιηθεί – έχει
μετατραπεί σε μια σύγκρουση δύο κόσμων: των κυβερνητικών, που ισχυρίζονται ότι
θέλουν να βάλουν τέρμα στη «διαπλοκή», και αυτών που περιγράφονται εμμέσως από
την κυβέρνηση ως συνεργοί της.

H νεώτερη πολιτική ιστορία αποδεικνύει ότι ο χαμένος, όταν δημιουργηθεί
ατμόσφαιρα πόλωσης, είναι συνήθως η κυβέρνηση. Κι αυτό γιατί δημιουργείται ένα
πολιτικό περιβάλλον, το οποίο την εμποδίζει να κάνει έργο. Το παράδοξο είναι
ότι την πόλωση τη δημιούργησε και τη συντηρεί η κυβέρνηση Καραμανλή.

Δεν είναι ορατό τι έχει να κερδίσει από αυτή την υπόθεση – εκτός αν αναζητά
ένα πρόσχημα για να πάει σε πρόωρες εκλογές, διότι αδυνατεί να αντιμετωπίσει
τα προβλήματα της οικονομίας.

Είναι, πάντως, ήδη ορατό, στον ορίζοντα των Βρυξελλών, τι έχει να χάσει η
χώρα.